Fálkinn


Fálkinn - 16.01.1959, Blaðsíða 5

Fálkinn - 16.01.1959, Blaðsíða 5
FÁLKINN býst til varnar með kreppta hnefana. Við Armand höfum oft lagt okkur í lifshættu vegna þessarar skoðunar minnar. Við höfum aldrei vopn með okkur. Við látum skeika á sköpuðu i staðinn fyrir að drepa. ÓVÆNTIR SAMFUNDIR. Eftir þetta ævintýri fórum við i nýjan leiðangur til að taka myndir af vísundum og fílum. Nú höfðu tveir ungir menn slegist i hópinn, Brian Dowling og Godfrey Hopkins. Allt varð varhugaverðara þegar hópurinn var orðinn svoha stór. Þess vegna fengnm viS tvo kunningja okkar — Bill Pridham og Temple-Perkins — meS okkur, sem vopnaSa varðmenn, en skipuðum þeim aS skjóta ekki fyrr en í síSustu lög. ViS rákumst bráðlega á fíla aftur og nú voru teknar myndir af Armand og mér með fíia á bak við, aðeins 8—10 metra frá. Stórt karldýr fann lyktina af okkur og sneri sér aS okk- ur, svo að viS fengum nærmynd af risanum í allri sinni dýrS. Þarna stóS hann um stund meS sperrt eyrun og horfSi á okkur og vaggaSi sér til og frá. Svo tók hann undir sig stökk, og hjartað hoppaSi í mér. En áður en hann kom alveg að okkur hljóp hann útundan sér. Myndin sem við tókum þá sýndi aS ég hafSi haft rétta skoSun á filunum, að minnsta kosti í það skiptið. Á eftir fórum viS meS bát nokkra kílómetra uppeftir ánni. SiSan ætl- uðum viS aS elta filana gangandi. ÞaS reyndist erfiSara en við höfðum haldið, því að fílarnir eru skref- drjúgir. Niu fílar voru i þessum hóp, sem við vorum aS elta, og mikill hiti var þennan dag. Armand átti erfiðast því að hann varð aS bera þunga kvik- myndavélina og þrifótinn undan henni. Mér líður i rauninni ágætlega í hitunum i Afriku og finnst þægilegt að láta sólina baka mig. ViS gengum langar leiðir gegnum fílagras, kjarr og runna. Hættulegast er að ganga i háa grasinu. Filarnir eru lagnir á aS fela sig og hreyfa sig alveg hljóðlaust. Þegar fuglarnir sungu og önnur dýr létu til sin heyra, var mjög erfitt að heyra til fílanna. — Nú erum við líklega farin aS villast, sagSi ég allt i einu. — ÞaS held ég varla, sagði Armand. — Við rekumst vonandi á hina niðri við ána eftir dalitla stund. Ég stakk upp á að ég færi að leita að samferðamönnunum en að hann hugsaði um myndavélina á meSan. — Þá þaS, sagSi hann, — en farSu nú gætilega. Ég hélt af staS, hljóp viS fót upp meS ánni og var í essinu mínu. Þetta var sú Afríká sem mér þótti vænt um — þessi ósnortna jörS meS ó- snortnum gróSri — heimkynni villi- dýranna, sem mér þótti svo vænt um. Ég þrammaSi áfram og var ósegjan- lega ánægð. Lifsnærandi hitinn streymdi frá bláum himni. Allt í einu sá ég eitthvað digurt og grátt fyrir framan mig, sem lok- aði veginum. Ég var rétt að segja að rekast á það þegar ég sá að það var rassinn á stórum f 11. Ég snarstansaSi og starSi eins og ég væri fjötruS. Nei, þaS var ekki um aS villast. Þarna, ekki meira en metra frá mér gnæfSi fíllinn við loft. Þótt skrítið væri varS ég ekki vitund hrædd. Það eina sem ég tók eftir voru djúpu fellingarnar i húðinni á filnum, það hékk í pokunum niður lappirnar á skepnunni eins og illa pressaðar brækur á karlmanni. Ósjálfrátt lagðist ég á hnén og skreiS sem fljótast inn í sefgresiS. Þegar ég hélt aS leiSin væri orðin op- in aftur rétti ég úr mér og hljóp sem fljótast á burt. Skömmu siSar frétti ég að innfædd kona hefSi veriS drepin undir mjög líkum kringumstæSum. Hún kom gangandi með þunga byrði á bakinu og var á leið heim i þorpiS sitt. Hún gekk álút og án þess aS vita af þvi lenti hún undir rananum á fíl. Fillinn vafSi rananum um hálsinn á henni og kyrkti hana. Hann hefir orSiS hrædd- ur. Niðurlag í næsta blaði. BLÓÐSUGUR. Bóndi einn á LiineborgarheiSi kom inn í lyfjabúS og ætlaSi að kaupa sér nokkrar blóðsugur, en þær voru í gamla daga notaðar sem húsráð gegn of háum blóðþrýstingi. Lyfsalinn hristi höfuðið. Því miður voru engar blóðsugur til, en hann ætlaði að skrifa heimilisfang lianda bóndanum, þar sem hann gæti vafalaust fengið nóg af blóðsugum. Og svo fékk hann bóndanum pappírsblað og lét bónd- an fara með það. En bóndinn leitaði uppi heimilisfangið, og reyndist það vera næsta skattstofa. Skattstjórinn varð svo reiður að hann stefndi lyf- salanum og var hann dæmdur í 20 marka sekt. — En lyfsalinn seldi blaði söguna fyrir 30 mörk og borgaði 20 af upphæðinni í sektina. Nú hefir hann skrifaS skattstofunni og spurt hve mikinn skatt hann eigi aS borga af þeim 10 mörkum, sem afgangs urðu, — en ekki fengið svar. —-O— ?????????»????????????????????< MAöUitlNN, Sim sdnidi „Stars fliia Stripes forevcr" 36. 1). — Hvers vegna viltu endilega verða bakari, strákur? spurSi Antonio Sousa John Philip son sinn, — þú, sem hefir svo góða tónlistargáfu! Og stráksi lét undan. Hann fór úr bakaríinu og innritaðist í tónlistarskólann i Washington D. C. Þar tók hann skjótum framförum og gat bráSlega leikið á alls konar hljóðfæri. Von bráSar fékk hann starf í leikhús-hljómsveit. Og síðar fór hann i eipa hljómsveit ameríska flotans. 2—3). I apríl 1889 efndi blaStð „Washington Post" til sam- keppni um mars, sem leikinn skyldi á hátið skólabarna á Smith- field Field. Þar fékk Sousa tækifærið. Hann samdi marsinn handa „Washington Post" á einum degi, og 15. júní stjórnaði hann lag- inu í viðurvist 30 þúsund áheyrenda. Hundruð skólastráka höfðu klifrað upp i trén i kring og þegar lagið hafði verið leikið ætlaði lófaklappiS aldrei að enda. Sousa var orðinn frægur á svipstundu. 4—5). Árið 1893 stjórnaði Sousa mörg þúsund manna hljóm- sveit á heimssýningunni i Chicago. Og siSan fór hann i hljóm- leikaferS viSa um heim með hina frægu hljómsveit sina „Sousa Band". Hann samdi hvern marsinn öðrum betri, en hámarkinu náði hann með „Stars and Stripes Forever". Þetta lag samdi hann um borð í skipinu „Teutonic" á leiðinni frá Napoli til New York. Það var öldufallið kringum skipið, sem gaf honum innblásturinn að ýmsum köflum þessa lags. Árið 1898 lenti Banda- ríkjunum í stríði við Spánverja á Cuba, og sumir sagnfræðingar halda þvi fram aS þaS hafi veriS hin fjörgandi liergönguljóS Sousa, sem gáfu Bandaríkjunum sigurinn. 6). Þegar Sousa dó áriS 1932 hafSi hann haft 300.000 dollara tekjur af „Stars and Stripcs". Hann var grafinn í þinghúsgraf- reitnum i Washington D. C. Við gröf hans talaði flotamálaráð- herrann, sem sagði meðal annars: — John Philip Sousa var ekki aðeins marsa-kóngur veraldarinnar, en iíka frægastur samtíðar- manna sinna i tónlist. Um allan heim heyrast lög hans leikin og öll veröldin kannast við nafn hans.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.