Morgunblaðið - 18.11.2001, Síða 23

var alin upp þannig að hún ætti alltaf
að vera vingjarnleg við ókunnuga.
„Má ég spyrja hvað þú heitir?“
Sú með reytta hárið hafði fengið
rúm við gluggann. Hún virtist nú
hafa fundið einn ákveðinn stað, blett,
misfellu eða hvað það nú var á lit-
lausum veggnum og vék ekki aug-
unum af honum þrátt fyrir spurn-
inguna.
„Ég veit ekki hvað í andskotanum
það kemur þér við hvað ég heiti. Það
veit djöfullinn að ég ætla ekki að
verða vinkona þín, svo láttu mig í
friði.“
Inn kom starfsstúlkan, sem öllu
var vön, með milt bros á andlitinu. Í
fanginu hélt hún á ungbarni og
stefndi með það í áttina að konunni
með svarta hárið.
„Með hvaða stelpudruslum er eig-
inlega búið að koma mér fyrir? Þú
mátt vita það að ég hefði aldrei átt að
fæða þennan krakka, svo þú skalt
bara gjöra svo vel að fara aftur út
með það sem þú heldur á.“
Guðlaug og Margrét litu hvor á
aðra. Sonur Guðlaugar lá sofandi í
fanginu á henni og hún mátti vart
hugsa til þess að hann yrði fljótlega
tekinn frá henni. Margrét, sem ekki
mjólkaði, var slegin. Starfsstúlkan
virtist ekki trúa sínum eigin eyrum.
Sú svarthærða settist upp í rúminu
og bandaði henni burt með höndun-
um.
„Svona nú, burt með þig og helvít-
is krógann.“
Starfsstúlkan snerist skelkuð á
hæli og gekk hratt út úr stofunni.
Guðlaug fann sárt til með litla
barninu sem hafði verið hafnað
svona strax eftir fæðinguna. Hvern-
ig í ósköpunum yrði líf þess héðan í
frá?
Barnið sem aldrei átti að fæðast
Daginn eftir gekk rúmlega fertug-
ur maður, hokinn og þreytulegur inn
í stofuna og beint að rúmi konunnar
sem hafði að mestu verið til friðs eft-
ir að Guðlaug og Margrét hættu að
veita henni athygli. Hún skeytti þó
skapi sínu annað slagið á starfsfólki
sem varð á vegi hennar og stundum
nöldraði hún og bölvaði upp úr eins
manns hljóði án þess að það virtist
beinast að einhverjum sérstökum.
Um morguninn hafði hún látið sig
hafa það að gefa dóttur sinni brjóst
en vildi ekki hafa hana sekúndu leng-
ur hjá sér en brjóstagjöfin varaði.
Maðurinn var í sumarjakka enda
skein sólin úti og baðaði stofuna
birtu og veggirnir urðu hlýlegir rétt
sem snöggvast. Hann beygði sig nið-
ur til að kyssa konuna sína á kinnina
en hún vék sér undan. Þegar Guð-
laug leit í áttina til þeirra stóð mað-
urinn þögull fótamegin við rúmið og
horfði niður. Konan hans lá hreyf-
ingarlaus og horfði á blettinn sinn á
veggnum.
„Það átti að vera búið að taka mig
úr sambandi,“ sagði hún allt í einu.
„Já, elskan mín, það átti að vera
búið.“
Ég átti aldrei að fæðast.
Bókin Undir köldu tungli eftir Sigur-
stein Másson er saga ungrar konu sem
segir frá undir dulnefninu Karólína.
Bókin er gefin út af Eddu-útgáfunni og
er 208 bls. að lengd
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 18. NÓVEMBER 2001 23
Það er sannarlega vond staða semkonan lýsir. Það vita allir sem
reynt hafa að það er hundleiðinlegt
að vera í megrun.
Þá getur fólk ekki
borðað kökur með
kaffinu, ekki smurt
þykkt á brauðið sitt
og ekki fengið sér
aftur á diskinn. Út
yfir tekur þó ef fólk
ástundar þetta
píslarvætti en sér
engan árangur.
Á hinn bóginn er verulega um-
hugsunarvert hvort ástæða sé til að
leggja svona mikla áherslu á það að
vera grannholda. Í skáldsögum eftir
Guðrúnu frá Lundi var eftirsóknar-
verða konan alltaf hvít og afar mjúk-
holda, brjóstamikil og rassstór og
varð meira að segja langlíf. Hinir
vesalingarnir sem voru magrir og
veðurbitnir horfðu öfundaraugum á á
dýrðina og dóu jafnvel fyrir aldur
fram úr svekkelsi eða langvarandi
magabólgu.
En þetta er eins og í himnaríki –
það kemur alltaf að því að hinir síð-
ustu verða fyrstir. Nú horfa hinar
mjúkholda og hvítu konur öfundar-
augum á þær mögru og dökku og
reyna að líkjast þeim með betri ár-
angri en mjóu konurnar náðu í að fita
sig á árum áður.
Á þeim dögum sem Guðrún frá
Lundi skrifar um var stutt síðan vist-
arbandið var leyst af Íslendingum –
sem þýddi að þeir þurftu ekki lengur
að vera vistráðnir sem hjú hjá bænd-
um heldur gátu ráðið sig í lausavinnu
eða gert hvað annað sem þeim datt í
hug. Hvílíkur munur og hvílíkur létt-
ir.
Engum hugkvæmdist þá að nýtt
„vistarband“ biði Íslendinga í fram-
tíðinni. Hvernig átti hinu „nýfrjálsa“
fólki að detta í hug að afkomendurnir
yrðu nánast sem ánauðugir þrælar í
heilsuræktarstöðvum? Að það yrðu
örlög þeirra að arka þar klukku-
stundum saman sveittir og skjálfandi
á bretti, hjóla stynjandi á þrekhjólum
eða lyfta níðþungum lóðum í sífellu.
Ég er ekki viss um að fólki fortíðar
gengi vel að skilja að þetta gerir fólk
nútíðar af frjálsum og fúsum vilja.
Þeir sem þurftu að vinna hörðum
höndum dagana langa við vatnsburð,
gegningar, smalamennsku, túnslétt-
un og heyskap hefðu ábyggilega
fundið sér annað til dundurs en þræla
við heilsurækt, hefðu þeir losnað við
þrældóm hins daglega lífs. Einmitt
vegna þrældómsins þótti hið mjúk-
holda kvenkyn öfundsvert – þær kon-
ur þurftu ekki að vinna sér til húðar í
hvaða veðri sem var.
Mig sundlar þegar ég hugsa um
alla þá orku sem eytt er í heilsurækt-
arstöðvum nútímans. Við gætum
ábyggilega byggt heilu borgirnar
með þeirri orku.
Kannski væri athugandi að finna
okkur nútíma Íslendingum verðugri
og þjóðhagslega hagkvæmari við-
fangsefni til að halda okkur frá hinu
fyrirlitna hvítmjúka holdafari en
hjóla, ganga og lyfta lóðum án annars
tilgangs en svitna og renna.
Ég er hins vegar ekki með á hreinu
hvað við ættum að taka okkur fyrir
hendur. Ekki getum við lengur veitt
fisk að vild, ekki heldur verið með
húsdýr í garðinum hjá okkur og allra
síst gætum við farið að grafa upp
skurði, slétta tún inni í miðri borg eða
gera ýmislegt annað það sem forfeð-
urnir svitnuðu yfir. En kannski gæt-
um tengt einhvers konar orkuveitu
við hjólin, brettin og lóðin og þannig
t.d. hitað upp göturnar, farið að sinna
garðvinnu og bera innkaupapoka fyr-
ir sjúka og gamla til að losna við spik-
ið og þjálfa vöðvana, eða þá að
skrúbba og skúra, mála og smíða í
þegnskylduvinnu. En einhverra hluta
vegna býður mér í grun að fólk hafi
minni áhuga á að losna við spik sitt
við slíka iðju en svitna og þræla
klukkustundum saman í heilsurækt-
arstöðvunum. Það myndi þó kannski
liðka fyrir ef fólk fengi undirritað
plagg þar sem því væri lofað að eftir
tiltekna erfiðisvinnu gæti það
grennst svo og svo mikið. Ef til vill
væri verðugt verkefni fyrir næring-
arfræðinga og jafnvel verkfræðinga
að finna þessu farveg. Finna út hvað
þræla þurfi mikið til þess að fá hina
eftirsóknarverðu umbun; að eta eins
og svín og líta út eins og gasella.
Þjóðlífsþankar / Væri hægt að losna við spikið á þjóðhagslegri hátt?
Gasellur og svín
„ÉG vildi óska að ég gæti borðað eins og svín en litið út eins og gasella. Nú er
þessu öfugt farið – ég borða eins og gasella og lít út eins og svín.“ Það var
dönsk blaðakona sem bar fram þessa frómu ósk í blaðagrein sem ég heyrði af
í sumar.
eftir Guðrúnu
Guðlaugsdóttur
KVEN-
SÍÐBUXUR
3 SKÁLMALENGDIR
Bláu húsin við Fákafen.
Sími 553 0100.
Opið virka daga 10-18,
laugardaga 10-16.
Meðgöngufatnaður
fyrir mömmu
og allt fyrir litla krílið.
Þumalína, Pósthússtr. 13, sími 551 2136
Mörkinni 3, sími 588 0640
G
læ
si
le
g
a
r
g
ja
fa
vö
ru
r Mokkabollar
kr. 1.890
Opið mán.-fös. frá kl. 12-18.
Lau. frá kl. 11-14.