Sjómannablaðið Víkingur - 01.05.1969, Side 21

Á lögreglustöðinni.
Lögregluþjónn! í guðanna bænum
takið þér mig fastan, ég hefi barið
konuna mína!“
,,Nú, er hún dauð?“
„Nei, en ég á von á henni hér á
hverri stundu!"
*
„Kæri vinur,“ sagði eiginkonan.
„Mér þykir reglulega leiðinlegt,
að ég skyldi gleyma afmælisdegin-
um þínum í fyrra mánuði.“
„Eiginlega ætti ég skilið að þú
gleymdir mínum, sem er á morgun."
út.
*
„Þessi hjónabönd eru merkileg
fyrirbæri," andvarpaði sá fráskildi.
Fyrst tautar maður eitthvað fyrir
altarinu, sem enginn skilur, þá er
maður giftur; svo talar maður eitt-
hvað upp úr svefninum og þá er
maður skilinn!"
*
Leigutakinn: Mér lízt vel á þessa
íbúð, en ég er ekki viss um, að kon-
unni minni kunni að líka hún.“
Leigusalinn: „Ég ráðlegg yður
samt að festa yður íbúðina. í þess-
um húsnæðisvandræðum er hægara
að verða sér úti um aðra konu!“
*
Einn nemendanna tók það ráð að
skrifa vel metnu skáldi, sagði hon-
um frá verkefninu, og bætti við:
„Ég hefi valið að skrifa um yður
vegna þess að þér eruð uppáhalds-
skáld mitt. Nú langar mig til að
biðja yður og skýra fyrir mér;
liversvegna!“
— VJpp imuV henihirnar og engan hávaða.
Það var í sjóstangaveiðitúr að
frú nbkkur dró „aulaþorsk." Henni
var hælt á hvert reipi af skipsfélög-
unum.
„Já, svona stóran þorsk hefi ég
ekki veitt síðan ég giftist honum
Ragnari mínum.“
f--------------\
* VAKTIN
Hjónin voru á heimleið í mikilli
hálku. Allt í einu datt konan á
,,botninn.“
„Meiddirðu þig, góða?“
„Nei, nei,“ svaraði hún.
„Ágætt, allt er gott þegar endir-
inn er góður!“
*
Þegar síðari heimsstyrjöldin
braust út, var brezkur liðsforingi á
eftirlitsferð fyrir stjórn sína inni í
svörtustu Afríku. Honum barst svo-
hljóðandi skeyti: „Stríðið er skollið
á. Handtakið alla óvinveitta útlend-
inga í umdæmi yðar.“
Skömmu síðar sendi Bretinn svo-
hljóðandi svar: „Hefi handtekið sjö
Þjóðverja, þrjá Frakka, tvo Belga,
tvo ítali, einn Austurríkismann og
einn Ameríkana. Góðfúslega símið
mér strax við hverja við eigum í
stríði!“
*
Ung stúlka sótti námskeið í
„hjálp í viðlögum" og var nýbúin
að læra lífgun úr dauðadái. Kvöld
eitt, er hún var á gangi á götu, sá
hún mann liggja þar á grúfu.
Hún brá við skjótt og byrjaði að
gera á honum lífgunartilraunir.
Von bráðar bærði maðurinn á sér
og leit upp. „Ungfrú góð,“ sagði
hann. „Ég veit ekki hvað þér mein-
ið, en má ég biðja yður um að
hætta að kitla mig. Ég er að lýsa
manninum hérna niðri í holræsinu,
og ég gæti misst lampann."
„Já, svo maðurinn yðar er hlaup-
inn frá yður. Hafði hann nokkur
kennimerki?"
„Ekki ennþá, en bíðið bara þar
til ég næ í hann!“
*
Ráð við sólbruna: Gott ráð við
sólbruna, ef hann er ekki á háu
stigi, eru kaldir bakstrar, vættir í
sterku tei, sem hefur verið látið
kólna. Sútunarsýran í teinu sefar
undir eins sviðann, og innan sólar-
hrings hefir hún breytt roðanum
eftir sólbrunann í fagurlega brúnan
lit.
— Hvað oft hef ég sagt þér að misnota
ekki svipuna.
VÍKINGUR
155