Morgunblaðið - 28.10.2006, Blaðsíða 54

54 LAUGARDAGUR 28. OKTÓBER 2006 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Sveinn Magn-ússon fæddist á
Eyrarbakka 3. júní
1947. Hann lést á
sjúkrahúsinu á Sel-
fossi 19. október síð-
astliðinn. Foreldrar
hans voru Valgerður
Sveinsdóttir, f. 18.
apríl 1921, d. 4. októ-
ber 2005, húsfreyja
á Eyrarbakka, frá
Grjótá í Fljótshlíð,
og Magnús Krist-
jánsson, f. 22. febr-
úar 1918, d. 3. ágúst
1948, bifreiðastjóri, frá Merkisteini
á Eyrarbakka. Seinni maður Val-
gerðar var Hannes Þorbergsson, f.
5. nóvember 1919, d. 15. október
2003, bifreiðastjóri á Eyrarbakka.
Systkini Sveins eru: Svanhildur, f.
25. júlí 1943, húsmóðir á Eyr-
arbakka; Magnús Karel, f. 10. apríl
Kjartan Ingi, f. 13. maí 1975, sjó-
maður á Eyrarbakka, maki Krist-
ina Sveinsson. Börn þeirra: a)
Sindri Ívan, f. 2001, b) Ingunn, f.
2003. 3) Sverrir, f. 6. apríl 1979,
smiður á Stokkseyri, sambýliskona
Lena Dögg Vilhjálmsdóttir. Börn
þeirra: a) Aron Ingi, f. 1999, b)
Skúli Dan, f. 2002, c) Selma Dögg,
f. 2005. 4) Magnús Þórir, f. 3. nóv-
ember 1987, sjómaður á Eyr-
arbakka, unnusta Þórunn Lilja
Hilmarsdóttir.
Sveinn lauk skipstjórnarnámi frá
Stýrimannaskólanum í Reykjavík
árið 1987. Hann var sjómaður
mestan hluta starfsævi sinnar,
lengst af á bátum frá Eyrarbakka
og Þorlákshöfn, en einnig annars
staðar á landinu og um tíma í Fær-
eyjum. Hann sinnti öðrum störfum
inn á milli, svo sem vinnuvélastjórn
og vörubílaakstri. Seinustu árin
var hann skipstjóri á Skálafelli og
Arnarbergi frá Þorlákshöfn.
Útför Sveins verður gerð frá
Eyrarbakkakirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 13.30.
1952, sviðsstjóri á
Eyrarbakka; og Sig-
ríður Ingibjörg, f. 10.
júlí 1960, húsmóðir í
Kópavogi.
Sveinn kvæntist 14.
nóvember 1971 Rann-
veigu Sverrisdóttur,
f. 25. apríl 1948,
starfsmanni Barna-
skólans á Eyrarbakka
og Stokkseyri. For-
eldrar hennar eru
Sverrir Bjarnfinns-
son, skipstjóri á Eyr-
arbakka, og Guðlaug
Böðvarsdóttir, húsmóðir á Eyr-
arbakka. Synir Sveins og Rann-
veigar eru: 1) Valgeir, f. 17. októ-
ber 1971, sjómaður á Eyrarbakka,
maki Guðlaug Anny Guðlaugs-
dóttir. Synir þeirra: a) Rúnar
Sveinn, f. 1990, b) Kristján Ingi, f.
1993, c) Alex Snær, f. 2004. 2)
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt.
Þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér.
Og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer.
Þó þú sért horfinn úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð.
Þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sig.)
Með þessum ljóðlínum kveðjum
við okkar kæra bróður. Þín verður
sárt saknað.
Þínar systur,
Svana og Sigríður.
Þá er fallinn frá, langt um aldur
fram, vinur minn og góðkunningi
Sveinn Magnússon skipstjóri, eða
Denni eins og hann var alltaf kall-
aður. Kynni okkar Denna hófust
fyrir alvöru árið 2001 þegar ég fór
að búa með mágkonu hans, henni
Hrönn Sverrisdóttur. Ættin er stór
og fjölmenn og því oft ástæða til
þess að koma saman af ýmsum til-
efnum. Rannveig og Denni létu sig
yfirleitt ekki vanta á slíkar samkom-
ur og var hann ávallt hrókur alls
fagnaðar. Hann var fljótur að sjá
spaugilegu hliðarnar á hlutunum og
skaut þá oft inn meinlegum athuga-
semdum án þess þó að særa nokk-
urn mann. Denni var einn af þeim
mönnum sem virkilega kunna að
skemmta sér og sínum í góðra vina
hópi. Hann naut þess mjög að fara
til sólarlanda og liggja í sólinni og
slappa vel af. Ég held að það hafi
aldrei orðið of heitt fyrir Denna.
Þegar öðrum fannst nóg um þá
brosti hann bara og sagði að nú væri
það gott. Eftir góðan dag á strönd-
inni naut hann þess svo að fara út að
borða og prófa nýja og nýja mat-
sölustaði. Hann kunni sig vel við
þessar aðstæður og fékk að njóta
þess með góðri þjónustu starfsfólks.
Eftir síðustu Spánarferð sína, sem
við Hrönn vorum svo heppin að fá að
taka þátt í, fór Denni að leggja drög
að því að fá sér íbúð á Spáni svo þau
Rannveig gætu dvalið þar meira
þegar aldurinn færðist yfir. Því mið-
ur gat ekki af þessu orðið þar sem
hann greindist með illkynja mein,
sem á ótrúlega stuttum tíma hafði
hann undir í baráttunni. Síðustu vik-
urnar var hann ýmist á Landspít-
alanum eða Sjúkrahúsi Suðurlands.
Í þeirri baráttu var aðdáunarvert að
sjá hversu styrk Rannveig stóð við
hlið hans á hverju sem gekk.
Að lokum vottum við Hrönn
Rannveigu, sonum þeirra, tengda-
dætrum, barnabörnum og öðrum að-
standendum innilega samúð og von-
um að minningin um góðan mann
ylji þeim um ókomna tíð. Við þökk-
um Denna samfylgdina og gleðj-
umst yfir því að þrautunum skuli
lokið.
Erling Gunnlaugsson.
Það hvarflaði ekki að mér fyrir
rúmu ári þegar Valgerður Sveins-
dóttir féll frá að sonur hennar,
Sveinn Magnússon (Denni), yrði
næstur. En örlögin gera ekki boð á
undan sér.
Vinskapur okkar Denna varð
sterkari þegar ég, ásamt félögum,
byggði einbýlishús á Eyrarbakka
árið 2002. Efasemdaraddir heyrðust
en Denni stappaði í okkur stálinu og
sagðist skyldu kaupa húsið þrátt
fyrir að hann ætti fallegt heimili
annars staðar í plássinu. Þetta
finnst mér lýsa manngerð Denna
vel. Gaman var að koma til hans og
Rannveigar og spjalla um heima og
geima. Denni hafði frá mörgu
skemmtilegu að segja úr sínu lífs-
hlaupi og þá ekki síst varðandi sjó-
mannslífið hér heima og erlendis.
Þau hjónin voru dugleg að ferðast
til Spánar. Hitinn og sólin áttu vel
við Denna og þar undi hann hag sín-
um vel. Stærsti draumur Denna til
margra ára var að eignast hús á
Spáni og loks í byrjun þessa árs
hillti undir að draumurinn myndi
rætast. En þá kom stóra höggið,
meinsemd var búin að heltaka
Denna. Hann barðist hetjulega gegn
henni fram á síðasta dag. Ég trúi því
að Denni sé lagður af stað í ferð
þangað sem ávallt er sól og hiti.
Kæra Rannveig og fjölskylda, ég
votta ykkur mína dýpstu samúð.
Gunnar Erlingsson og
fjölskylda.
Hvað er svo glatt sem góðra vina fundur,
er gleðin skín á vonarhýrri brá?
Eins og á vori laufi skrýðist lundur,
lifnar og glæðist hugarkætin þá.
Og meðan þrúgna gullnu tárin glóa
og guðaveigar lífga sálaryl,
þá er það víst, að bestu blómin gróa
í brjóstum, sem að geta fundið til.
(Jónas Hallgr.)
Á saknaðar- og sorgarstund, þeg-
ar vinir kveðja hinsta sinni er oft
eins og tíminn standi kyrr, jafnvel
að tilfinningin sé ekki ólík því að
stríðan storm hafi lægt eða eftir að
þungur brotsjór hefur fallið með öll-
um sínum þunga langt inn á sand og
allt umhverfið eins og stendur á
öndinni meðan aldan leggst aftur á
skerin. Straumur minninga fangar
hugann við liðin atvik og samfundi
nú við kæran samferðamann og vin,
Svein Magnússon, Denna eins og
hann var ævinlega kallaður og sem
hér er kvaddur, langt um aldur
fram. Með örfáum fátæklegum lín-
um langar mig að minnast hans og
leggja út af ljóðlínum Jónasar hér
að ofan, þær finnst mér ríma við svo
margt í fari hans og lífsviðhorfi á
göngu hans á þessari jörð.
Það er mikið happ og mikil gæfa
hverjum manni að kynnast á lífsleið-
inni góðu og heiðarlegu fólki. Við
Denni kynntumst fyrst þegar ég var
til sjós á Bakkanum upp úr 1960,
hann unglingur, ég kominn yfir tví-
tugt. Okkur varð strax vel til vina og
hefur svo haldist ævina út. Hann
hafði snemma áhuga á öllu sem laut
að fiskveiðum og sjómennskan varð
hans ævistarf. Öll verk fóru honum
vel úr hendi og átti hann því láni að
fagna að missa aldrei mann eða skip
á sínum skipstjórnarferli. Denni var
hógvær maður með afbrigðum og
orðvar í öllu tali, en þó glettinn og
gamansamur og hafði gaman af að
ræða málin og sá þá oft spaugilegu
hliðarnar á hlutunum, en gerði jafn-
an gott úr. Tryggð og heiðarleiki
voru honum meðfæddir og eðlislæg-
ir mannkostir, lofaði hann einhverju
var við það staðið, það brást ekki.
Alla tíð vissum við hvor af öðrum og
Sveinn Magnússon
✝ Sigrún Bjarna-dóttir fæddist í
Landsveit 15. júní
1944. Hún lést á
Landspítalanum við
Hringbraut 22.
október síðastlið-
inn. Foreldrar
hennar voru Bjarni
Jóhannsson, bóndi á
Árbakka, f. 16. sept-
ember 1908, d. 2.
febrúar 2002, og El-
ínborg Sigurð-
ardóttir bóndi, f. 20.
maí 1909, d. 19. des-
ember 2003. Systkini Sigrúnar eru
Guðríður, f. 4. mars 1934, Jóhanna
Helga, f. 23. maí 1939, d. 25. febr-
úar 1941, Jóhann, f. 18. apríl 1942,
og Pálmi, f. 26. nóvember 1949.
Hinn 1. júní 1968 giftist Sigrún
Val Haraldssyni deildarstjóra frá
Efri-Rauðalæk í Holtum, f. 30.
september 1943. Foreldrar hans
voru hjónin Haraldur Halldórsson
bóndi, f. 13. október 1897, d. 21.
mars 1978, og Ólafía Hrefna Sig-
urþórsdóttir bóndi, f. 11. desember
1907, d. 12. janúar 1988. Börn Sig-
rúnar og Vals eru: 1) Þorsteinn
september 1967. Þeirra börn eru
Sigrún Inga, f. 13. ágúst 1991,
Hugrún Lilja, f. 30. desember
1995, og Guðjón Valur, f. 12. nóv-
ember 2001.
Sigrún ólst upp á Árbakka. Hún
gekk í barnaskóla á Skammbeins-
stöðum í Holtum en fór síðan í
Kvennaskólann í Reykjavík og út-
skrifaðist þaðan 1961. Hún fluttist
að Hellu í mars 1969 og starfaði
við sauma. Hún starfaði sem kenn-
ari við Grunnskólann á Hellu
1976–2001 og kenndi þar hand-
mennt en auk þess tónmennt síð-
ustu 15 árin. Sigrún vann einnig á
bókasafni skólans með kennslunni
í nokkur ár. Hún hóf réttindanám í
fjarnámi við Kennaraháskóla Ís-
lands 1988 og lauk því vorið 1992
og kenndi allan tímann með nám-
inu. Eftir áralangan feril sem
tónlistarmaður ákvað Sigrún að
læra nótur og fór því í klarínett-
unám og lærði síðan á harmoniku.
Sigrún var formaður Ung-
mennafélagsins Merkihvols 1965, í
stjórn Héraðsvöku Rangæinga
1982–1983, formaður Harmoniku-
félags Rangæinga 1988–1997 og
formaður Landsambands harm-
onikuunnenda 1996–1999.
Útför Sigrúnar verður gerð frá
Árbæjarkirkju í Holtum í dag og
hefst athöfnin klukkan 13.
Valsson, vélvirki, f. 2.
febrúar 1966, sam-
býliskona Guðbjörg
Sigurðardóttir, f. 18.
ágúst 1967. Börn
þeirra eru Victor
Bjarmi, f. 25. ágúst
1990, og Harpa Sif, f.
1. febrúar 1994. Fyrri
sambýliskona Þor-
steins er Alda Agnes
Sveinsdóttir, f. 3. maí
1961. Þeirra dóttir er
Agnes, f. 3. febrúar
1985. Hennar sam-
býlismaður er Böðvar
Stefánsson, f. 3. júní 1981 og er
dóttir þeirra Embla María, f. 29.
desember 2005. 2) Elínborg Vals-
dóttir, grunnskólakennari, f. 14.
febrúar 1968, gift Aðalsteini Há-
konarsyni, f. 30. janúar 1965. Fyrr-
verandi sambýlismaður Elínborgar
er Hermann Jón Einarsson, f. 28.
febrúar 1961, og eiga þau þrjú
börn, Valdísi, f. 1. júlí 1989, Einar
Bjarna f. 1. desember 1995, og Jó-
hann, f. 5. nóvember 1997. 3) Ólafur
Valsson, kerfisfræðingur, f. 10.
október 1969. Hans kona er Sigríð-
ur Kristín Sigurðardóttir, f. 28.
Ástkær móðir mín er látin. Þetta er
erfitt að meðtaka þó svo hún hafi átt
við veikindi að stríða undanfarin ár.
Hún bar sig alltaf vel og tók mótlæt-
inu sem verkefni sem þurfti að klára
enda alltaf harðdugleg og fylgin sér í
því sem hún tók sér fyrir hendur. Hún
lifði lífinu lifandi og gerði allt af mikl-
um áhuga.
Mamma vann við sauma þegar við
systkinin vorum lítil og virtist nota
sína gríðarlegu listrænu hæfileika í
það eins og annað sem hún gerði. Það
var sama hvaða flík fólk langaði í,
mamma spurði bara hvernig flík og
hvenær viltu fá hana. Ef það var ekki
til snið, þá bjó mamma það til og
hannaði föt eftir óskum hvers og eins.
Ég held samt að það hljóti stundum
að hafa verið erfitt að vinna svona
heima með þrjú lítil börn í kringum
sig. Nú síðustu ár fannst mömmu
verst að hafa ekki heilsu til að sauma
á barnabörnin eins og hana langaði til
en þau voru hennar líf og yndi. Flest-
ar afmælis- og jólagjafir til barna-
barnanna voru hannaðar af mömmu
og hún eyddi löngum stundum í að út-
færa t.d. peysur, rúmteppi, buxur,
boli, kjóla, húfur og vettlinga.
Mamma hafði mikinn áhuga á öllum
hannyrðum og lagði sig fram um að
kynnast eins fjölbreyttum starfsað-
ferðum við þær eins og hún framast
gat, ekki síst á meðan hún starfaði við
hannyrðakennsluna í Grunnskólan-
um á Hellu. Hennar listræna hlið var
samt víðtækari og náði út fyrir hann-
yrðir. Hún málaði mikið og þá á allt
sem hendi var næst, steina, trékubba,
gler, léreft o.fl. Steinarnir hennar eru,
eins og allt annað, algjör listaverk.
Hún málaði m.a. maríuhænur, sveppi,
rósir, froska, skordýr og hús á stein-
ana sem hún svo dreifði út um garð-
inn hjá sér með dyggri aðstoð barna-
barnanna. Núna síðasta árið hellti
hún sér út í að mála málverk á léreft
og hún hefði örugglega fundið þessari
listrænu hlið á sér nýjan farveg hefði
hún haft lengri tíma til þess.
Tónlistin skipaði stóran sess í lífi
mömmu. Hún byrjaði að spila á hljóð-
færi um leið og hún komst í tæri við
það fyrsta. Hún var þá kornung en þá
varð ekki aftur snúið. Hún og tónlistin
áttu svo samleið í gegnum lífið. Hún
spilaði eftir eyranu lengi vel á mörg
hljóðfæri, en ákvað þegar hún var
komin á miðjan aldur að það væri gott
að kunna nótur. Þá lærði hún fyrst á
klarínett en síðan á harmoniku.
Harmonikan skipaði alltaf stóran sess
hjá mömmu og var hennar helsta
áhugamál til margra ára. Hún var í
harmonikufélagi, harmonikuhljóm-
sveit og var gjarnan upptekin við að
spila á böllum um helgar. Heilsan tak-
markaði að einhverju leyti þetta
áhugamál hennar hin síðari ár en hún
fór samt á mörg harmonikumót á
sumrin, þar á meðal nú í sumar, og þá
hjálpaði til að mamma og pabbi hafa
lengi átt húsbíl. Reyndar hafði
mamma mjög gaman af að ferðast.
Hún fór um allt landið með pabba,
þau klifu saman fjöll og klifu m.a.
Hvannadalshnúk. Fjallgöngurnar
voru eitthvað sem mamma byrjaði á
eftir að hún veiktist af berklum og
komst til heilsu aftur. Hún þurfti
nefnilega að byggja sig upp og þá var
það gert af þessum krafti. Þetta lýsir
mömmu best, óendanleg lífsgleði og
kraftur.
Elínborg Valsdóttir.
Nú blundar fold í blíðri ró,
á brott er dagsins stríð,
og líður yfir land og sjó
hin ljúfa næturtíð.
(J. Helgason)
Elskuleg systir mín Sigrún Bjarna-
dóttir er látin langt um aldur fram.
Minningarnar streyma um hugann
þegar ég hugsa um liðna tíð. Lítil
stúlka með hrokkna lokka, létt og
kvik, leikur sér í hlaðvarpanum
heima.
Hún fæddist á fögrum sólbjörtum
degi þegar leið að því að fagna skyldi
lýðveldinu 1944. Hún átti létta lund
og henni fylgdi vorblær, stundaði
hefðbundið skólanám og fór síðan í
Kvennaskólann í Reykjavík. Þar var
hún hjá móðursystur okkar og
frænda á Brekkustíg 8 sem ein af
þeirri góðu fjölskyldu. Síðar lauk hún
réttindanámi kennara og útskrifuðust
þær saman mæðgurnar Elínborg og
Sigrún.
Sigrún var gæfumanneskja í sínu
einkalífi, átti frábæran eiginmann,
yndisleg börn, tengdabörn, barna-
börn og litla langömmustelpu.
En lífið var ekki alltaf dans á rós-
um. Hún tókst á við erfið veikindi í
mörg ár af mikilli hetjulund.
Áhugamálin voru mörg, meðal ann-
ars spilaði hún á harmoniku, samdi
lög og texta, málaði myndir, saumaði
og prjónaði. Síðastliðið sumar ferðuð-
ust þau hjónin um landið, m.a. til Eg-
ilsstaða að heimsækja Elínborgu
dóttur sína.
Sigrún starfaði með Harmoniku-
félagi Rangæinga frá stofnun þess,
var formaður í nokkur ár og í forystu-
sveit félagsins alla tíð og formaður
Landssambandsins í þrjú ár, svo og
starfaði hún í Kvenfélagi Oddakirkju
og Ungmennafélaginu Merkihvoli á
sínum unglingsárum.
Fyrir hönd okkar systkina vil ég
þakka ástkærri systur samfylgdina
og bið góðan guð að styrkja eigin-
mann og börnin öll.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt.
Þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
(Þórunn Sig.)
Guð blessi þig, elsku systir.
Guðríður Bjarnadóttir.
Nú hefur Sigrún kvatt þessa jarð-
vist og alltof snemma. Þrátt fyrir að
ljóst væri að það kæmi að þessu er
maður alltaf óviðbúinn. Það er svo
stutt síðan þau Valur sátu hjá mér eitt
kvöldið og hún hress og kát. En það
er ekki spurt að leikslokum. Sigrún
var ótrúleg kona. Ekkert vafðist fyrir
henni hvað sem hún gerði. Dreif sig í
skóla á fullorðinsaldri til að fá
kennsluréttindi og fór létt með.
Listræn á alla vegu hvort sem var
að spila eða semja tónlist, yrkja, mála,
föndra. Og flinkari klæðskera veit ég
ekki um. Í orðsins fyllstu merkingu
lék allt í höndunum á henni.
En nú er komið að leiðarlokum.
Sumarið er liðið en það er gott að vita
að þau Valur áttu gott sumarfrí og
gátu ferðast um landið og notið þess.
Mikið hvað heimsóknin þeirra til mín í
Hrísey í sumar gladdi mig. Ég kveð
nú elskulegu Sigrúnu mína með þakk-
Sigrún Bjarnadóttir