Tíminn Sunnudagsblað - 06.06.1971, Blaðsíða 22

Tíminn Sunnudagsblað - 06.06.1971, Blaðsíða 22
flögraði yfir torginu. Bæjarstjór- inn bauð nú að sleppa folanum og karlarnir tíu stukku til hliðar. Folinn þeystist af stað og lýður- inn veinaði og ýlfraði og hrópaði, sló stafprikunum í götuna og veif- aði dulunum og folinn hljóp í trylhngu um stræti og torg. En sálin hafði tekið einn blóð- dropa er féll á torgið þegar stúlk- an rak prjónana í hold sér. Og sál- in flaug með dropann til himna og varðengillinn tók við gjöfinni. Þetta var önnur gjöfin. ÞRIÐJA GJÖFIN. Og enn flögraði sálin niður að leita gjafar að færa hinum fróm- hjörtuðu. Enn liðu mörg ár og enn varð sálin döpur í bragði. Mannlífið virtist henni fábrotnara en nokkru sinni fyrr og fólkið lítil- mótlegra. Og sálin hugsaði sem svo. að verjandi og ákærandi yrðu lengi að tæma skjóðurnar ef drott- inn stefndi sálum mannheima til dómþings öllum í senn og léti vega góðverk þeirra og illvirki. í mannheimi er allt svo lítið og hversdagslegt. Ef til vill eru gerðir allra manna fánýti eitt, skálarnar vega aftur salt og drottinn verð- ur enn að senda sálir á vergang millum himins og jarðar." Þá heyrði sálin þungan dyn og hún hlustaði betur. Það var bumbusláttur. Sálin horfði niður í fangelsis- garð. Sólgeislar blikuðu á gljá- fægðum byssuhlaupum er lágu ut)D að múrnum, en hermenn 1 garðmum báru hins vegar prik og þunna reyrstafi. Þeir höfðu skinað sér í tvær gagnstæðar raðir 00 milli raðanna átti hinn sakborni að fan^a o? þola harsmíð. Og hver var hinn sakborni? Gamall og tærður Júði í sundur- tættri skyrtu og hann var með húfu á höfðinu að gyðinglegum sið. Nú var gamlingjanum hrund- ið ínn milli raðanna hér biðu hans staf^öngin. Hvað hafði hann þá til sakar unnið? Hver veit það? Hver veit það? Langt er síðan þetta var. Ef til vill tók hann út refsingu fyrir þjófnað. Ef til vill var hann ránsmaður. Máski morðingi. Var hann ef til vill borinn lognum sok- um? Hver veit? Það er svo 6ra- Iangt síðan. Hermennirnir brostu og hugsuðu sem svo: Hvers vegna eiga svo margir að Iumbra á þessu skari? Hana kemst ekki hálfa.leið." Og Júðinn var hrakinn lengra inn milli raðanna og hermennirnir reiddu stafina til höggs. Hann gekk og gekk og hann hnaut ekki og hann hrasaði ekki og stafirnir smullu á knýttum herðum Júðans, en áfram gekk hann ekki að síð- ur. Hermennirnir voru hálft í hvoru gramir og undruðust þrek gamlingjans. Reyrstafirnir hvæstu í loftinu og skullu á hinum dæmda líkt og eitraðir snákar og blóðið sytlaði gegnum skyrtuna, rann nið ur fótleggina, og það sytlaði án afláts. Áf hendingu sló hermaður nokk- ur of hátt og stafurinn svipti húfu Júðans til jarðar. Óvitandi gekk hann örfá skref en nam þá skyndi- lega staðar. Hann saknaði húfunn- ar og hann sneri við. Gamli Júð- inn hafði ætíð borið höfuðfat að gyðinglegum sið og síðasta spöl- inn vildi hann ógjarnan ganga með bert höfuð. Og hann skjögr- aði þangað sem húfan lá í gras- inu laut niður og tók upp húf- una án þess að skeyta um stafina Pétur Nikutásson — Framhald af 491. síSu. gjörning ásamt fjölda stórmenna annarra. Þá segir Espólín í Árbókum sín- um við árið 1401: Pétur biskup var þá útkominn og var það á prestastefnu hans á Miklabæ, in festo Johannis Banlacensis Epis- copi", þá er kallað var fjórða rík- isár Eiríks af Pommern, er Mai- grét drottning hafði tekið til ríkis með sér yfir öll Norðurlönd, að hann birti Þorsteini Eyjólfssyni lögmanni bréf Magnúsar konungs smekks með hangandi innsigli. Var það verndarbréf Hólakirkju. Mun hér ekki verða rakin nánar frá- sögn úr Árbókunum, en Espólín hefur efalaust haft trausta heim- ild hér um og ber hans ummælum saman við skrif þeirra Hítardals- feðga. Lausn 20. krossgátu er dundu á blóðugri skyrtunni. Hann setti upp húfuna sneri af1> ur við og hjökti áfram lengra inn milli raðanna og blóðið sytl- aði án afláts. Og með húfuna á höfðinu að gyðinglegum sið hélt hann áfram að ganga og ganga unz hann féll örendur til jarðar. Og er hann lá í grasinu liðið lík, flaug sálin niður í fangelsisgarð- inn og tók blóði drifna húfuna sem hafði kostað Júðann tvöfalt fleiri högg en talin voru nægja. Sálin flaug með húfuna til himna og hin- ir frómhjörtuðu þágu hana að gjöf. Þetta var þriðja gjöfin. Og loksins var hliðum himins lokið upp fyrir sálinni, er hafði flögrað millum himins og jarðar í hundruð ára. Rætt við Eirík frá Dröngum — Framhald af 497. sí8u. um það tjáir ekki að sakast, eftir að það er orðið. Við getum ekM snúið hjóli tímans við, hversu feg- in sem við viljum. Hið eina, sem við getum gert, er að reynast góð- ir þegnar, hver á sínum stað, og laga okkur eftir aðstæðum og að- stæðurnar eftir okkur og okkar þörfum, að svo miklu leyti sem hægt er. Það kann að sýnast harðbalalegt á Ströndum, sums staðar að minnsta kosti, en umhverfið þrosk- aði mig og stælti, og mér leið vel þar. Ég hef verið hamingjumaður, og ég get aldrei nógsamlega lofað það, að ég skyldi fá að kynnast þessu undri: Að vera til. -VS. AH I Gf)2> fíúfl H X & 'fí fí R K OfJ a r i K I 3» L 5 I L H'At* NM 'fí l 21 V2> 0* R \JH A N fí M y L Nub / R * R 'OS 4'/1 £ AH A Þ**F 0 HA '/) ) H Hfí U F3 £ i A tf-f/iíV S £* J 4 'ö F R '0 M P M M Tfi U H M L 5 R 'fí 59 'fí S tLi.fi NAR H G S S M'fl /) T A K fí K A un 'k r* i s r T 4 R4 »M H f* fíii i 'O* T fiti 'fí R fí Nf'a F£Tf i * 502 T í M I N N SUNNUDAGSBLAÐ

x

Tíminn Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/301

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.