Fálkinn


Fálkinn - 13.11.1937, Blaðsíða 6

Fálkinn - 13.11.1937, Blaðsíða 6
F ,Á L K I N N A UÐVITAÐ VAR það alt Pet- "^^rov að kenna. Það var hann seíh togaði hann lieim til þessa ógeðslega Lohov. Sjálfan lang- a'ði • hann ckkert til að fara út þetta kvökl. Hann hafði fengið lánaðar nokkrar skemtilegar hækur eftir Mamin-Sibirjak á bókasafninu og var að hlakka til að byrja á þeim, þegar álf- urinn hann Petrov kom og svo að segja dró hann út með valdi. Það sátu fleiri gestir hjá Lohov, þegar þeir komu. Suma þekti hann, þeir voru af skrifstofuhni sem hann var gjaldkeri á, aðra þekti hann ekki. Fyrst sátu þeir og drukku te og ræddu um daginn og veginn, en eiginlegar rökræður komust þeir ekki í; þvi að einn gesturinn var í einkennisbún- ingi leynilögreglunnar, G. P. U. En svo fór hann, G. P. U.-mað- urinn, og þá kom Lohov uridir eins með nokkrar flöskur af brennivíni og stakk upp á að við skyldum spila. Þá hefði hann átt að þakka fyrir sig og fara. En hann sat. Og hann sat sifelt í óhepninni. Hvenær sem hann fjekk átta fjekk mótspilarinn níu; hefði hann sjö, þá hafði mótspilar- inn átta. Hann hafði litla pen- inga á sjer, það var komið aft- arlega í mánuðinn .... Síðan lánaði hann hjá Lohov. Fyrst fimm chervonets .... svo fimm til .... svo tíu í viðbót .... og Lohov vann í sífellu. Rúði þá alla inn að skyrtunni. Petrov sagði: „Jeg held þú hafir gert samn- ing við kölska, að vera svona heppinn". Um klukkan tólf var hann orðinn dauðadrukkinn, svo hann mundi ekkert eftir það. Svo vakti Petrov hann: „Hæ, Petr Alexevitsj .... nú skulum við fara heim". Hann opnaði augun og stóð upp, en riðaði. Hinir voru komnir fram í ganginn, voru að fara í frakkana. Lohov stóð í dyrunum. Petr Alexevitsj. slagaði til hans. „Jeg hefi víst tapað skrambi miklu", sagði hann. „Hvað skulda jeg yður?" Lohov tók upp vasabók sína og leit i hana. „Fimtíu cher- vonets", sagði hann rólega. „Hvenær heldurðu að þú getir borgað þá? .... Þú þarft auð- vitað ekki að borga þetta alt í einu". Petr Alexevitsj varð hams- laus. Eða kanske gerði brenni- vinið hann það. „Þú skalt fá peningana .... látum okkur segja ----- hinn daginn". . Lohov leit forviða á hann og Petr esptist við það. „Já, hinn daginn", öskraði hann. „Hittu mig klukkan átta fyrir utan Sovietsstarfsmannaklúbbinn". Þeir fóru út á götuna. Nóttin var hljóð og köld og göturnar g>o Cheri/onet* auðar og tómlegar. Hinir fóru til vinstri, en Petrov og hann til hægri. „Það var meiri óhepnin yfir þjer í kvöld", sagði Petrov. Petr Alexevitsj leit haturs- fullum augum á hann. „Það er alt honum að kenna", hugsaði hann. „Hversvegna kom hann og ginnti mig til þessa þorpara, Lohov .... Jeg hefði getað set- ið heima og lesið. Og þá hefði þetta ekki komið fyrir". Þeir hjeldu áfram þegjandi. Þeir skildu á horninu yið Öreiga- götu, Petrov hjelt áfram en Alexevitsj til hliðar. Fyrst nú, þegar hann var orðinn einn og kalda, hreina loftið hafði viðrað úr lionum vímuna, fór hann að hugsa um, hvernig hann ætti að ná í peningana .... Fimtíu chevonets .... heilar fimm hundruð rúblur! „Jeg borga það aldrei", taut- aði hann. Og vissi þó um leið, að ekki varð hjá því komist. Hvað mundi Petrov og allir kunningjarnir segja þá? „Æruskuld", geispaði hann. „Gamaldags hleypidómar". En sarat liafði hann ekki hugann af þvi, hvernig hann ætti að útvega peningana. Ef hann seldi úrið sitt .... og hin fötin .... og kanske vetrarifrakk- ann .... Nei! í fyrsta lagi mundi það ekki duga og í öðru lagi: hvern- ig átti hann að komast af frakkalaus það sem eftir var vetrarins? Lána? .... Hvar? .... Hjá hverjum? En djúpt i hugskoti hans hvíslaði rödd: „Flónið þitt___ þú getur lánað úr f járhirslunni! Auðvitað geturðu það! Taktu fimtíu chervonets þar og svo geturðu borgað þá aftur .... smátt og smátt .... fimm cher- vonets á mánuði til dæmis. Þú getur sparað þessa fimm cher- vonets, ef þú ferð ekki á bío eða í leikhús og reykir einn sígarettupakka í síaðinn fvrir tvo". Álútur gekk hann hægt upp götuna og virtist hlusta á þessa innri rödd. Klukkulimarnir siluðust á- fram. Það var fimtudagur. Ró- legur dagur hjá gjaldkeranum. Þaðan sem Petr Alexevitsj sat gat hann sjeð Petrov, sem sat á- lútur yfir höfuðbókinni. Og rjett fyrir framan hann sá í bakið á hinum gjaldkeranum. Sjálfur sat hann utan við sig og var að klóra eitthvað á papp írsblað. Einu sinni varð honum Iitið á það sem hann hafði skrif- að og varð flemtraður. Rlaðið var alþakið af tölunni 50. Hann reif blaðið í smátætlur og fleygði þeim í brjefakörfuna. Loks sló klukkan fjögur. Petrov smelti höfuðbókinni saman og stakk henni ofan i skúffu. Hinn gjaldkerinn rað- aði peningunum niður i skúff- una og fór með hana inn i pen- ingaskápinn. Petr Alexevitsj rendi aug- unum kriugum sig eins og þjóf'- u r. Svo greip hann seðlabúnt, sem hann hafði til taks fyrir löngu og stakk því í innvasann á jakkanum. Hendurnar skulfu þegar hann var að láta hina peningana í hirslu sína. Og fæt- urnir voru svo veikir og stirðir þegar hann gekk að peninga- skápnum. Hinn gjaldkerinn stóð og beið eftir honum. Petr Alexe- vitsj skaut hirslunni inn i skáp- inn. „Þú ert svo fölur og tekinn í dag", sagði starfsbróðir hans. „Já .... Jeg held jeg sje með inflúensu", sagði Petr Alexe- vitsj með mestu erfiðismunum. Um kvöldið sat Petr Alexe- vitsj lengi og var að reikna á brjefspjald: .... (i bíómiðar. . 3 rúblur, 30 pakkar sígarettur 1,50 .... 60 sporvagnsmiðar 0 rúblur .... 15 miðdegisverðir 15 rúhlur .... Hann sat og horfði örvænting- araugum á reikninginn. Þetta var alt og sumt sem hann gat sparað á mánuði. Tuttugu og átta og hálf rúbla. En hann varð að spara fimm hundruð. Þrisvar — fjórum sinríum tók hann upp seðlabúntið, sem hann bafði „lánað" í fjárhirsl- unni og taldi peningana..... Fimm hundruð rúblur. Sem hann þorparinn .... bófinn, Iirakmennið, álfurinn Lobov átti að fá. Maður gat orðið briálaður af því að hugsa um það. > ' . . Það var talsverð gjóla um kvöldið, þegar hann var á leið- inni niður að ánni, þar sem Sovjetstarfsmannaklúbburinn var. Það var skafrenningur, svo að ekki sá yfir þvera götuna. Klukkan var ekki nema sjö, svo að honum lá ekkert á. Einu sinni nam hann staðar til þess að kveikja í sígarettu og skýldi eldinum með hend- inni. Þegar hann leit upp sá hann, að hann stóð fyrir fram- an þriggja hæða steinhús, hvítt. Yfir þvera framhliðina var rautt skilti, með stórum hvítum bókstöfum. „GOSPOLITUPRAVLENIE" G. P. Uí.I Hann fjekk svo mikinn hjart- slátt, að hann fann svitann koma fram á enninu. — Hugs- um okkur að endurskoðarinn kæmi og uppgötvaði að það vantaði fimtíu chervonets í sjóðinn hjá honum. Hann lokaði augunum. Hon- um fanst hann sjá sjálfan sig inn í þessu hvita húsi með her- menn sinn hvoru megin. Hon- um mundi engin vægð sýnd, faðir hans var ofursti. Það

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.