Sjómannablaðið Víkingur - 01.02.1956, Blaðsíða 25

Þorsteinn Árnason, vélstjóri 60 ára
Þorsteinn Árnason vélstjóri varð sextugur
9. desember sl. Hann er fæddur á ísafirði og
voru foreldrar hans Árni Gíslason yfirfiski-
matsmaður og kona hans Kristín Sigurðar-
dóttir.
Það er ef til vill tilviljun, að faðir Þorsteins
átti þátt í því að flytja inn fyrstu vélina, sem
sett var í fiskibát hér á landi. En svo mikið er
víst, að Þorsteinn lærði járnsmíði og vélstjórn.
Lauk hann prófi úr Vélstjóraskólanum árið
1917 og var síðan vélstjóri á togurum í mörg
ár, lengst af með hinum kunna skipstjóra og
aflamanni Guðmundi Markússyni á „Hannesi
ráðherra", sem var eitt glæsilegasta og afla-
sælasta skip togaraflotans.
Þegar Þorsteinn hætti vélstjórn árið 1933,
tók hann að sér að veita forstöðu skrifstofu
Vélstjórafélags íslands og hefur gegnt því
starfi, ásamt skipaeftirliti fyrir tryggingar-
félög og ótal öðrum trúnaðarstörfum, til þessa
dags.
Það er ekki ætlun mín með þessum línum
að leggja sérstakt mat á störf Þorsteins Árna-
sonar fyrir félag sitt, til þess eru aðrir mér
færari, en sú er sannfæring mín eftir þau 10
ára kynni, sem ég hef haft af honum, og ná-
inni samvinnu við hann síðustu árin, að þar
hafi verið réttur maður á réttum stað.
Félagsstörf eru mjög vanþakklát og um-
deild, sitt sýnist hverjum, þegar mikill vandi
er á ferðum, og á ýmsum umbrotatímum, þeg-
ar öldurnar rísa hátt. Þá þarf að jafna ágrein-
ing jafnt innan félagsskaparins sem utan, en
oft eru það þeir, sem hæst láta, sem skortir
yfirsýn og rétt mat á það, hvað réttast er og
raunhæfast til frambúðar. Þorsteinn Árnason
hefur sýnt að hann er manna hæfastur til að
taka rétta stefnu í vandasömum félagsmálum
og halda þá með skapfestu og einurð á mál-
stað þeirra, sem fela honum umboð sitt. Hann
er einn af þeim allt of fáu mönnum, sem
harðnar við hverja raun, og finnur orðum sín-
um stað með skarpskyggni og rökvísi, enda er
hann skarpgreindur maður.
Þorsteinn Árnason er einn af frumherjun-
um, sem á sínum tíma börðust fyrir menntun
og viðgangi íslenzkrar sjómannastéttar. Hann
hefur verið í byggingarnefnd Sjómannaskól-
ans, stjórn Dvalarheimilis aldraðra sjómanna,
einn af stofnendum Farmanna- og fiskimanna-
sambands íslands og verið í stjórn samtak-
anna frá upphafi. Prófdómari við Vélstjóra-
skóla íslands hefur hann verið í mörg ár.
Þorsteinn er giftur Ástu Jónsdóttur, mikilli
ágætiskonu, og eiga þau hjón mannvænleg
uppkomin börn.
Ég vil svo óska Þorsteini gæfu og giftu á
hinum nýbyrjaða sjöunda tug ævi hans og
þakka honum allt það góða og holla, sem ég
hef af honum numið í okkar samstarfi. Ég
hefði ekki viljað missa af því að kynnast
honum.
G. Jensson.
— Smœlki —
Óli gamli fékk vinnu við götusópun í bænum. Verk-
stjórinn sagði honum að byrja á öðrum enda götunnar
og sópa svo bara áfram. Um kvöldið sást Óli hvergi,
en fyrir hádegi daginn eftir er hringt í verkstjórann,
og var það Óli gamli:
— Ég er kominn til Hafnarfjarðar, sendu mér nýj-
an sóp!
VÍKINGUR
25