Skinfaxi

Árgangur

Skinfaxi - 01.07.1916, Blaðsíða 1

Skinfaxi - 01.07.1916, Blaðsíða 1
S&\xv$ax\ 7. BLAÐ REYKJAVÍK, JÚLÍ 1916. VH. ÁR. Miðuætursóliu. (Savage). Skýin sundrast. Þau hrekjast til og frá — eins og þau viti ekki hvað þau eiga af sér að gera. Þau leysast upp og hjaðna. — Nú eru þau horíin af norðurloftinu. Og miðnœtursólin blasir við! Skip vort rennur fram á rúmsjóinn —út úr landkreppunni; ekkert má skyggja fyrir útsjónina á þessari hátíðlegu stund. Kringum oss liggur útþaninn sjávarflöt- urinn, svo undur-fagur og glitrandi, sem væri hann lagður litfögru tígulsteinaskrauti. Það er eins og að engla-herskarar himins- ins séu hér allir saman-komnir umhverfis oss og hreyfist hljóðlaust um skrautlagðan sæflötinn. Sólarljóminn ofreynir sjónina; það er ekki unt að virða fyrir sér hátignina, nema gegnum skygnt gler. Himininn stendnr í ljósum logum. Skýin eru eins og risa- vaxin málverk — með éldlitum. Þar er eldlegum hestum beitt fyrir blikandi vagna, og lestirnar renna gegnum brennandi borgir. Oviðjafnanlegt meistaraverk hins almátt- uga á listmyndasafni himinsins: sólarlag og sólarupprás — sameinað. Goðafoss í björtu báli! Undraverða — aðdáanlega — hrífandi — himneska sýn! Allur jarðneskur un- aðsljómi hlýtur að fölna fyrir sliku töfr- andi geislaglitri! Tignarleg, rannsakafndi og dýrðleg — eins og hið alskygna auga hins eilífa guðs, sem aldrei blundar eða sefur! Hvorki árdagssólin, hádegis- né kvöld sólin geta jafnast við tignarljóma mið nætursólarinnar. — Ur hvaða fegurðar uppsprettu hafa þessir litir fengið sitt glitr andi skraut ? Slíkt listofið litskrúð á heim urinn hvergi til: Glóandi gullslitir og gul með óendanlegum litbrigðum; konungleg ur purpuri og allskonar litafjöldi í nafn lausri roðamergð; fagurgrænt með blik stirndum töfrabjarma, og blátt með ógrein anlegum litbreytingum. — Hugsið yður hér er litskrúð regnbogans þúsundfaldað, sameinað i þessum miðdepli jarðneskrar fegurðar! Eldrauða geislamagnið glitrar og titrar eykst og eyðist. til þess að birtast á ný með glóandi gimsteinaljóma. — Um stund fær fjólubláminn yfirhöndina; en svo verð- ur hann aftur að hopa undan græna smar- agðs-bjarmanum, — uns alt að lokum sam- einast í meginsafni blóðroðans. — Þetta er sjón, sem að listfengum breytileik og mikilfenglegum áhrifum á engan sinn líka í viðri verftld. Drotning himinljósanna virðist um stund hafa í hyggju að ganga til hvílu með venju- legum hætti. En hún kynokar sér við að sökkva sér niður í rennvota sængina, sem henni er búin. Hún hugsar sig um. Eg stend hugfamginn og starandi, og óttast, að hún muni þá og þegar leggjast í beð- inn — og hylja sig undir marflétinum. En — nei! Hún hefir numið staðar, eins og hún gerði forðum að boði Jósúa. Og — — — nú fer hún smátt og smátt að lyfta sér aftur.

x

Skinfaxi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Skinfaxi
https://timarit.is/publication/334

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.