Fálkinn


Fálkinn - 18.10.1946, Blaðsíða 13

Fálkinn - 18.10.1946, Blaðsíða 13
FÁLKINN 13 KROSSGÁTA NR. 607 Lárétt skyring: 1. Smalk 5. hægfara, 10. rista, 12. efni, 14. skoru, 15. fæSa, 17. bisar, 19. grænmeti, 20. umgirta, 23. grein- ir, 24. bylgja, 26. skipir, 27. Rússa- keisari, 28. þráSargerS, 30. elds- neyti. 31. heystæða, 32. kona, 34. lifa, 35. brokkar, 36. hestur, 38. skemmt sér, 40. fölur, útl., 42. enn, 44; kóngur, 46. eyðslu, 48. vefnað- arvara, 49. ræflar, 51. ekki þessa, 52. söngfélag, 53. uppgefinn, 55. auð, 56. árbók, 58. flana, 59. ágætt, 61. stallur, 63. nes, 64. blómi, 65. treini. Lóðrétt skýring: 1. Lántakendurnir, 2. ílát, 3. ögn, 4. tónn, 6. hljóðstafir, 7. stefnu, 8. tala, 9. Hitler, 10. túpu, 11. síð- ur, 13. skorað, fornt, 14. vargur, 15. steinn, 16. rykkornin, 18. sjald- gæfar, 21. titill, 22. fangamark, 25. efninu, 27. jurtaleifar, 29. spurðar, 31. demantur, 33. ríkidæmi, 34. missir, 37. meta, 39. merkið, 41. með, 43. lands, 44. heiður, 45. slétta, 47. há- sæti, 49. tveir eins, 50. floti, 53. gervöllu, 54. úrgangur, 57. spira, 60. ílát, 62. samtenging, 63. augn- læknir. LAUSN Á KR0SSG. NR. 606 Lárétt ráðning: 1. Vakur, 5. snáfa, 10. hítar, 12. hrats, 14. dósin, 15. æla, 17. Arons, 19. úti, 20. Noregur, 23. mát, 24. sent, 26. kafar, 27. óska, 28. aldan, 30. nit, 31. álpir, 32. atir, 34. álar, 35. ómaðir, 36. Kramer, 38. arið, 40. ýsan, 42. roðar, 44. fús, 46. angra, 48. akur, 49. sarps, 51. gjós, 52. kar, 53. túnfisk, 55. U.F.A. 56. snitt, 58. gul, 59. asnar, 61. Snati, 63. alinn, 64. nutum, 65. klafi. Lóðrétt ráðning: 1; Visindamaðurinn, 2. ati, 3. kann, 4. ur, 6. N.H., 7. árar, 8. far, 9. atomsprengjunni, 10. hótel, 11. slefir, 13. snáki, 14. dúsan, 15. ær- an, 10. agat, 18. starf, 21. Ok, 22. ur, 25. Tatarar, 27. ólamang, 29. okans, 44. fang, 45. spil, 47. rófan, niðir, 31. álasa, 33, rið, 34. Á.R.Y, 49. sú, 50. S.S., 53. T.T.T.T., 54. 37. hraks, 39. kúrfur, 41. hasar, 43. kala, 57, tau, 60. Sif. 62. I.U. 63. al. Tilhugsunin um að ef til vill væri hann skyggður kom honum til að snúa inn í hliðargötu og þar stóð hann um hrið og beið. En eigi varð annað séð en að þessi grunur hans væri ástæðulaus, þvi að það göngufólk, sem fór framhjá honum um göturnar fyrstu minúturnar virtist alls ekki vera riðið við glæpi eða dularfulla viðburði, og enginn þeirra leit inn í göt- una til hans. Hann studdist upp við múrvegg og tók böggulinn úr vasa sínum og fór að losa 'um umbúðirnar. Honum þótti gaman að finna hvað hann var eftirvæntingarfull- ur, en um leið reyndi hann að telja sér trú um að þetta, væri ekki annað en einhver óverulegur smáhlutur, eins og þessir austurlandagripir voru. Umbúðirnar voru stórt umslag, sem var brotið saman. Hann stakk fingrunum undir lokið og bretti það upp. Með hinni hendinni hristi hann flatan hlut úr málmi út. Munnur hans opnaðist en hann kom ekki upp einu hljóði, og honum fannst hjartað í sér stöðvast sem snöggvast, en svo hamaðist það á eftir. „Afríkanski verndargripurinn", sem daman í arabaklæðunum hafði vikið að honum, var alls enginn verndargripur. Það var vindlingahylkið hans, sem hann hafði veðsett barþjóninum fyrir 300 franka rétt áður en hann steig á tærnar á Bernardi greifa. í Armourer opnaði hylkið og fór svo að þukla eftir eldspýtu. Höfuðið hreyfð- ist upp og ofan hvað eftir annað, eins og til að hjálpa honum að melta orðin, sem höfðu verið hripuð niður á pappírs- ræmuna, sem hafði verið smeygt undir teygjuna í lokinu. — Ef þér metið líf yðar nokkurs verð- ið þér að fara frá Monte Carlo í nótt. Þér eruð höfuðsetinn! Undir var skrifað: „Vinurl" Armurer fékk sér eina af sínum eigin sígarettum, stakk hylkinu i vasann og gekk út á aðalgötuna aftur. Uppljómuð framhliðin á litla matsöluhúsinu kom nú i ljós, og fjöldi af málmborðum á gang- stéttinni fyrir utan. Hann kinkaði kolli til þjónsin,s sem hafði umsjón með veit- ingunum þarna úti, hrinti síðan upp vindu- hurðinni og fór inn. Gólfrýmið i „Chat Bleau" var lítið og ekki meira en svo að ekki komust fyrir nema um tuttugu borð. Á litlum palli í einu horninu var sígaunahljómsveit að spila. Angurblíðir tónarnir áttu vel við Armourer í því skapi sem hann var nú, og hann sendi þjón til hljómpveitarinnar til þess að biðja hann um að spila „Valse Macabre". Frá borði einu úti við þil skoðaði hann nú gestina yfir efri röndina á matseðlin- um, Aðeins helmingurinn af borðunura var setinn og sátu tveir við hvert borð, nema hans. Hann sá vel klædda menn af hálfri tylft mismunandi þjóðerna og jafn alþjóðlegan hóp kvenna. Eigandi matsöluhússins, myndarleg'ur Norður-ítali, kom að borðinu til hans, og einn gesturinn, sem sat við borð nálægt dyrunum, brosti til hans. Margar af kven- fólkinu, en flestar þeirra hafði hann aldrei séð áður, sýndu öll merki þess að þær væru hrifnar af þessum Englendingi, sem sem eftir útlitinu að dæma virtist eiga nóga peninga. Hann bað um kokkteil, og sat og dreypti á honum meðan þjónn- inn var að ganga frá matnum, sem hann hafði beðið um. Allt í einu hreyfðist hurðin og einhenti maðurinn með kósakkahúfuna kom inn. Allir gestirnir sneru sér að honum, og einn þjónninn með háa hlaða af diskum nam staðar til þess að kalla eitthvað fram í eldhúsið. Veitingamaðurinn kom sam- stundis framan úr eldhúsinu og mætti gestinum á miðju gólfi. — Einkaherbregi handa hans hágöfgi? Armourer heyrði gestgjafann segja til svars einhverju, sem sá einhenti tautaði við hann: „Hans hágöfgi á von á dömu? Gott og vel. Herbergið skal verða gert í stand undir eins. Svo sneri hann við og flýtti sér burt. Framan úr eldhúsinu heyrðust háværar raddir, og þjónninn hafði nóg að hugsa. Einhenti maðurinn starði á Armourer, sneri svo við og gekk út aftur. Nálægt fimm mínútum síðar kom hinn tigni greifi Serge Bernardi inn fyrir þröskuldinn og staðnæmdist svo á miðju gólfi. Dimm aug- un hvörfluðu borð frá borði þangað til þau staðnæmdust við Armourer. Englend- ingurinn stóð undir eins upp og benti hon- um með auguunm á auðan stól við borð- ið. — Við hittumst þá aftur, yðar hágöfgi. Viljið þér sýna mér þann sóma að drekka með mér glas? Bernardi brosti og settist. Hann setti kápuna og hattinn á hnéð á sér og hall- aði sér fram á boíðið. — Þér munuð ekki skyggja mig? spurði hann í léttum tón, en þó var talsverð ógn- un í röddinni. Armourer rak upp stór augu og þótt- ist vera steinhissa. — Skyggja yður, yðar hágöfgi? Hversvegna dettur yður það i hug. Eins og ég hefi þegar sagt yður frá er ég bara fjárhættuspilari, sem ekki hefir haft hepnina með sér upp á síðkastið. 1 kvöld et. ég og drekk það besta, sem völ er á i Monaco. Á morgun...... Það hafði komið annarlegur gljái á augu Bernardis, sem störðu á hann. — Kanske hafði þér hugsað yður að láta ekki verða neinn morgundag hjá yður, kunningi? Armourer varð fölur. Það var eitthvað í málhreim greifans er hann mælti fram hugsanir Annourers sjálfs, sem — ef til vill i fyrsta skifti — gerði honum ljóst hve alverlegt það skref var, sem hann hafði hugsað sér að taka. — Stundum er ég huglesari, herra Ar- mourer, hélt greifinn áfram léttur í máli.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.