Fálkinn - 20.06.1962, Síða 5

(Irklipptfsafnið
Sendið okkur spaugilegar
klausur, sem þér rekizt á í
blöðum og tímaritum. Þér
fáið blaðið, sem klausa yðar
birtist j, sent ókeypis heim.
Stjúpmaður
Sumarblóm
fjölært
Morgunblaðið 26. apríl 1962.
Send.: Geir H. Gunnarsson.
Ungur og hraustur maður, sem ekki vill verða
„viðreisninni“ að bráð, óskar eftir vellaunaðri
vinnu. Má vera lífshættuleg.
Tilboð sendist blaðinu, merkt:
STARF r~- í'yrir sunnudag.
Tíminn í maí ’62. Send.: Guðrún Guðjónsdóttir.
r _ / _________ __
SKINNI Á HÁII VERÐI
Tíminn í marz ’62. Send.: Þorgerður Stefánsdóttir
KvL’EGA barst mér í hendurj
pé;.i nokkur, „ítóbelsskáld í hýiúj
ljósi" CFteykjavik 1962), eftir
tíúra Pétur Magnússon frá Vnlla-
JM SÍ. Pési' þessi fjaOar aö nókkru
Mogunbl. í maí ’62. Fálkinn 9. maí ’62.
Send.: Ómar Valdimarsson. Send.: Ólafur Garðarsson.
í íottáiúsunum i
tAk fvm hc'inióStYi lold-
siðari. NW ‘
a voru ailar sMui yfiitullnr ut
reyn«i á uiifm háit 05 komast undan
Álnafnar.
Það varð uppi fótur og fit
fyrir nokkrum árum í New
York, þegar prédikarinn
Billy Graham hélt ræðu í
Madison Square Garden saln-
um. Reiðióp heyrðust um all-
an salinn og þögnuðu ekki,
þótt prédikarinn byrjaði að
tala. Það var sama hvað
Billy reyndi til þess að fá
hljóð, allt kom fyrir ekki.
Þegar fyrirlestrinum var lok-
ið kom það í ljós, að áhorf-
endur höfðu búizt við hnefa-
leikkeppni en ekki prédik-
un. Áttu að leiða saman hesta
sína þar, hnefaleikarinn,
Chico Vejar og alnafni pré-
dikarans, hnefaleikarinn Bil-
ly Graham.
★
Það stóð maður fyrir fram-
an tízkuverzlun og betlaði.
Hann hafði skilti á maganum:
— Konan mín er inni að
kaupa sér hatt.
Vísnabálkur
Lending.
Landann höfðu löndur þjáð,
unz landinn gaf upp andann.
Landi hefur lending náð
á landinu fyrir handan.
Verðlaimavísa.
(Með sama lagi).
Þau eru tildrög vísu þess-
arar, að landi einn vestan hafs
hafði unnið verðlaun í vísna-
samkeppni fyrir eftirfarandi
stöku, sem mörgum þótti góð.
Feðraslóðir fór að sjá,
færðist blóð í kinnar.
Kappinn rjóður kyssti á
kyrtil móður sinnar.
Káinn var ekki eins hrif-
inn af verðlaunavísunni og
sumir aðrir. Hann orti því:
Eldhúss hlóðir fór að sjá, —
kerald stóð þar innar;
kappinn rjóður settist á
kollu móður sinnar.
Á dansi.
Margt í leyni má hér sjá,
mest af glingri’ og prjáli.
Meyjar sveinum anza á
ásta fingramáli.
DOIMIMI
Samvizka er sá hluti
mannsins, sem leysist
upp í alkóhóli.
Vorir skuldunautar.
Ef að kraftur orðsins þver
á andans huldu brautum:
Gefa’ á kjaftinn verðum vér
vorum skuldunautum.
Of langt farið.
Ára latur lífs á sjó
lenti’ á flaki grínsins.
Eitt sinn gat ég álpast þó
út fyrir takmörk vínsins.
Alls aumast.
Eitt er sem að mæðir mest
mig í velgengninni;
Það er að eiga engan prest
í ættartölu minni.
Kristján N. Júlíus.
Snotur, roskinn maður steig upp í hópferðabílinn og ætl-
aði einmitt að setjast við hliðina á gamalli, feitlaginni konu.
En hann hikaði stundarkorn og spurði, hvort hún væri amma.
— Já, svaraði konan stolt, ég á tvö barnabörn.
Maðurinn varð augsýnilega fyrir vonbrigðum og gekk
áfram að nœsta sæti. Þar sat líka kona, og liann spurði liana
hins sama, og er hún svaraði játandi, hélt hann að nœsta
sæti. Þar sat loks kona, sem var ekki orðin amma, og mað-
urinn settist ánœgður við hliðina á henni.
— Ég skal segja yður, sagði hann við hana, — ég er sjálf-
ur afi, og ef maður sezt við' hliðina á konu, sem er amma,
kemst maður aldrei að, — og ég elska að geta talað.
FALKINN
5