Tíminn Sunnudagsblað - 02.10.1966, Síða 17

Stefán Jónsson námsstjóri:
SUMARBJART LAND
í Övertorneá er gömul stafkirkja,
bjálkabyggð og rétt hjá henni klukku-
turn, sem kallaður er vápenhus".
Á meðan menn báru vopn sín í
kirkjuferðum, áttu þeir að skilja eft-
Ir vopn sín í klukkuturninum, sem
er eins konar forkirkja. Þar af er
nafnið komið. Ég kom inn í þessa
byggð árið 1617, eftir að stórflóð
hafði rifið gömlu kirkjuna af grunni
með öllum kirkjugripum og innrétt-
ingu og steypt henni, í fljótið. Á með-
al kirkjugripanna voru líkneski úr
tré af nokkrum postulanna. Þau fóru
líka í flóðið. — Löngu síðar fundust
öll líkneskin og voru þá sett aftur
á sinn stað f kirkjunni, en mjög sá
á þeim eftir langa legu í fljótinu.
Var það talið ganga kraftaverki næst,
að ' líkneskin skyldu finnast. Ekki
hafði verið hugsað um að mála þau
aftur eftir þessa svaðilför, en sagan
um flóðið mikla gleymist ekki á með-
an líkneskin sýna útlit sitt í kirkj-
unni. Skildist mér, að þetta væri ástæð
an fyrir því, að þau væru ekki máluð.
Lengi máttum við bíða eftir bátn-
um. En loks kom hann þó, er liðnír
voru tveir tímar frá því, sem lofað
var. Vélin hafði verið eitthvað í ólagi,
sögðu ferjumennirnir. En þá var eft-
ir að komast til baka yfir fljótið á
þessum litla vélbáti. Tornelfur ber
nefnilega fram fleira en leir og gróð-
urmold. Hún flytur líka frám feiknin
öll af timbri úr sænskum og finnsk-
um skógum í hálendi þessara ríkja.
Trjáflotinn virðist svo þéttur, eink-
um um mitt fljótið, að svo virtist sem
engin leið væri að smjúga í gegnum
kirkju, sem talið var, að hefði verið
J... ■ ■ ■ -
Þættir frá Lapplandi III
T f M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ
857