Íslendingaþættir Tímans - 27.01.1979, Side 14

011 árin, sem ég bjó i Keflavík, þekkti ég
nokkuó til þessarar fjölskyldu, t.d. kenndi
ég dætrum þeirra hjóna og kunni skil á at-
hafnamanninum Hreggviöi, snyrti-
mennsku hans I öllu er viökom útgerö og
áreiöanlegheitum varöandi rekstur og
fjárreiöur fyrirtækisins, h/f Keflavfk. Um
þau mál var Hreggviöur vakinn og sofinn.
Hann var stakur reglumaöur, neytti
hvorki vfns né tóbaks og orö hans stóöu
eins og stafur á bók. Þetta vissu allir, sem
til þekktu, enda gekk engum betur en
Hreggviöi aö manna skip sfn og vinnslu-
stöövar góöu fólki.
Kynni okkar Hreggviös uröu þó ekki aö
neinu ráöi fyrr en eftir aö viö fluttumst
báöir til Reykjavfkur, en þangaö komum
viö um svipaö *eyti. Svo' einkennilega
vildi þá til, aö viö uröum eigendur aö
sama húsinu hér — sínum helmingnum
hvor, án þess aö vita hvor um annan, fyrr
en um þaö leyti, sem gengiö var frá kaup-
unum. óneitanlega var þetta býsna kyn-
leg tilviljun.
Þótt margur héldi Hreggviö hraust-
byggöan mann og innviöasterkan, sem
hann og var framan af ævi, var honum
sjálfum ljóst, er árunum tók aö fjölga, aö
heilsan var farin aö láta sig og vinnuþrek
og kjarkur þurru aö sama skapi. En hann
var dulur maöur og litiö fyrir aö
bera áhyggjur slnar á torg Samt mun
þessi vitneskja hafa leitt til þeirrar
ákvöröunar, aö réttast mundi aö rifa segl-
in og hægja á feröinni meöan tfmi ynnist.
Sú mun og hafa veriö ástæöan fyrir bú-
staöaskiptum hans. Og þrátt fyrir ýmis*
konar aösteöjandi vandamál taldi Hregg-
viöur fyrirtæki sitt sæmilega i stakk búiö
og fjárhagslega nokkuö vel á vegi statt.
Hans hægti hönd þar til margra ára var
tengdasonur hans, Kristján Pétursson,
maöur Maríu, hinn ágætasti maöur, sem
var honum styrk stoö i starfi og geröi hon-
um þessa lffsháttabreytingu mögulega.
Alyktun Hreggviös gat aö þessu leyti
staöist en hitt sást honum yfir, aö þrátt
fyrir breytta búsetu, var hugur hans og
starfslöngun áfram í Keflavik og þangaö
var ekið hvern virkan dag til fullra starfa,
a.m.k. fyrstu árin.
Sföar seldi hann hlut sinn I h/f Keflavfk
og fóru þá rólegri dagar i hönd. Vera kann
aö þaö hafi veriö framkvæmt of seint, þvf
hinna rólegu daga naut hann aöeins
skamma stund, heilsan var á förum og nú
sföustu misserin hefir hann af og til þurft
aö dveljast á sjúkrahúsum, en þar undi
hann sér illa, þráöi alltaf aö mega vera
heima, þvf þar var hugur hans og hiarta
Eins og aö er vikiö fyrr i þessum minn-
ingaroröum, var Hreggviöur fremur dul-
ur, en hann var trúaöur maöur og hugsaði
mikiö um andleg mál, t.d. var hann f Guö-
spekifélagi tslands og sótti þar reglulega
fundi meöan heilsan leyfði. Hann var f
hvfvetna drengur góöur, hjálpfús og vel-
viljaöur. A sambúö okkar hér á Hagamel
46 féll aldrei skuggi, þar rfkti ætiö vin-
semd og góöhugur. Sem dæmi þar um má
14
Halldór
Haraldsson
Fljótsbakka
F. 5 sept. 1963
D. 22. nóv. 1978
Halldór var sonur hjónanna Haraldar
Karlssonar og Helgu Halldórsdóttur á
Fljótsbakka næst elstur fjögurra bræöra.
Þegar hann fæddist var brekkan rauö og
gul og hæstu fjöll hvft I toppinn. Haust-
annir voru aö byrja. Þarna ólst Halldór
upp í faömi dalsins og fjölskyldunnar.
Viö Halldór áttum sama bernsku-
heimili. Viö áttum niöinn f Goöafossi og
Fljótinu, heiöina oglömbin á vorin og svo
ótal margt fleira. Þaö var von aö Halldór
vildi vera heima.
Voriö 1976 fóru Fljótsbakkahjónin I
bændaferö til Noröurlanda. Ég átti aö sjá
um drengina og halda I horfinu meö bú-
skapinn. Sjálf var ég með þrjú börn. Ég
horfði á hjónin keyra úr hlaöi og fann
hvernig ábyrgöartilfinningin óx eftir þvf
sem þau fjarlægöust. Mér varö litiö yfir
túniö útihúsin, bæjarhúsiö og garöinn.
Hvarvetna var verk aö vinna og hvert
sem ég sneri mér, þar voru börn, ýmist aö
leik eöa þau voru aö rifast. Ég ákvaö
strax, aö eiga þau öll. öllum haföi veriö
geta þess, aö þó atvikin bæru okkur hér
saman svo til ókunnuga, þá kom siðar svo
málum, aö viö fengum okkur sumarbú-
staðaland i túnbrekku á yndislegum staö
austur i Hreppum, þar sem viö hjálpuö-
umst aö viö aö byggja okkur lftil sumar-
hús sem standa þar hliö viö hliö. Þar höf-
um viö notiö margra góöra stunda i
hreinu fjallaloftinu og dýrö hins islenska
sumars viö hjarta landsins. Þar undi
Hreggviöur hag sinum vel og fékk hug og
hönd verk aö vinna viö ýmiss konar rækt-
unar- og gróörarstörf.
Hann haföi mikiö yndi af útivist, var
laxveiöimaöur af lffi og sál og feröagarp-
ur, enda mátti hann teljast býsna viöför-
ull, bæöi innan lands og utan. Hann var
gæddur góöu feguröarskyni og naut því f
rikum mæli þess besta, sem fyrir augun
bar.
Nú er Hreggviöur lagður upp í langa,
óræöa för, þá för, sem viö hin öll eigum
ófarna.
Viö hjónin vottum eiginkonu hans og
öðrum ástvinum okkar innilegustu sam-
úö. Blessuö veri minningin um Hreggviö
Bergmann. Hallgrfmur Th. Björnsson
fengiö verkefni viö hæfi en ég átti aö vera
til aöhalds ogtrausts úti viö. Amma var i
bænum. Og svo byrjaði fyrsti dagurinn.
Ég var aö hreinsa sunnan viö fjósiö en
slatti af strákum austan undir aö nagl-
hreinsa uppsláttarvið. Eitthvaö var um
óspektir og áflog en svo heyri ég aö Hall-
dór segir: Viö lofuöum pabba þvi aö
hreinsa 9 spýtur á dag og maöur á alltaf
aö standa viö þaö sem maöur lofar. Mér
létti stórlega. Þaö gat ekki verið erfitt aö
vinna meö drengjum meö þennan
hugsanahátt. Enda hófst nú skemmtileg-
ur timi. Ég var ólöt viö aö kenna þeim
ýmsa ósiöi sem viö pabbi þeirra stund-
uðum i æsku. Meöal annars aö vaöa I
Fljótinu. Égóð meö þeim út i Kofasker og
Einarsstaöahólma. Þá ljómaöi andiit
Halldórs af sigurgleöi. Eitt af þvi fyrsta
sem börnunum á Fljótsbakka er kennt er
aö óttast Fljótiö og eitt fyrsta manntakiö
aö sigrast á þvf en fara aö öllu meö gát.
Timinn líöur drengir vaxa og dafna. Allt
í einu er Halldór kominn suöur á Land-
spítala hættulega veikur. Þá byrjaði bar-
átta foreldranna fyrir drengnum þeirra
fyrir lff hans. Ein meöferö tók viö af ann-
arri en sama bæn. Ég heimsótti hann á
spitalann. Þarna lá litla hetjan frá vor-
dögum 1976 og brosti. Hann átti óvenju-
hlýtt og lifandi bros. Heldur var hann
sagnafár þar til taliö barst að sveitinni
sauöburöur væri senn aö hefjast og hann
Islendingaþættir