Morgunblaðið - 25.11.2001, Blaðsíða 8

8 B SUNNUDAGUR 25. NÓVEMBER 2001 MORGUNBLAÐIÐ
... Ungir drengir í Firðinum eru
yfirleitt komnir í koju og sofn-
aðir þegar til tíðinda dregur við
Mánabar. Miklum sögum fer af
þessum „fifties-diner“. Fyrir
kemur að töffarar renna drossí-
um sínum í hlaðið fyrir hátta-
tíma. Diddi bíló, Jón Hensley og
fleiri. Jón er stundum kallaður
Nonni Bedd, sonur Maju Bedd á
Austurgötunni. Þetta eru frí-
listamenn sem hafa djammið að
aðaláhugaefni. Þeir koma ak-
andi úr Keflavík. Og svo er áð í
Hafnarfirði. James Dean og fé-
lagar, eins og klipptir út úr „Re-
bel Without a Cause“. Sagan
segir að Jón Hensley hafi ekki
verið margmáll. Á dansleikjum í
Alþýðuhúsinu voru honum
munntöm aðeins þrjú orð sem
hann raðaði upp í eftirfarandi
spurningu: „Ertu úr Reykja-
vík?“ Ef menn svöruðu játandi
voru þeir rotaðir.
Í Alþýðuhúsinu ræður Gunna
gamla ríkjum og stjórnar með
harðri hendi. Henni til halds og
trausts er Nenni sonur hennar,
roskinn og séráparti. Býr enn
hjá mömmu. Hann er goskall;
þeytispjald sem sækir gosið og
tínir saman tóma glerið. Baldi
spilar á gítar í hljómsveitum í
Alþýðuhúsinu og þykir sleipur
...
... BÓ: Ég man að í miðasölu
Alþýðuhússins var stundum
ábúðarmikill ungur piltur sem
hélt um þann póst af mikilli
festu. Vigfús heitir sá og er
núna reverant í Grafarvogi, fað-
ir armaníjakkafatanna sem
stjórna Skjá einum ...
... Skrásetjari situr og blaðar í
úrklippum með söngvaranum. Á
miðopnu gamallar Viku er frétt
um Brimkló öðrum megin en
stór mynd af Kaffibrúsakörlun-
um hinum megin. Það gæti ef til
vill orðið skemmtilegt að slá því
upp hvernig ferill tveggja skar-
ast. Skrásetjari orðar þetta við
söngvarann. Hann lítur á úr-
klippuna og segir svo: „Á þetta
að vera bók um mig eða þig?“ ...
Næsti Bær við Elvis
... Gústi rót og Björgvin aka
með Jerry Lee á hótel. Með í
för er ung kærasta rokkarans,
umboðsmaður hans og Bobby
Moore bassaleikari og útsetjari.
Dráparinn þarf að hvílast. Fern-
ir tónleikar á Broadway fram
undan.
Síminn hringir. Slysavarðstof-
an. Í símanum er vakthafandi
læknir. Spyr um Björgvin Hall-
dórsson. „Þannig er mál með
vexti að hjá mér var staddur
fyrir stundu maður sem sagðist
dvelja hérlendis á þínum vegum.
Jerry Lee Lewis. Kannastu við
það?“ Björgvini er brugðið. Ætli
karlinn hafi lent í slysi? Lækn-
irinn heldur áfram. „Hann var
frekar illa haldinn. Bað okkur
um að skrifa upp á tiltekin lyf.
Verkjalyf. Lyf sem við hvorki
eigum né megum skrifa upp á
án tilvísunar.“ Björgvin þakkar
fyrir upplýsingarnar og leggur
á. Síminn hringir samstundis
aftur. Umboðsmaður dráparans.
„Bo, there will be no concert to-
morrow, I’m afraid. The Killer
won’t appear, you see. He needs
his medication. His bad back-
aches, you know.“
Uppselt er á tónleika Jerry
Lee. Björgvin setur sig í sam-
band við skilningsríkan aðila úr
heilbrigðisgeiranum. Síðan upp
á hótel. Umboðsmaðurinn kem-
ur til dyra og veitir viðtöku
kassa af ampúlum. „Thank you,
Bo. You are the man.“ Daginn
eftir hringir síminn. Umboðs-
maðurinn. „Hey Bo, how are
you by the way? The Killer
wants to speak to you.“ Rödd
dráparans hljómar í símanum.
Hann leikur á als oddi. Whole
lotta shakin’ goin’ on! ...
... Skrásetjari spyr söngvar-
ann út í yrkingar. Hvort hann
leggi sig eftir kórréttri brag-
fræði og þess háttar þegar hann
gerir texta. „Bragfræði! Þetta
eru bara textar. Ég hef þetta í
mér. Ég er ekkert að hanga inni
á Landsbókasafni með Silju.“ ...
Safnplata með Spilverkinu?
... Björgvin framleiðir og
stjórnar upptökum á nýrri sóló-
plötu Diddúar. Einn daginn
mætir söngkonan árla morguns
í upptökur í Sýrlandi. Hún er
klædd mussu sem minnir óneit-
anlega á hippatímann. Diddú
heilsar glaðlega eins og hennar
er vandi. Björgvin lítur upp úr
stjórnborðinu, sér útganginn á
söngkonunni og segir: „Nei!
Safnplata með Spilverkinu?“ ...
... Kristmann, Thor og Vil-
hjálmsson berast í tal. Söngv-
arinn er hugsi. Snýr sér svo að
skrásetjara og spyr. „Segðu
mér eitt, þessi Thor ... hvernig
er hann? Getur hann eitthvað?
Á öllum ljósmyndum stendur
hann bak við Halldór Laxness
og heldur á töskunum eins og
rótarinn hans.“ ...
... BÓ: Gagnrýnendur gefa sig
út fyrir að skrifa sem fagmenn.
Slá um sig með nafnbótum sum-
ir. Eru meistarar. Gott ef ekki
doktorar. Og bolurinn hugsar
sem svo: „Já, hann er doktor í
rokkvísindum. Það verður að
taka mark á honum.“ Ég ætla
að fara að kalla mig séra Björg-
vin og vera með þátt á Omega ...
... Einu sinni keypti ég mér
frakka einn síðan og mikinn.
Ekki var hann kannski alveg
samkvæmt nýjustu tísku en mér
fannst hann nokkuð góður. Ekki
var heldur alveg frítt við að
hann væri örlítið of stór á mig.
Er ég kom til vinnu á Stjörn-
unni mætti ég Bó í kaffistof-
unni. Hann stansaði fyrir fram-
an mig, grannskoðaði mig og
frakkann frá toppi til táar og
spurði síðan: „Er pabbi þinn
veikur?“ – Bjarni Haukur Þórs-
son ...
Hjárænulegt þegar miðaldra
söngvarar lita á sér hárið og
þykjast vera tólf ára
... BÓ: Mín kynslóð er sú
fyrsta sem hefur getað sest nið-
ur með börnum sínum og hlust-
að með þeim í bróðerni á popp-
músík. Það kemur til vegna
þessarar eilífu endurvakningar
á músíkinni sem var spiluð þeg-
ar við vorum ung. Margsinnis
hefur verið skorað á mig að taka
upp stórbrotið samstarf við ungt
fólk! Ég á að stærstum hluta
samvinnu við mér yngra fólk.
Jafnaldrar mínir og þaðan af
eldra lið er yfirleitt í minnihluta
á mínum fjölmörgu vinnustöð-
um. En að ég ætli að fara að
gera heilu plöturnar í félagi við
vínardrengjakórinn finnst mér
ekki við hæfi. Mér hefur alltaf
þótt hjárænulegt þegar mið-
aldra söngvarar fara í stuttbux-
ur, lita á sér hárið og þykjast
vera tólf ára ...
Úr bókinni Bó & Co - með ís-
lenskum texta, eftir Gísla Rúnar
Jónsson. Bók þessi er 290 síður,
skreytt fjölda mynda og kemur
út hjá Iðunni.
Ég ætla að fara
að kalla mig
séra Björgvin
Halldór Baldvinsson og var skip-
stjóri. Hann lést fyrir tveimur árum.
Ég er í miðju fimm systkina. Elst-
ur er Baldvin, þá Margrét, ég,
Helga og Oddur.“ Nánar segir frá
þessu fólki og mörgum öðrum í bók-
inni Bo eftir Gísla Rúnar.“
Slys að hann fór út í tónlist
En hvers vegna öll þessi tónlist?
„Tónlistin var allt í kringum mig
frá upphafi. Pabbi var mikill músík-
karl, allir bræður hans sungu og
bróðir minn var í hljómsveit. Bósi
föðurbróðir minn var bassi í Karla-
kór Reykjavíkur – hann er pabbi
Balda Jóns. Það má hins vegar segja
að ég hafi
slysast út í tón-
listina. Ég var í
Flensborgar-
skóla, þar var
starfandi hljóm-
sveitin Bendix.
Við vorum
klíkuhópur. Ég
hafði horft mik-
ið á ameríska
sjónvarpið og
lærði ensku
fljótt. Ég var að
fetta fingur út í
textana hjá
Bendix, fannst
þeir rugltextar.
Ég fór í fram-
haldi af því að
skrifa fyrir þá
texta. Nokkru
síðar fór ég svo
að fetta fingur
út í hvernig
textarnir voru
sungnir. Loks
tóku hljómsveit-
arfélagar að
þreytast á þess-
um aðfinnslum í
mér og sögðu: „Hættu þessum leið-
indum, viltu ekki bara syngja þetta
sjálfur?“ Ég fór á æfingu og söng
umrætt lag. Daginn eftir báðu þeir
mig að koma í hljómsveitina og leysa
hinn söngvarann af. Ég hef ekki litið
til baka síðan.“
Hef unnið með
öllum þeim bestu
En hvað með nám?
„Ég hafði ætlað í Iðnskólann en
var ekki alveg með á hreinu hvert
námið ætti að vera. Ég fékk hjálp
hjá Sigurgeiri heitnum, skólastjóra
Iðnskólans í Hafnarfirði. Hann
stakk upp á að ég lærði viðgerðir á
skrifstofuvélum. Það sem hann
meinti var tölvurnar, þær voru þá að
ryðja sér til rúms. En hljómsveitin
tók allan tímann svo ég flosnaði upp
úr námi.
Ég var atvinnumaður í tónlist
lengi, eftir það varð ég dagskrár-
stjóri á Stjörnunni, markaðsfulltrúi
á Íslensku auglýsingastofunni, dag-
skrárstjóri á Bylgjunni og Bíórás-
inni, framkvæmdastjóri Stúdíó Sýr-
lands og þannig mætti telja. Í
bókinni eru tekin saman starfsheiti
mín og þau eru gífurlega mörg.
Það er erfitt að sjá fyrir fjöl-
skyldu af tónlistarstörfum einvörð-
ungu, en ég hef verið heppinn, ég
hef unnið með öllum þeim bestu í
faginu. Stundum ætlaði ég að hætta
og fara að læra en tónlistin náði allt-
af yfirhöndinni, hún er vanabind-
andi. Hún verður partur af manni.
Ég hef komist að því að tónlist, og
kannski önnur list, heldur manni
ungum. Ég sé að jafnaldrar mínir
sem ekki eru í neinu slíku eru á allt
öðru róli. Tónlistin heldur snerpunni
í manni.“
En hvernig er að koma með sóló-
plötu eftir svona langa hvíld ?
„Þú verður að gá að því að ég geri
fullt af plötum árlega og fylgi þeim
eftir eins og ég get. Margt hefur
hins vegar breyst síðan síðasta sóló-
platan kom út. Nú eru fimmtán út-
varpsstöðvar og nokkrar sjónvarps-
stöðvar. Í svona útgáfu verður
maður að reyna að vekja á sér at-
hygli. Þó svo að ég sé þekktur verð
ég eigi að síður að koma þessari
músik að. Ég er að gera þessa plötu
fyrir fólk til að hlusta á, ég er ekki
að gera hana eingöngu fyrir mig.“
Netið hefur breytt gífurlega miklu
Hvernig er poppheimurinn orð-
inn?
„Það er miklu meira að gerast en
var, miklu meiri gróska. Í gamla
daga var stórmál að gera plötu, nú
er þetta ekki málið. Nánast allir eru
að gera plötur og með fullri virðingu
þá eiga ekki allir „erindi upp á
dekk“. Á hinn bóginn fá mjög marg-
ir tækifæri.
Tengslin við útlönd og Netið
breyta gífurlega miklu.Heimurinn
er orðinn æðislega lítill. Ef mig
langar til að fá góðan hljóðfæraleik-
ara til að aðstoða mig, eins og t.d.
Veigar Margeirsson trompetleik-
ara, sem býr og starfar við kvik-
myndatónlist í Los Angeles, þá
sendi ég honum lagið á Netinu, hann
tekur það og spilar ofan á það og
sendir mér það aftur um kvöldið. Nú
er hægt að senda plötufyrirtækjum
um allan heim lög, þetta skapar
miklu meiri tækifæri fyrir alla.
Í raun er orðið um hljómlistariðn-
að að ræða, þetta er stór bransi sem
veltir milljörðum. Áður fyrr var
þetta mun minna í sniðum.
Margt af því
unga fólki sem er
að byrja nú er
mjög gott í fag-
inu. Ég hlusta
stundum á gamlar
upptökur þegar
ég var að byrja og
það er alveg
hræðilegt að
heyra. Það eru
miklu meiri kröf-
ur í dag og þess
vegna byrjar fólk
mun ofar. Ís-
lenskar kvik-
myndir eru born-
ar saman við
Hollywoodmyndir
sem kostar millj-
arða. Allt hér er
borið saman við
hið besta. Við höf-
um staðið okkur
vel í þessum sam-
anburði.“
Hvað ertu með í
bígerð þegar bók-
in er komin út og
plötunni hefur
verið fylgt eftir?
„Ýmislegt spennandi er að gerast.
Áður en ég fór að vinna við mína
plötu lauk ég við plötuna hennar
Diddúar – ég er búinn að vinna með
henni að gerð fimm platna. Nokkur
spennandi verkefni bíða sem ekki er
alveg tímabært að segja frá. Ég á
eftir að „pródúsera“ plötur, vinna í
sjónvarpi og einnig er verið að reifa
að gera aðra plötu á næsta ári. Mikið
er því framundan. En þetta á allt
eftir að skoða, menn ættu að gera
sér grein fyrir að markaðurinn hér
er lítill og það má ekki ofbjóða hon-
um.“
Loks minnist ég á hina dularfullu
mynd af Björgvini, þar sem hann er
með stóran hatt, en hún prýðir
plötuumslagið.
„Þeir ungu menn sem voru með
mér í þessu tóku fullt af myndum og
þetta var svo allt í þróun hjá hönn-
uðinum. Þá kom upp nafnið Eftir-
lýstur. Eitt og annað á plötunni
minnti á bandaríska sveitatónlist og
þannig kom hatturinn til sögunnar.
Svona þróaðist þetta og tók loks á
sig hina endanlegu mynd.“
Björgvin og Gísli Rúnar á góðri stund.
Stofan í Dartford. Gunnar Þórðarson og Björgvin vinna við Vísnaplötuna í Dartford sumarið 1976.