Fálkinn


Fálkinn - 13.11.1937, Blaðsíða 12

Fálkinn - 13.11.1937, Blaðsíða 12
12 !•' A I. K I N N Ránfuglar. Leynilögreglusaga. eflir JOHN GOODWIN 20. þessu öllu væri háttað. Þjer skiljið víst, að jeg gat ekki Irúað neinum öðrum en sjálfri mjer fyrir því, að gei-a það, sem mjer fanst rjettast í þessu máli. Joyce var nú orðin alveg róleg á ný, en hún var enn mjög föl. — Jeg ætla að gera það, sem jeg held að hann mundi hafa gert. Jeg finn, að jeg get ekki tekið hann frá yður. Og jeg, sem hjelt að hann væri dáin'n. Jeg ætla að nota peninga hans til þess að sjá fyrir yður og barninu ykkar. Þegar á alt er litið eru þetta hans peningar — ekki mínir. Hafið þjer nokkuð eftir Spurningin kom svo óvænt, að frú Holt lirökk við. — Jeg hefi farmiðann minn heim, og .... aðeins tvö pund. — Áðeins tvö pund, endurtók Joyce, og þau ætlið þjer að komast af með á heim- leiðinni? Hún lók upp töskuna sína og fór að leita í henni. — Jeg hefi ekki nema fá- eina shillinga hjerna, sagði hún, — en svo hefi jeg eitthvað i peningaskápnum og það skuluð þjer fá, til að byrja með. Ög á inorgun skal jeg símá til bankans míns og biðja hann um, að senda yður fjárupphæð. Þjer skuluð fá fimm þúsund pund áður en sólarhringurinn er liðinn. Fimm þúsund pund .... tuttugu og f'imm þúsund dollara, sagði frú Holt og lók andköf. — Hversvegna .... hversvegna ___það er___? - Já, jeg geri þetta, þjer megið treysta því, sagði Joyce. — Eins og jeg sagði áðan erti þetta ekki mínir peningar, það er Char- les sem á þá. Og hann verður að fá þá alla með límanum. Það verður að tryggja hon- um það, en fyrst ætla jeg að hugsa um yður. Jef'f fanst hann mega til að skifta sjer af þessu. Hann færði sig nær. — Ertu viss um, að þetta sje rjett, Joyce? sagði hann lágt. Viss! sagði Joyce fyrirlitlega og tók upp ljósmyndina. — Heldurðu að jeg þekki ekki manninn minn? Frú Holt tók ekki eftir þessum orða- skiftum. Hún stóð upp í sömu svifum og tók í hendina á Joyce. — Þjer ervið göfug- lyndasta og gjöfulasta konan, sem jeg hefi nokkurntíma hitt á lífsleiðinni, sagði hún grátandi. — Jeg vil ekki taka við þessum fimm þúsund pundum. Hún þagnaði og reyndi að kyssa á hendina á Joyce, en hún dró hana að sjer. — Gerið það ekki, sagði hún hvast. — Jeg er ekki göfug. Jeg reyni aðeins að vera rjettlát. Jeff sá, að Joyce hafði reynt svo mikið á sig sem hún gat þolað. Hún var í þann veginn að yfirbugast. Hann sneri sjer að frú Holt. - Ef þjer viljið koma aftur annað kvöld skuluð þjer fá peningana, sagði hann. — En hvar á hún að vera í nótt? sagði Joyce. - Gerið yður ekki áhyggjur út af því, sagði frú Holt rólega. - - Jeg hefi komið mjer fyrir i þorpinu. Jeg vissi, að það færi ekki nein lest til London i kvöld, svo að jegfesti mjer herbergi í gistihúsinu. Mjer getur liðið vel þar, bætti hún við um leið og hún tók upp ljósmyndina og færði sig nær dyrunum, smásnöktandi en miklu mannborlegri en áður. Jeff fylgdi henni út og þegar hann kom inn aftur fann hann Joyce sitjandi í stól. Iiún sat grafkyr og starði framundan sjer. Iíún krefti báða hnefana og andlitið var eins og krít, en þó fjekk geigurinn i aug- tim hennar e'nn meira á Jeff. Hann lagðist á Iinjen við stólinn hennar og tók hand- leggnum utan um hana, en sagði ekki neitt. Nokkur augnablik sat hún svona tein- rjett og bifaðist ekki, en alt i einu ljet hún undan tilfinningum sinum. Hún tók báð- nm handleggjunum utan um hálsinn á Jeff og hallaði höfðinu ofan á öxlina á h:)num. -- 0, Jeff, sagði hún. — Jeff! Og svo komu tárin og Jeff var svo hygginn að reyna ekki að stöðva þau. 38. Hvað hefst brytinn nú að? Það var rigning kvöldið eftir, þegar Jeff kom til Deeping Royal. Joyce háfði verið önnum kafin allan daginn. Það fyrsta sem þau höfðu gert morguninn eftir, var að aka til Exeter og hittu þau þar að máli forstjórann fyrir útibúinu frá London Bank og báðu hann að senda símskeyti til Lon- don út af peningunum. Síðdegis hafði Jefí' farið til Exeter á nýjan leik til þess að sækja peningaupphæðina í seðlum. Dench tók á móti honum í anddyrinu og hjálpaði honum úr yfirhöfninni. — Jeg sje að þjer hafið fengið peninga, sagði hann. - Já, og mjer þykir vænt um að vera kominn hingað með þá heilu og höldnu, svaraði Jeff. - Það er nokkuð mikið að hafa á sjer fimm þúsund pund. — Jeg hefi vitað marga komast undan með minna, sagði Dench þyrkingslega um leið og hann hengdi upp frakkann. — hye- nær kemur þessi kvenmaður aftur? - klukkan sjö, talaði hún um. Dench leit á klukkuna. — Það fer þá að líða að því. Frú Nisbet er inni í dagstof- tinni. Jeff var ekki ánægður með hvernig Joyce leit út. Hvergi vottaði fyrir roða i andliti hennar og dökkar rákir voru undir báðum augunum. Vertu ekki svona áhyggjufull, góða, sagði hann. — Þjer þótti ekkert vænt um Nisbet. Og það er eflaust miklu hentugra, að þessi kona hugsi um hann, en að þú a>ttir að gera þáð. — Já, .... já, Jeff. Mig langar ekkert til að fá Charles aftur. En þetta alt hefir kom- i'ö svo þungt niður á mjer. Að frjetta að hann hafi verið lifandi til þessa dags. Og svo þessi veslings kona. Hún giftist honum i góðri trú, og nú er barnið hennar .... - Það er henni að kenna en ekki þjer, sagði Jeff og varð fljótur til svars. — Hún vissi, að hann hafði mist minnið. Og hún ljet skeika að sköpuðu. Og nú fær hún alla þessa peninga. Mjer er ómögulegt að skilja að þú' hafir nokkra ástæðu til að vorkenna henni. Áður en Joyce gat svarað var hurðinni lokið upp. - - Frú Holt, frú! sagði Dench í dyruniim. Frú Holt gekk rólega inn í stofuna. Þó að kjóllinn hennar væri að vísu iburðar- laus og ódýr og ef til vill keyptur tilbúinn, var hún snyrtilega til fara og þokkalega. Og Jeff sá, að þetta var allra laglegasla kona. Og það hvarflaði alt i einu að honum furða yfir því, að maður eins og Nisbet skyldi hafa getað laðað að sjer tvær jafn laglegar konur og þær voru, Joyce og hin núverandi kona hans. Joyce gekk hvatlega til frú Holt og rjetti fram báðar hendurnar. - Jeg er hrædd um, að yður hafi leiðst i dag, að vera svona alein, sagði hún vin- gjarnlega. - Þjer eruð sjálfsagt óþolin- móð, að komast til litlu telpunnar yðar aftur? - Jú, það er jeg, sagði hún. —- Og undir eirís og jeg hefi fengið hana aftur, legg jeg af stað til Canada. - Þjer þurfið ekki að bíða lengi úr þessu, sagði Joyce. -T Jeg hefi nálgast ijeningana handa yður. Hún tók fram þykkan böggul af seðlum, þann sem Jeff hafði sótt til Exeter, og íjekk frú Holt hann. Litla konan leit á þessa fúlgu með lotn- ingu. — Þetta er hræðilega mikið fje, sagði hún svo. - Já, það er ovarlegt að hafa svona mikla peninga á sjer á ferðalagi, sagði Joyce alvarlega. — Haldið þjer að það væri vissara, að jeg sendi peningana í ábyrgðar- brjefi til heimilisfangs yðar í London. Frú Holt brosti. — Jeg er ekki hrædd. Enginn veit að jeg hefi svona mikla pen- inga undir höndum, og jeg býst ekki við að neinum þyki það ómaksins vert að ræna mig. Hún tróð seðlabögglinum ofan í handtösku sina meðan hún var að tala við Joyce. Þjer hafið vonandi rjett fyrir yður, sagði Joyce. T- En jeg vona, áð þjer hafið ekki peningana á yður um borð í skipinu. Jeg get gefið yður nafnið á bankanum minum í London og hann getur látið yður fá ávísun á banka í Canada. — Já, það er ágætt fyrirkomulag, sagði konan rólega. — Jeg má til að fá heimilisfang yðar, frú Holt, lijelt Joyce áfram. - Eins og jeg sagði yður í gær, vil jeg að allir peningar Charles renni til hans. Jeg verð að láta rnálaflutningsmann sjá um það. Frú Holt starði á hana og svo hristi hún höfuðið ákveðin. - Hann mundi aldrei taka við þeim, frú Nisbet. Og þó að hann vildi það, mundi jeg aldrei líða honum það. Þetta — sagði hún og benti á töskuna — er meira en ¦nóg, og meiru getum víð ekki tekið á móti. - Jeg get ekki sætt mig við þetta afsvar, sagði Joyce. - Þetta verður að hafa þann gang, sem jeg vil. Gerið þjer svo vel og gefið mjer heimilisfang yðar. Frú Holt andvar|}aði. — Jeg veit ekki hvernig jeg á að fara að þessu, andvarp- aði hún. — Hvað gerið þjer, ef jeg neita að gera það? Jeff tók nú fram í. — Þjer megið ekki færast undan þessu, frú Holt, þjer skiljið að maður verður að fullnægja ýmsum formsatriðum. Og ef þjer neitið, verður frú

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.