Tíminn Sunnudagsblað - 06.06.1971, Blaðsíða 20

Tíminn Sunnudagsblað - 06.06.1971, Blaðsíða 20
honum. Hún ga&tii að, hvort hann væri ekki á leið að framkvæma svo gott og göfugt verk, að nafn hins æðsta helgaðitt meðal fjöld- aiis. Á nóttun, sá hún stundum brenna Ijós á skarj bak við lukta hlera. Þangað flaug hún og gætti að, hvort væri ekki unnið þar góð- verk í kyrrþey. En, því miður. At- hafnir flestra voru í sjálfu sér hvorki góðar né illar, en enginn tók sér það fyrir hendur, sem gæti talizt göfugt og .guði þóknanlegt Mánuðir Iiðu, og sálin kom aldreí auga á neitt. sem henni þótti svo fágætt, fagurt og gott, að mætti færa það hinum frómhjörtuðu að g.jöf. Nótt eina tautaði sálin rneð sjálfri sér: „Veröldin er snauðari en nokkru sinni fyrr. Fólkið er sljótt. og hugsanir þess eru einsk- is virði. Athafnir þess eru einskis Virði. Hvar finn ég það, sem er einhvers virði? Ég er dæmd til að fiögra án afláts og ná aldrei í áfangastað." En þá sá hún loga týru í myrkrinu, og glætan kom úr gluega á stóru húsi. Ræningjar höfðu ráðizt inn á ríkmenni, er bjó í húsi þessu. Einn ræningjanna hélt á kyndli og lýsti hinum, og annar stóð andspænis auðmanninum. mundaði oddhvöss- um rýtíngi og þrumaði í sífellu: „Dirfist þú að hreyfa þig, eru dag- ar þínir taldir. Ég rek þig sam- stundis í gegn." Og ræniní'arnir brutu upp skápa og dragkistur og hirtu allt dýrmæti. Hinn ríki var Júði, og hann horfði stillilega á hnífsblaðið. Aisgu hans voru enn þá skær. 02 í hvítu skeeginu t>ærð- ist ekki hár. Hann skipti engu, þótt hirzlumar tæmdust. ..Drott- inn tekur giafir sínar aftur." í fæðingu er maðurinn snauður. og sýnu fátækari sofnar hann í dauð- anum. Þetta voru hugrenningar JúCans, þegar hann horfði á ræn- ingiana opna síðustu drasíkistuna og hrifsa úr henni þungar gull- pyngjur og gilda silfursióði. Hann mælti ekki orð frá vörum. Nú rótuðu ræningiarnir í síðasta geymsluhólfinu. og fundu þeir loksins Mtla skjóðu. Þá gleymdi Júðinn hótunum þess. er mundaði rýtingnum. og gömul augu hans skutu gneistum. Hann rétti út hægrí hönd sína og ætlaði að hrópa: „Látið þetta kyrrt liggja." En hrópið dó út á vörum hans, hnífsskaftið nam við tærða brjósthúð öldimgsins, og blóð- ið spýttist unám kutamim yfir litlu skjóðuna. Hann hnó á gólfið, en rænlngjarnir réðust að skjóð- unni allir í senn. Hún geymdi þá dýrasta djásn Júans. Þeir urðu fyrir sárum vonbrigð- um. Blóði gamlingjans var spillt að erindlausu. f skjóðunni var hvorki silfur né gull, enginn skartgripur né heldur nokkuð annað, sem talið er dýrindi í mannheimi. í skjóð- unni var einungis handfylli af mold, mold frá landinu helga, sem lögð skyldi í gröf auðmanns- ins. Þessi Iúka af mold var hið eina, er Júðinn vildi forða undan ránsmönnum, Hann fórnaði lífi sínu fyrir eina handfylli moldar frá landinu helga. Og sálin tók blóði drifna skjóð- una og knuði dyra á paradis. Hinir frómhjörtuðu þáðu skjóðuna að gjöf. Það var fyrsta gjöfin. ÖNNUR GJÖFIN. „Sálartetur," kallaði varðengill- inn. um leið og hann lokaði hliðum himnaríkis eftir sálinni, „mundu vel, að enn áttu að færa hinum frómhjörtuðu tvær gjafir." Guð mun hjálpa mér." svaraði sálin, og ókvíðin flögraði hún niður aftur. En brátt glataði hún nær allri von um að finna aðra gjöf. Það leið óratími. Hún sá ekkert, sem var fágætt, fagurt og gott. og sál- in var döpur í bragði. „Mannlíf- inu má líkia við fliót. sem á upp- tök sín í drottni. Því lengra, sem það liður, þeim mun gruggugra verður það. Hvar get ég nú fundið gjafir að færa hinum frómhjört- uðu?" Og sálin hugsaði sem svo, að vogarskálarnar mundu vafalít- ið vega salt. þótt drottinn legðj á þær allt hið góða og allt hið illa, er siá má í mannheimi. En skyndilega var sálin hrifin úr þessum hugleiðingum. Loftið skalf af lúðraþyt. og sálin leit til jarðar, — það var fyrir langa löncru -~ og hún kom auga á smá- bæ. ef til vill þýzkan smábæ. Og hún sá ráðhúsið og ráðhústorgið, og á torginu var múgur og marg- menni. Andlit gægðust fram úr hverium glugga, sumir höfðu hreiðrað um sig á húsþökunum, og allir fylgdust með því, sem henti á toreinu. Hjá ráðhúströppunum stóð grændúkað borð, og við borðið sátu bæjarráðsmennirnir, skartklæddir með skinnhúfur, prýddar fjöðrum og dýrum steinum. Fyrir miðju borðinu sat bæjarstjórinn. Á hlið borðinu stóð Gyðingastúlka, 9$ eigi allfjarri héldu tíu karlmeoS ólmum fola, sem fnæsti og froðu- felldi. Bæjarstjórinn reis nú á fæt- ur og kvað upp dóm yfir stúlkunni. Hann beindi orðum sínum til fólks- ins á torginu. „Þessi Gyðingur, þessi kven- maður hefur drýgt svívirðilegan glæp, sem drottinn mun vart geta fyrirgefið, þótt gæddur sé hann mikilli miskunnsemi. Síðasta helgi- dag laumaðist þessi stúlka út úr gyðingahverfinu og ráfaðí um bæj- arstrætin. Hún horfði í kringum sig blygðunarlaus og saurgaði helgigöngu vora. Hún saurgaði helgimyndirnar, sem vér bái-um með söng og hljóðfæraslættj um bæjarstrætin. Hún hlýddi á söng vorra saklausu barna, hún, þessi Gyðingur. Og hver veit, og hver veit — nema djöfullinn sjálfur hafi brugðið sér í líki Gyðinga- stúlku, og hver veit nema djöfullinn sjálfur standi hér mitt á meðal vor og lát- ist vera dóttir hins viðurstyggilega rabbína. Hvers vegna brá djöfull- inn sér í líki fallegrar stúlku? Því hún er fögur, þessi stúlka, hún er svo fögur, að fegurð hennar á sér aðeins einn föður, djöfulinn sjálf- an. Hvers vegna. spyrjum vér. Djöfullinn vildi án efa svipta sál- ir vorar þeim guðdómsanda, sem hrífur oss á helgigöngu. og djöfl- inum tókst það. því er verr og miður. Riddari nokkur af göfugum ættum hrópaði á göngunni: „Sjáið hana, stúlkuna þarna, hvað híin er fðgur!" Og hermennirnir, sem skálmuðu fyrir göngunni. gátu ekki látið stúlkuna lengur afskipta- lausa. Þeir lögðu hendur á djöful inn, og þeir megnuðu að yfirbuga djöfulinn. af því að þeir voru synd- lausir úr helgigöngunni og djðfull- inn sat ekki veitt þeim viðnám. Og nú dæmi ég djöfulinn, sem stend- ur hér á torginu í líki ungrar Gyðingastúlku. Dómurinn hljóðar svo: Á hárinu skal hún bundin við tagl þessa fola. sem ólmast hér á torginu, og síðan dregin líkt og mannsbani eftir strætunum, þar sem hún fór í bág við lögin, og blóðið mun skola hellurnar, þar sein bær saurguðust á göngu henn- ar." Lýðurinn laust upp fagnaðarópi, en bæjarráðsmennirnir þögguðu níður hrópin og spurðu síðan stúlkuna, hvort hún ætti sér ein- hverja ósk. Hún svaraði stillilega: 500 T í M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ

x

Tíminn Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/301

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.