Tíminn Sunnudagsblað - 16.10.1966, Qupperneq 22

SIGURJÓN
SÓTTUR HEIM
Framhald af bls. 883.
synlegt að fá einhver verkefni út á
við, eins og til dæmis að skreyta
byggingar. Og það er ekki aðeins
það, að við komumst í snertingu við
fólkið í vinnunni sjálfri, heldur veit
fólkið líka, að við erum til og gerum
eitthvað að gagni. Það er mjög nauð-
synlegt. Það getur farið illa, ef lista-
maður er of mikið einn, kemst ekki
í snertingu við fólkið í kringum sig.
Hann verður þá bara sérvitur og fer
að taka sjálfan sig of hátiðlega, held-
ur, að hann sé einhver goðvera, sem
má ekki stíga fæti sínum á venjulega
jörð. Þetta er nefnilega hættan fyrir
myndhöggvara, ef þjóðin skiptir sér
ekkert af þeim. Hvernig var það með
Einar Jónsson? Hann fékk aldrei nein
verkefni á opinberum vettvangi, eða
ekki svo teljandi sé. Hann bókstaf-
lega lokaði sig inni, varð sérvitur og
tók sig allt of hátíðlega, ha. Þetta
er hættan.
Annars fer þetta að breytast. Við
erum meira í þjóðbraut en þá. En
hættan er ætíð á næstu grösum. Lista-
maðurinn má ekki vera of mikið
einn.
Við höfum gengið út úr vinnu-
stofunni, Sigurjón með prikið, og nú
stöndum við á sjávarkambinum hjá
húsi listamannsins. Dagurinn er grár
eins og fjaran fyrir fótum okkar, en
yfir höggmyndunum, sem rísa upp
úr sölnuðu grasinu, liggur blá slikja,
og þær hafa lit öldunnar, sem gjálpar
í urðinni. Skammt frá okkur liggur
báturinn á hvolfi, kjöiurinn rauður.
— Hún er hressandi golan frá sjón-
um, segi ég.
— Þetta er eins og það á að vera,
svarar Sigurjón. Sérðu, hérna hef ég
getað haldið fjörunni hreinni.
— Þetta er án efa snyrtilegasta
fjaran hérna í bænum.
— Enda er ég alltaf á hlaupam
eftir fólki, sem vill kasta rusli hérna.
Það er undarlegt, en fólk heldur, að
fjörur séu bara til þess að kasta í
þær rusli.
— Það hefði orðið huggulegt, hefðu
þeir drepið marsvínin hérna.
— Ja, heldurðu. Annars hafði ég
nóg með að banna fólki að trampa
hér allt niður, þegar torfan æddi in:i
Sundin.
— Fjaran hefði orðið huggulega
. rauð.
— Nei, andskoti, ætli ég hefði
kært mig um það.
— Það þætti nú sumum ágætt, að
í hafa Sundin svona við dyrnar hjá
sér.
| — Ætli það ekki. Þetta er svo út
| úr hérna, þetta er hreint eins og
sumarbústaður. En Sundin geta verið
hættuleg. Ég hef bjargað tveimur
strákum hérna fyrir framan. Það er
ekki allta'f svona stillt og rólegt.
Við horfum á Sundin, sem í fjarska
sameinast dagskímunni, horfum þög-
ulir á hafið, sem heggur í steininn
við ströndina og okkur verður smám
saman ljóst, hve mannshöndin er
lítils megnug. Sigurjón gengur upp
frá fjörunni, og ég fylgi á eftir.
Hann nemur staðar við vegarbrún-
ina, réttir mér höndina, handtakið
er snöggt, en hlýtt. jöm
SIGURFREGNIR - SMÁSAGA -
Framhald af 875. síð’J*
hennar, þar til þær slepptu takinu.
Þá færði hann hana úr kápunni og
lyfti henni því næst upp á borð-
stokkinn. Hún sýndi engan mótþróa
lengur. En um leið og hann tók hana
í faðm sér og hljóp fyrir borð, greip
hún stirðnuðu dauðataki um háls
hans.
Þarna stóð lika kona og þrýsti
tvævetra dreng að brjóst! sér, ber-
fætt og í undirkjólnum. Fötum sínum
hafði hún vafið um barnið, sem lá
rólegt í faðmi hennar eins og það
svæfi. Augu hennar voru fastnegld
við róðrarbátinn, sem leitaðist við
að ná skipinu í hléi við eldinn. Um
stund leit út fyrir að bátnum myndi
takast það. Það var eins og hann
risi hærra á öldunum eftir því sem
hann þokaðist nær. Eða var það skip-
ið, sem komið var að því að sökkva?
— Konunni varð litið af bátnum
örstutta stund. Hún sá, að sjór skolað
ist yfir þilfarið. Þegar hún festi aug-
un á bátnum aftur, hafði hann fjar-
lægzt. Mennirnir reru af kappi, en
þeir höfðu snúið stefninu til lands.
— Góði guð, láttu okkur ekki far-
ast! Bjargaðu að minnsta kosti barn-
inu! hrópaði konan í örvæntingu
sinni. Eldurinn umlukti hana á þrjá
vegu og færðist stöðugt nær. Gneista
flugið þyrlaðist umhverfis hana. Hall-
inn á skipinu var orðinn svo mikill,
að ekki var mögulegt að standa upp-
réttur. Þilfarið reis hærra og hærra
áð baki hennar, unz það var orðið
lóðrétt eins og veggur.
Hún hafði skorðað sig við borð-
stokkinn. Hendur hennar hlúðu að
barninu, meðan þrútin augu hennar
lituðust um eftir einhverju, sem hægt
væri að fljóta á. En reykurinn var
orðinn svo þéttur umhverfis hana,
að ekki sá handaskil. GÍóðheitt and-
rúmsloftið brenndi lungun. — Hún
hné meðvitundarlaus niður á flatan
borðstokkinn og kom til sjálfrar sín
við, að salt sjávarvatnið ýfði upp
brunasárin á líkama hennar. En sárs-
Lausn
31. krossgátu
aukinn hvarf fyrir léttinum yfir því,
að drengurinn hvíldi enn við barm
hennar.
Mennirnir í björgunarbátnum sáu
konuna. Þeir höfðu gert það, sem
þeir gátu, til að bjarga henni. En
þegar þeir voru alveg að komast að
skipinu, lagðist það á hliðina, svo
að þeir urðu að forða sér hið bráð-
asta til þess að lenda ekki í svelgn-
um. Hvæsandi suðuhljóð heyrðist
um leið og brennandi skipsflakið
snerti hafflötinn, og svart reykjar-
teppið breyttist í vatnsgráa þoku, er
sveimaði um stund yfir staðnum, þar
sem skipið hvarf.
Um lágnættið söfnuðust íbúar þorps
ins umhverfis lítið útvarpstæki, fal-
ið á afviknum stað. Mennirnir fjórir,
sem höfðu bjargað sér í land á lestar-
hlera, voru heiðursgestir. Þeir höfðu
haft með sér nýjustu útgáfu mót-
þróablaðsins, vafða innan í segldúks-
stranga, sem var gegnumboraður af
kúlum. Þótti það hetjudáð að hafa
komið þessu með skipinu.
Ósandi olíutýra varpaði daufri birtu
á guggin andlit þorpsbúa, þar sem
þeir sátu umhverfis tækið. Rödd
þulsins barst handan um hafið, lág
og fjarlæg:
— Sambandsþjóðirnar halda áfram
sókninni á vesturvígstöðvunum.
Sprengjuflugvélar gerðu árás á Ber-
lín, Dortmund og fleiri staði í Rín-
Westfalen í nótt með góðum árangri
. . . Á könnunarflugi yfir Noregi var
skipi sökkt.
\ s s \ X s s H \
P I? } f? M E N N >
—»■ S ó L I D \ I V
\ L A X D fí T 1
X fi F L fí G fl 9
A R 0 L \ ff P V
M X F L E T X S
V [tf F) R K A s P
X S \ \ \ X o f? N B f? N E 1
X P fí S K fi p s S K ó F L L
\ 1 L \ fí V G u X K L fí D D fí
\ L fí 6 S T \ 5 T fl V L ft X 3
fi P 4 T T fí X fl' R \ L U D 0
\ D \ l fi \ K, Y N s P E N fi 1?
x 'l’ S V £> fi \ h J X E S \ D P
U M \ í L L \ V ö P s V 1 X
P & 7? \ n I s G J? 1 p fí s
P \ 0 B f£ T T fí X L ú K U T?
S fí s fí T S E N N s R N 5 fí
■R M \ V T \ S N r R \ fl G N
P C N I N S fí fí K K fí s
986
TffllNN - SUNNUDAGSBLAÐ