Tíminn - 18.02.1977, Blaðsíða 13

Föstudagur 18. febrúar 1977
13
12.00 Dagskrain. Tónleikar.
Tilkynningar.
12.25 Veöurfregnir og Fréttir.
Tilkynningar. Viö vinnuna:
Tónleikar.
14.30 Miödegissagan: Móöir og
sonur eftir Heinz G. Kon-
salik Bergur Björnsson
þýddi. Steinunn Bjarman
les (6).
15.00 Miödegistónleikar.
Hljómsveit tónlistarháskdl-
ans i Paris leikur þrjá
spánska dansa eftir Grana-
dos, Enrique Jorda stjóm-
ar. Joan Sutherland syngur
með Sinfóniuhljómsveit
Lundúna Konsert fyrir flúr-
söng og hljómsveit op. 32
eftir Gliére, Richard
Bonynge stjómar. Sinfóníu-
hljómsveit rúmenska út-
varpsins leikur „Forleik-
ina”, hljómsveitarverk eftir
Liszt, Iosif Conta stjórnar.
15.45 Lesin dagskrá næstu
viku
16.00 Fréttir. Tilkynningar.
(16.15 Veöurfregnir).
16.20 Popphorn
17.30 Útvarpssaga barnanna:
„Borgin viö sundiö” eftir
Jón Sveinsson (Nonna)
Freysteinn Gunnarsson Isl.
Hjalti Rögnvaldsson les
(13).
17.50 Tónleikar. Tilkynning-
ar.
18.45 Veöurfregnir. Dagskrá
kvöldsins.
19.00 Fréttir. Fréttaauki. Til-
kynningar.
19.35 Þingsjá Umsjón: Kari
Jónasson.
20.00 Pianókonsert nr. 19 i F-
dúr (K459) eftír Mozart
Valdimlr Ashkenazý leikur
meö Sinfóniuhljómsveit ts-
lands og stjórnar jafnframt.
20.30 Myndlistarþáttur I um-
sjá Þóru Kristjánsdóttur.
21.00 Tónleikar aö Intro-
duction og allegro I Ges-
dúr fyrir hörpu, flautu,
klarlnettu og strengjasveit
eftir Maurice Ravel. Emilia
Moskvitina, Alexei Gofman,
Alexander Alexandrov og
félagar úr Rlkisfll-
harmoniusveitinni I Moskvu
leika, Béla Shulgin stjómar.
b. „Andstæöur” fyrir fiölu,
klarinettu, pianó og
strengjahljóöfæri eftir Béla
Bartók. Emanuel Hurwitz,
Gervase de Peyer, Lamar
Crowson og félagar úr
Melos sveitinni i Lundúnum
leika.
21.30 Útvarpssagan:
„Blúndubörn” eftir Kirsten
Thorup Nína Björk Árna-
dóttir les þýöingu sina (3).
22.00 Fréttir.
22.15 Veöurtregnir. Lestur
Passiusálma (11)
22.25 Ljóöaþáttur Njörður P.
Njarðvík sér um þáttinn.
22.45 Afangar Tónlistarþáttur
sem Ásmundur Jónsson og
Guðni Rúnar Agnarsson
stjórna.
23.35 Fréttir. Dagskrárlok.
sjónvarp
Föstudagur
18. febrúar.
20.00 Fréttir og veöur.
20.30 Auglýsingar og dagskrá
20.35 Prúöu leikararnir
Leikbrúöurnarbregöaá leik
ásamt gamanleikaranum
Harvey Korman. Þýöandi
Þrándur Thoroddsen.
21.00 Kastljós. Þáttur um
innlend málefni. Umsjónar-
maöur Ómar Ragnarsson.
22.00 Aö feigöarósi (The Good
Die Young) Bresk biómynd
frá árinu 1954. Aðalhlutverk
Laurence Harvey, Richard
Basehart, John Ireland,
Stanley Baker og Margaret
Leighton. Fjórir menn
hyggjast leysa fjárhags-
vandamál sin meö þvl aö
ræna póstflutningabll.
Þýöandi Jóh Thor Haralds-
son.
23.35 Dagskrárlok.
Hættulegt ferðalag
eftir Maris Carr
hingað, vil ég komast á leiðarenda. Vonandi verður
ferðin þess virði, sem ég hef þurft að leggja á mig.
Hún var í þann veginn að ganga frá borðinu aftur,
þegar ungur maður kom til hennar. Hann var klæddur
hvítum hitabeltisbúningi.
— Afsakið, ungfrú, en ég komstekki hjá því að heyra
samtal yðar og skrifstofumannsins áðan. Ef þér viljið
þiggja það, held ég að ég geti hjálpað yður.
Penny leit svolítið tortryggin á þennan unga Portú-
gala. Hann leit úr fyrir að vera ósköp venjulegur maður
og kurteis var hann. Hún mundi allt í einu, að hún hafði
séð hann sitja við eitt skrifborðið, þegar hún kom inn.
Henni varð rórra.
— Vitið þér hvernig ég get komizt til Tigero? spurði
hún áköf.
Hann kinkaði kolli og augnaráð hans var vingjarn-
legt. — Ég sá Smithson í bænum í morgun og þá er
báturinn frá Manston-félaginu áreiðanlega við bakk-
ann.
— Starfar Smithson á plantekrunni?
— Já. Báturinn kemur til bæjarins um það bil einu
sinni í mánuði. Ef þér viljið, get ég farið og hugað að
honum.
Penny lifnaði öll við. — Vitið hér, hvar hann er?
— Brian Smithson er vinur minn. Við borðum saman
hádegisverð ihvertskipti sem hann kemur. Hann leitá
klukkuna. — Það verður lokað hérna innan skamms,
hádegishvíldin, sem þér hafið líklega heyrt um?
— Já. Er lokað allan seinnipartinn?
— Talsvert lengi. Það getur verið að ég verði dálitla
stund að finna Smithson, en þér getið látið farangur
yðar vera hér. Ég skal setja hann inn á skrifstofuna
fyrir yður. Ef þér komið síðan aftur hingað klukkan
f jögur, get ég sagt yður hvort ég hef f undiið hann eða
ekki.
Penny brosti þakklát til hans. — Þetta er einstaklega
fallega gertaf yður. Hún yfirgaf útgerðarskrifstof una
og leið nú mun betur, þegar hún hafði fengið von um
hjálp. Hún ákvað að skoða sig um í bænum. Margt var
um manninn á götunum, flestir líklega á leið heim til
hvíldar. Tvær stórar ferjur með ferðamenn höfðu kom-
ið fyrr um morguninn og alls staðar gat að líta ferða-
fólk í leit að veitingastöðum til að borða hádegismat-
inn. Penny var ekki nær því jaf n einmana núna.
Hún ákvað að borða á litlu veitingahúsi og settist inn í
matsalinn, því það var allt of heitt úti á pallinum. Það
var indælt að losna við sólina svolitla stund. Hún
athugaði matseðilinn nákvæmlega og maturinn, sem
hún fékk, var óvenju góður. Hún byrjaði á canja, eins
konar kjúklingasúpu með hrísgrjónum, síðan kom
steikt skinka, sætar kartöflur og grænar baunir og í
ábæti valdi hún sonhos, sem reyndist einhver loftkennd
froða. Máltíðinn lauk með litlum bolla af mjöq sterku
nýbrenndu kaff i, cafezinho. Það var sérstök brasílönsk
kaff iteg., sem gestir fengu, án þess að biðja um það. I
Ijós kom, að það fullkomnaði máltíðina. Auk þess gat
Penny setið yfir því góða stund, og klukkan var að
verða þrjú, þegar hún yfirgaf veitingahúsið.
Nú voru göturnar auðar og Penny var fegin að hafa
spurt þjóninn til vegar að hinu fræga óperuhúsi. Hún
hafði heyrt bandaríska ferðamenn um borð í ferjunni
tala um það og nú langaði hana að sjá það. Fyrst þegar
hún heyrði þess getið furðaði hún síg á því, að svo
merkilegt hús skyldi reist í miðjum frumskógi, en
þegar hún heyrði meira, vaknaði áhugi hennar. Operu-
húsið var reist árið 1867, í þann mund sem gúmmíf ram-
leiðslan fór að gefa arð. Plantekrueigendur voru aðals-
menn og þeir réðu ítalska söngvara og létu setja upp
heilar óperur. Auðkýf ingarnir eyddu gróðanum á báða
bóga án tiilits til f ramtíðarinnar, og fyrir kom meira að
segja, aðeinhverjir þeirra sendu óhreina þvottinn sinn
til þvottahúsa í London! En þegar svo gúmmíplantekr-
ur tóku að spretta upp á Ceylon og Malaya, datt botninn
úr markaðnum hér, og auðæf in hurf u eins og dögg fyrir
sólu.
Penny dáðist að leikhúsinu góða stund. Hún leit á
styttuna úti fyrir, sem var til minningar um upphaf
reglulegra samgangna um Amazon-fIjótið. Hún
hugsaði með sér, að líklega væri mannkynið heimskt.
En loks var hún orðin svo þreytt, að hún tók stefnuna
á næsta almenningsgarð, þar sem hún fann bekk undir
skuggsælum trjám. Næstu hálfu klukkustundina sat
hún og horfði á smáfuglana hoppa um grasflötina.
Portúgalski skrifstofumaðurinn beið hennar í út-
gerðarskrifstofunni, þegar hún kom aftur þangað. Við
hlið hans stóð vingjarnlegur og brosandi Evrópumaður,
klæddur hvítum buxum og bláum bómullarbol utan
yfir. Hann virtist um þrítugt, meðalhár og íþrótta-
mannslega vaxinn. Bros hans breikkaði enn þegar hann
sá Penny, og hann horfði forvitnislega á hana.
— Antonio segir að þér viljið komast til Manston-
plantekrunnar. Ég get ef til vill hjálpað yður. Ég er
Brian Smithson og starfa hjá Manston-félaginu.
Penny heilsaði honum með hand^bandi og augu
hennar Ijómuðu, — Ég vona innilega, að þér getið hjálp-
að mér, sagði hún áköf. — Það eru vist engar reglu-
bundnar ferðir þangað, og ég var farin að halda, að ég
þyrfti að leigja mér bát til að komast upp eftir. .
— Ekkert skil ég hvað þér viljið á þann guðs-volaða
stað. Hann leit afsakandi á hana. — Ég vona að þér
skiljið, að ég verð að vita ástæðuna til ferðalags yðar.
Yf irmenn mínir munu heimta að fá upplýsingar um til-
gang yðar, sagði Brian.
— Ég skil það mætavel. Heimskulegt af mér að út-
skýra það ekki strax. Ég er Penny Davenport og var á
leiðinni hingaðtil að hitta föður minn, Ég frétti ekki um
lát hans fyrr en ég kom til Macapa.
— Dóttir doktor Davenports! Hann talaði svo oft um
yður, en ég hélt að þér væruð eldri. Hann brosti breitt.
— Og ekki grunaði mig, að þér væruð svona aðlaðandi.
— Ég þakka. Penny brosti. — En getið þér raunveru-
lega hjálpað mér?
— Auðvitað vil ég gera allt, sem í mínu valdi stendur
til að hjálpa yður. En það er bezt að ég tilkynni, að ég er
bara undirmaður í fyrirtækinu. Báturinn okkar liggur
niðri við bakkann og ég get fylgt yður þangað svo þér
getið skýrt allt f yrir Mike, hann er yf irmaður minn.
— Mike Stevens? spurði Penny og hrukkaði ennið. —
Er ekki um neinn annan að ræða?
— Þekkið þér hann? spurði Brian forvitinn.
— Eiginlega ekki. Ég hef aldrei hitt hann. Pabbi
minntist öðru hverju á hann í bréfum sínum. Ég held
varla, að hann vilji hjálpa mér.
— En þér verðið að spyrja hann um leyf i, áður en þér
farið til plantekrunnar. Enginn með fullu viti mundi
reyna að fara á bak við Mike.
— Já, þá get ég alveg eins gefizt upp strax, sagði
Penny þóttalega. — Það er ekki trúlegt, að Stevens kæri
sig um að láta mig baka sér fyrirhöfn. Hún hikaði, en
bætti síðan við, ofurlitið vonbetri: — Ef til vill, ef hann
vissi ekkert, fyrr en of seint.
Brian virtist þykja þetta fyndið. — Eigið þér við, að
égsmygli yður um borð? Hann horfði hugsandi á hana.
— Það er kannski athugandi. Varla færi hann að snúa