Sjómannablaðið Víkingur - 01.02.1956, Blaðsíða 7

SJÓMENNSKA
Eftirfarandi grein, eftir Wm. C. Miller, er í
bólcinni „Fishing Boats of tlie World". Hún sýnir
nokknð hvað athuganir hafa leitt í Ijós viðvlkj-
andi nauðsyn & „sjómennsku", i sambandi við
8jóferðir, því eins og allir vita, getur það ekki
ætíð talizt sjómennska, þótt á sjó sé farið. Þetta
á þó sjaldan við um íslendinga, sem flestum er
sjómennskan í blóð borin. Greinina nefnir höf-
undur: „Öryggi á sjónum".
#
1 Bandaríkjum Noður-Ameríku er 10 billj-
ónum dollara varið til fiskveiða og fiskiðnaðar.
Milli 45 til 50 hundraðshlutar þessarar upp-
hæðar liggja í fiskibátum og áhöldum þeirra,
afgangurinn liggur í vinnu og áhöldum í landi.
Tækin á sjónum eru þó aðalatriðið, sem og mun
vera hjá flestum öðrum fiskveiðiþjóðum.
Hið fjárhagslega tjón á fiskiskipum og veið-
arfærum í Suður-Californíu hefur numið svo
háum upphæðum að komið hefur til álits á al-
þjóðavettvangi vátryggjenda að hafna vátrygg-
ingum fyrir áhættu þessara fiskiskipa.
öryggi á sjó er árangur mikillar reynslu
og tæknilegrar kunnáttu skipaverkfræðinga og
skipasmiða í að byggja og útbúa gott skip, en
þó er það ekki einhlýtt, ef skipið síðan er ekki
mannað hæfum skipverjum, bæði undirmönn-
um og yfirmönnum.
var í fremstu röð togaraskipstjóra sinnar tíð-
ar, og svo var hann vel liðinn af skipshöfn
sinni, að þeir, sem einu sinni komust í skip-
rúm til hans, vildu ekki hafa skipaskipti.
Þorgrímur var með allra yngstu togara-
skipstjórum sinnar tíðar, þegar hann tók við
skipstjórn á ,,Jarlinum“ frá ísafirði 1918. Síð-
an var hann skipstjóri á ,,Gylfa“ og ,,Baldri“,
sem hann var meðeigandi í, en á því skipi var
hann frá 1925 til 1939, að hann hætti sjó-
mennsku. Hann lagði ekki árar í bát, þegar
í land kom. Eins og áður er sagt starfaði hann
mikið fyrir öldufélagið og Slysavarnafélag
Islands, þá var hann í sjórétti Reykjavíkur,
í stjórn Fríkirkjusafnaðarins, og sem aðal-
starf vann hann hjá vátryggingarfélaginu Al-
mennar Tryggingar, í sjótjónsdeild.
Þorgrímur kvæntist eftirlifandi konu sinni,
Skipshafnir.
Hið alvarlega fjárhagslega tjón á fiskiflota
suðvestur strandar Bandaríkjanna orsakast að-
allega af vankunnandi og illa útbúnum áhöfn-
um skipanna. I nokkur ár hafa menn, sem þetta
hafa séð, árangurslaust reynt að koma öðrum,
t. d. vátryggjendum, í skiling um þetta, því
að þessir aðilar hafa aðstöðu til þess að gjöra
kröfur til bóta, með einhverjum árangri.
Skipaeigendur hafa ekki getað tekið frum-
kvæðið í sínar hendur, vegna reglna vinnulög-
gjafarinnar. I Bandaríkjunum er hvorki til
ríkis- eða sjálfstæð stofnun, sem hefur vald
til þess að útbúa eða gefa út hæfnisvottorð
fyrir sjómenn aðra en skipstjóra og vélstjóra.
Hásetar eru ekki skyldaðir af verkalýðsfélagi
sínu til þess að geta kallast sjómenn, heldur
aðeins fiskimenn. Sérhver, sem leggur því rétt-
an skilning í orðið „sjómennska" og þekkir
hið mikla afhroð skipastóls S.-Californíu síð-
ustu árin, skilur, að orsökin er óhæfni og van-
kunnátta skipverja við skyldustörfin. Og á
hverju ári verður tjónið meira heldur en árið
á undan.
Afstaða útgerðanna er, sem þær væru á
svæði hinna eyðandi stormsveipa. Það er mögu-
legt skipi, sem er nægilega sterkt, vel byggt
Guðrúnu Jónsdóttur, 20. sept. 1912. Guðrún
er bróðurdóttir Hjalta Jónssonar skipstjóra og
uppeldisdóttir hans og fyrri konu Hjalta, Guð-
rúnar. Þau hjónin, Þorgrímur og Guðrún, voru
mjög samhent í því að búa sér vistlegt heimili
og undu þar glöð við sitt. Þeim varð 7 barna
auðið og eru 5 þeirra á lífi, öll hin mannvæn-
legustu eins og þau eiga ætt til.
Nú er stórt skarð höggvið í f jölskylduhóp-
inn, þar sem hinn elskaði heimilisfaðir er horf-
inn, og því sár harmur kveðinn við fráfall
hans. Ég votta þeim öllum mína innilegustu
samúð.
Ég kveð þig, góði félagi, og þakka þér
hjartanlega fyrir ánægjulegt samstarf og bið
guð að blessa minningu þína.
Guðbjartur Ólafsson.
VÍKINGUR
7