Íslendingaþættir Tímans - 27.01.1979, Side 8

Vilborg Vigfúsdóttir
bann 24. aprll 1978 lést á Landspltalan-
um I Reykjavik frændkona min, Vilborg
Vigfúsdóttir frá Kvigsstööum I Andakils-
hreppi. Sjúkdómslega hennar var löng og
slöustu vikurnar sem hún liföi voru henni
afar erfiöar, en llfsviljinn var sterkur og
trúin á bata held ég aö hafi ekki yfirgefiö
hana. Þó var hún sátt viö llfiö og þaö sem
hún haföi af þvl þegiö og kveiö ekki hinu
ókomna.
Vilborg var Borgfiröingur I fööurætt, en
móöurættin lá til Austurlands, Mjóafjarö-
ar mest. Faöir hennar var Vigfús Auöuns-
son Vigfússonar frá Grund i Skorradal, en
móöir hennar var Margrét Jónsdóttir
bónda I Sauöhaga á Völlum og viöar,
Einarssonar prófasts i Vallarnesi
Hjörleifssonar og konu hans Guölaugar
Einarsdóttur. Margrét var systir Einars
Jónssonar fyrrum ráösmanns á Hvann-
eyri og lengi vegaverkstjóra I sunnan-
veröum Borgarfiröi og á Austurlandi og
þeirra systkina.
bau Margrét og Vigfús gengu I hjóna-
band áriö 1908. Þau eignuöust þrjú börn.
Elstur var Halldór, rafvirkjameistari I
Reykjavik, fæddur 1. jan. 1910. Vilborg
var næstelst, fædd 9. ágúst 1912, en Auö-
unn yngstur, fæddur 11. ágúst 1915. Hann
vanta I vinnu. Baldur var góögjarn og
rausnarlegur, Hann mátti ekkert aumt
sjá og vildi allra vanda leysa. Aldrei tróö
hann illsakir viö fólk.frekar lét hann hlut
sinn en hann stæöi i illdeilum viö aöra.
Foreldrum slnum var hann sérstaklega
góöur og umhyggjusamur og sérlega
móöur sinni eftiraö hún stóö ein uppi. Hún
á nú um sárt aö binda eftir aö hafa misst
þá báöa hann og Stefán.
Seinustu ár ævi sinnar bjó Baldur meö
Karóllnu Jónsdóttur.Sjólyst, Grindavlk og
hefúr hún nú mikils misst.
Aöfaranótt 24/4 1978 fór Baldur aö
heiman frá sér á leiö til vinnu sinnar um
borö i bátinn sem hann var matsveinn á.
Hann kom aldrei aftur. Enginn veit ná-
kvæmlega hvaö skeöi, en hann fannst
drukknaöur I Grindavikurhöfn.
Baldur fékk oft svimaköst sem rekja
mátti til mikils höfuöhöggs sem hann
hlaut um borö i bát fyrir nokkrum árum.
Þar yfirgaf góöur drengur þessa jarö-
vist. Að öllu venjulegu heföi hann átt eftir
aö eigahér mörg góö ár,sér og sinum til
ánægju.
Viö þökkum honum samvistirnar á ár-
unum sem hann fékk aö vera á meöal okk-
ar.
Nanna Gunnarsdóttir
8
dó á unglingsaldri og var mikill
harmdauöi foreldrum og systkinum.
Vilborg var glæsileg kona, hávaxin,
dökkhærö, lagleg I andliti og bar meö sér
traustvekjandi þokka, sem vitnaöi um
göfuga og mikla mannkosti. Sem
húsmóöir var hún framúrskarandi gest-
risin og glöö heim aö sækja. Börnum sin-
um var hún góö og ástrlk móöir og
tengdabörnunum sem besta móöir. Hún
giftist eftirlifandi manni slnum Birni
Danlel Hjartarsyni frá Knarrarhöfn I
Hvammssveit í Dalasýslu áriö 1941 glæsi-
legum mannkostamanni og hinum mesta
höföingja I raun. Á heimili þeirra rikti
Islensk gestrisni eins og hún gerist best
meö þjóö vorri. Ekki var óalgengt aö þau
hjónin gengju úr rúmi fyrir gestkomandi,
og ættingjar dvöldu oft á heimili þeirra
langtimum saman. Börn okkar litu á
heimiliö I Skipholti 6 sem sitt annaö heim-
ili og unglingana á heimilinu sem fóstur-
systkini, aö mér fannst stundum.
Ariö 1936 innritaöist Vilborg i Kennara-
skóla Islands og lauk þaöan prófi eftir tvo
vetur meö góöri einkunn. Næstu þrjú árin
stundaöi hún barnakennslu en þá tóku
heimilisstörfin viö. Þeim Daniel og Vil-
borgu varö fimm barna auöiö og veröa
þau talin hér I aldursröð: Auöunn, nam
bókbandsiön og stundar hana. Kvæntur
Guörúnu Jóhannsdóttur; Ingunni Hjördis,
áöur skrifstofustúlka hjá Búnaöarfélagi
Islands, gift Erlingi Kristjánssyni
trésmiöameistara; Vigfús Grétar,
bakarameistari, kvæntur Guörúnu Sigur-
steinsdóttur hjúkrunarkonu; Gunnar Lúö-
vlk, skrifvélavirki, kvæntur Ernu
Sigurjónsdóttur hjúkrúnarkonu; Guðlaug,
gjaldkeri hjá Sambandi islenskra sam-
vinnufélaga á Kirkjusandi. öll skipa þau
systkini vel þaö starfssviö sem þau hafa
valiö sér og njóta trausts samstarfs-
manna sinna.
Viö hjónin og börn okkar heiörum minn-
ingu hinnar látnu sæmdarkonu og biöjum
henni blessunar á leiðunum handan viö
móöuna miklu Blessuö sé minning hennar
Þorgrimur Jónsson
t
,,Enginn veit hvaö átt hefur fyrr en misst
hefur”. — Hygg ég aö þetta gamla mál-
tæki hafi sannast á þeim mörgu sem
þekktu Boggu frænku og áttu hanu fyrir
vin og félaga. Oft fékk ég aö reyna, eftir
aö ég kynntist henni, aö enginn var einn
sem átti hana aö. Hún var sannkallaöur
vinur þeirra sem til hennar leituöu enda
bar hún frænku nafniö meöal fleiri en
skyldmenna sinna.
Dagurinn, sem ég flutti aö Skipholti 6
veröur mér alla tiö minnisstæöur. Þaö var
Iseptemberfyrir rúmum tólf árum, sama
dag og Menntaskólinn viö Hamrahllö var
settur I fyrsta sinn, en þar haföi ég fengiö
skólavist. Bogga og Daniel höföu brugöist
vel viö beiöni pabba um aö lofa mér aö
búa á heimilinu meöan skólinn stæöi.
Þennan fyrsta dag minnti húsmóöirin mig
margoft á þaö, aö vera nú eins og heima
hjá mér, sem ég auðvitaö geröi. 011 börn
Boggu og Danlels voru I heimahúsum er
þetta geröist nema Auöunn elsti sonurinn
sem stofnaö haföi eigiö heimili. 011 voru
þau samtaka I þvi, aö taka vel á móti
frænku sinni.
Hjá fjölskyldunni I Skipholti 6 var llfs-
gleöin viö völd og voru húsráöendur engir
eftirbátar yngra fólksins I þvl efni. Oft
kom þaö fyrir, þegar viö krakkarnir sát-
um I stofunni á kvöldin og spjölluðum, aö
Daniel birtist I dyragættinni meö stóran
poka i hendi. Hann haföi brugöiö sér út I
búö og sótt hressingu handa öllum hópn-
um og vissi alltaf hvaö hentaöi best.
Þaö er ekki laust viö, aö ég hafi eignað
mér ákveöinn sess I systkinahópnum, rétt
eins og þetta væri mln eigin fjölskylda.
Ekki man ég eftir þvi, aö mér hafi nokk-
urn tima leiöst meöan ég dvaldi I Skipholti
6. Menntaskólaárin eru I minningunni
ljúfur tlmi, sem er órjúfanlega tengdur
Boggu frænku og fjölskyldunni hennar.
Islendingaþættir