Sjómannablaðið Víkingur - 01.02.1956, Blaðsíða 24

að ná í þau, urðu fyrir vonbrigðum, því að
bjargbeltin voru svo fúin, að þau duttu sund-
ur í höndum þeirra. Á þeim stóð ártalið 1891,
þau voru sem sagt 13 ára gömul.
„General Slocum“ sigldi eins og fyrirfram
var ákveðið með fullri ferð áleiðis að „Hliði
Helvítis“. Kvenmaður kraup fyrir framan
skipstjórann og bað hann grátandi um að
sigla skipinu í land. Faðir, sem hafði misst
vitið eftir að hafa horft á eftir barni sínu í hið
logandi eldhaf, skaut af skammbyssu á skip-
stjórann, en hitti ekki. Skyndilega brotnaði
skjólborðið bakborðsmegin á afturþilfarinu, og
hundruðir farþega féllu í fljótið. Kvenmaður
féll á þilfarið og fæddi fyrir tímann; hún hafði
ekki þolað hina hræðilegu viðburði, sem skeðu
með þvílíkum hraða æ ofan í æ, og þegar loga-
tungurnar fóru að teygja sig eftir henni, reisti
hún sig upp og tók barnið í fang sér og hljóp
fyrir borð.
Loksins sigldi skipið þvert yfir fljótið að
landi, lenti á skeri og byrjaði þegar að sökkva.
Þetta var endirinn á hinni brjáluðu siglingu.
Skipin, sem elt höfðu „General Slocum“, lögð-
ust nú í kringum það. Eitt af þeim byrjaði þeg-
ar að dæla vatni á hið brennandi skip. Á með-
an konurnar breiddu biðjandi út faðminn móti
björgunarskipunum, byrjaði síðasti þáttur
harmleiksins.
Stoðirnar, sem báru uppi efsta þilfarið,
voru nú þegar brunnar, og minnst hundrað
manns féll niður í hið brakandi eldhaf. Á
hverjum einasta bletti á skipinu, sem eldur-
inn hafði ekki náð tökum á, stóðu farþegarnir
eins þétt og maurar. Frá stjórnpalli stukku
skipstjórinn og leiðsögumaður fyrir borð —
þeim var þegar bjargað. Skipstjórinn hafði
fótbrotnað.
Einmitt þegar maður bjóst við að nú myndu
ekki fleiri lifandi vera um borð, sást lítill
drengur klifra upp afturmastur skipsins, —
hærra og hærra klifraði drengurinn, en eld-
tungurnar teygðu sig líka hærra og hærra. Að
síðustu brann mastrið og féll með drenginn
niður í hið logandi eldhaf.
I tugavís af smábátum drógu menn upp úr
fljótinu bæði lifandi og dauða. Um miðnætti
lágu um 600 lík á hinum grasigróna árbakka,
en 400 voru enn ófluttir í land. Mörgum dög-
um eftir var flóðið að skila hinum dauðu.
Nærri því hver fjölskylda í Markúsarkirkju-
sókn hafði orðið fyrir ástvinamissi. 120 heim-
ilisfeður höfðu misst alla sína fjölskyldu.
Drengurinn, sem fyrst sá reykinn frá eldin-
um, missti móður sína, bróður og systur. í
fjölskyldubyggingu, þar sem búið höfðu 15
fjöl&kyldur, voru aðeins eftir 15 ekkjumenn.
Með hryllingi fylgdist almenningur með rétt-
arhöldunum, sem leiddi í ljós hið skammar-
lega ástand um borð í „General Slocum“. Hið
glæpsamlega kæruleysi, sem lýsti sér í því,
í hvernig ástandi brunaslöngur og bjargbelti
voru. Hina lélegu skipshöfn og þá staðreynd,
að aldrei höfðu verið gerðar báta- eða bruna-
æfingar um borð. Það kom einnig í ljós, að
firma það, er útvegað hafði bjargbeltin til
skipsins, á sínum tíma, hafði látið leggja 18
cm langt steypujárnstykki inn í hvert kork-
stykki til þess að bjargbeltin næðu lögskipaðri
þyngd.
Eftir langdregin réttarhöld var skipstjór-
inn dæmdur í tíu ára fangelsi fyrir glæpsam-
legt gáleysi og sviksemi í starfi. Tíu af hinum
æðstu mönnum skipafélagsins voru líka dæmd-
ir meðsekir.
En mennirnir eru oft fljótir að gleyma
hörmum sínum. Rétt eftir að dómarnir féllu
voru allir hinir dæmdu náðaðir.
Minnismerki yfir 61 óþekkta menn og kon-
ur frá hinu mikla slysi á „General Slocum“
stendur nú í hinum lúterska kirkjugarði í
Queens-bæjarhlutanum í New-York. Hér
koma saman á hverju ári yfir 400 manns, sem
komust lífs af og enn eru á lífi, og eins ætt-
ingjar þeirra, sem fórust þarna á fljótinu I
júnímánuði 1904.
Lauslega þýtt.
Guðm. Gíslason.
£ ák ák.
— Smœlki —
— Verið bara rólegir, sagði skipsþernan við sjóveik-
an farþega. — Þér deyið ábyggilega ekki úr sjóveiki.
— En það er nú vonin um að fá að deyja, sem heldur
í mér lífinu, sagði sá sjóveiki.
*
Þá er það matreiðslumaðurinn, sem varð sjóðandi
vondur.
*
Það var í gamla daga og steinolíulampi var kominn
í baðstofuna í stað grútar-týrunnar. Allir söfnuðust
saman, þegar húslesturinn var lesinn. Þegar Jón bóndi
hafði lesið lesturinn, sagði hann:
— Slökkvið nú á lampanum, faðirvorið kann ég ut-
anað.
*
Hún hafði reynsluna. — Þegar ég spurði Siggu, hvort
hún vildi trúlofast mér, sagði hún mér, að þá kæmist
hún í sjöunda himinn.
— Það er skiljanlegt, hún hefur verið trúlofuð sex
sinnum áður!
*
Þau tvö fundu hvort annað fyrir milligöngu blaðs.
— Það hlýtur að hafa verið hazarblað.
24
V I K I N □ U R