Morgunblaðið - 25.11.2001, Síða 15

Ljósmyndir og textar: Gísli Sigurðsson
Nú hefur Pétur M. Jóhannsson, vatnalíffræðingur og sér-
fræðingur í náttúru Þingvallavatns, skorið upp herör gegn
þessum skógi og telur hættu á að mengandi áhrif frá honum
auki þörungagróður í Þingvallavatni svo það missi tærleika
sinn og bláma. Til að meta slíkt þarf vísindalegar rannsóknir
og leikmaður getur ekki lagt mat á slíkt. En eitt er víst: Ef
þessum barrskógi hefði ekki verð plantað þarna á sínum tíma
og einhver vildi gera það núna, yrði slíkt aldrei leyft. Barr-
skógur stingur í stúf á Þingvöllum;
hann hefur aldrei átt þar heima og
hávaxnari trjátegundir ennþá síður.
Vonandi eru menn sammála um að
standa vörð um upprunalegt útlit
Þingvalla og þá er sjálfgefið að barr-
skógurinn verði látinn hverfa.
ri Þingvallamynd;
lu fellt laufskrúð
á Hrafnabjörgin,
nn sem fyrr, en það
ndin er tekin af
arna má sjá barr-
hlíð og elztu menn
umhverfi.
arrskógur
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 25. NÓVEMBER 2001 B 15
DYRHÓLAEY er að sumarlagi fjölsóttur ferðamannastaður, en veginum þangað er óþarflega lítill sómi sýndur.
Skömmu áður en komið er að eynni sjást að því er virðist svartar klettaborgir eða hraundrangar austan við veginn.
En á þessum slóðum er engu hrauni til að dreifa og geri maður stuttan stanz og athugi málið betur, kemur í ljós að
þarna er ævintýralegur höggmyndagarður, sem náttúran ein á heiðurinn af. Efniviðurinn er svartur sandsteinn, eða
öllu heldur setlög úr svörtum sandi, sem hafa veðrast mismikið. En náttúran lætur ekki staðar numið hér, heldur
mun hún miskunnarlaust halda áfram að eyða því sem nú er þar að sjá.
Sandsteinsmyndir í Mýrdal
GJÁIN í Þjórsárdal er frekar gil og
dalverpi með fossum en eiginleg gjá.
Sú fegurð sem þar birtist er fremur
smágerð en stórskorin, en engu að
síður býr náttúran á þessum stað yf-
ir verulegri fjölbreytni, sem einnig
er síbreytileg eftir árstíðum.
Líklegt þykir að Þjórsá hafi runn-
ið um Gjána áður en hraunið rann,
sem nú setur mestan svip á þetta
umhverfi. Rauðá fellur í fallegum
fossi fram af hamrabrún innst í
Gjánni og bætist þar við vatn úr
lækjum og lindum; rimarnir milli
þeirra vaxnir hvönn sem búin var að
missa sumarskrúðann á þessum
haustdegi. Upp af fossbrúninni á
myndinni er birkið í haustlitum en
mosinn sem lifir í sambýli við mjólk-
urhvítar sprænur missir hins vegar
ekki litinn.
Síðla
hausts í
Gjánni
Á LEIÐINNI norður – eða suður – yfir Kjalveg er farið yfir Bláfellsháls. Þaðan hefur nú verið lagður 2 km langur
vegur vestan við Geldingafell og þaðan upp á Skálpanes við brún Langjökuls austur af Jarlhettum. Skálpanes er
dyngja, 839 m há og er víðáttumikill, hringlaga gígur eða gígasvæði efst.
Mikilfenglegt útsýni er þaðan, annarsvegar inn yfir Hvítárvatn og norður á Kjöl en hinsvegar yfir Suðurland, svo
og fjalllendið suðvestur af Langjökli. Þar gnæfa Jarlhettur hæst, enda er Skálpanes skammt innan við Innstu-
Jarlhettu.
Uppi undir eldstöðinni er nú risinn stór skáli með veitingaaðstöðu þar sem Ævintýraferðir hafa bækistöð og hafa
stuðlað að því að Skálpanes er nú orðið vinsæll ferðamannastaður. Hér er gert út á jökulinn; við skálann standa
trukkar sem ekið er upp á jökulinn og á jökulbrúninni er tiltækur fjöldi snjósleða. Vegurinn að skálanum er upp-
hleyptur og fær öllum bílum. Alveg upp að jöklinum er þó aðeins stórgrýttur jeppavegur yfir grjóturðir. Einungis
harðgerasti öræfagróður þrífst þarna; þetta er ríki grjótsins og jökulsins. En eftirminnilegt og áhrifamikið.
Ferðamannastaður á Skálpanesi