Fálkinn - 20.06.1962, Side 22

NÝIR LESENDUR GETA BYRJAÐ HÉR:
Katrín Williams er alin upp á barnaheimili í fátækrahverfi. Lieven greifynja,
sem kemur í heimsókn á heimiliS, býður henni vinnu á saumastofu sinni. Katrin
fær einnig að taka með sér beztu vinkonu sína, Nellie. Þær vinna báðar á
saumastofunni í fjögur ár, unz Katrín verður að fara til þess að sinna sjúkri
móður sinni. Nellie fær stöðu hjá góðu fyrirtæki. Hún verður ástfangin af
syni forstjórans og vonar að hann muni kvænast henni. Móðir Katrínar deyr
og Katrín ætlar að heimsækja Nellie og biðja hana að útvega sér atvinnu. En
Nellie hefur verið fleygt á dyr og Katrín fær sér vinnu sem afgreiðslustúlka á
krá til þess að framfleyta sér. Einn af gestum krárinnar er hinn ríki sir Rich-
ard. Sunnudag nokkurn er Katrín að skemmta sér með fra, en flýr frá hon-
um, þegar hún kemst að raun um, hvað hann hefur í hyggju. Nokkru seinna
hittir írinn hana aftur og ræðst á hana úti á götu. Katrínu er bjargað af sir
Richard, sem af tilviljun ekur framhjá í vagni. Sir Richard ekur Katrínu
heim á hið ríkmannlega heimili hans og Katrín veltir fyrir sér, hvað hann ætl-
ist fyrir.
HÚN VAR AÐ ÞVÍ komin að hrópa af
skelfingu, en smátt og smátt fjarlægðist
fótatak hans aftur og allt varð hljótt.
Enn þorði hún samt ekki að kveikja
ljós, heldur þreifaði hún sig áfram í
myrkrinu, unz hún fann herbergi sitt.
Þegar hún var loks komin inn og hafði
læst dyrunum kyrfilega á eftir sér,
þorði hún fyrst að kveikja ljós. Andlitið
sem mætti henni í speglinum var ná-
fölt og augun stór og galopin og næst-
um svört. Hún leit með viðbjóði á frá-
hneppta blússuna. Hún var dauðþreytt,
skreið upp í rúmið og sofnaði eins og
steinn..
Fyrstu dagana eftir þetta ævintýri
óttaðist Katrín, að Sean mundi allt í
einu skjóta upp kollinum. Að hugsa
sér ef hann kæmi nú allt í einu drukk-
inn inn á krána! Katrínu varð hvert
við í hvert skipti sem nýr gestur kom.
En smátt og smátt róaðist hún og það
leið ekki á löngu þar til hún var búin
að steingleyma öllu saman. Orsökin var
ef til vill ekki sízt sú, að nýr gestur
var farinn að venja komur sínar á
krána. Öðru hverju var hann titlaður
„sir Richard“ og Perkins hélt því fram,
að hann væri sterkríkur og ætti stórt
hús á Myfair. Hann kom oft í fylgd
með vinum sínum og Katrín komst ekki
hjá því að taka eftir, að hann veitti
henni stöðugt vaxandi athygli. Hún
lagði sig alla fram um að vera virðu-
leg í fasi, þegar hún afgreiddi hann,
brosti blítt, en einnig ofurlítið kankvís-
lega, eins og hún hafði séð hefðarfrúrn-
ar gera á skrautvögnunum í Rotten
Row. Þegar hann yrti á hana, svaraði
hún honum ævinlega með blíðri og við
mótsþýðri rödd.
Hún tók strax eftir því, að sir Rich-
ard virti hana fyrir sér á annan hátt
en hinir gestirnir. Hann glettist aldrei
við hana og gerði enga tilraun til að
daðra við hana. Hann skoðaði hana að-
eins frá toppi til táar.
Hann er áreiðanlega kominn fast að
fertugu, hugsaði hún. Það er hár aldur,
fannst henni, en hún setti það ekki fyr-
ir sig. Það var svo ótalmargt sem hann
hafði framyfir aðra karlmenn, sem hún
hafði kynnzt. Og hann var glæsilegur
ásýndum, með dökkt hár, ofurlítið grátt
í vöngum, og skörp, gáfuleg augu.
Laugardagskvöld eitt, þegar kránni
hafði verið lokað, langaði Katrínu að
fá sér ferskt loft í lungun, áður en
hún færi að sofa. Hún hafði gengið
nokkurn spöl niður eftir götunni, þegar
maður vatt sér allt í einu út úr húsa-
sundi. Katrín rak upp óp og þekkti
samstundis aftur Sean O. Hara.
— Skjátan þín, hreytti hann út úr
sér og tók fast um úlnlið hennar. — Þú
gabbaðir mig síðast, en þér skal ekki
takast það aftur. Þrjú kvöld í röð hef
ég verið á vappi í þessu hverfi til þess
að reyna að hafa upp á þér. Þú skalt
ekki láta þig dreyma um, að þú getir
leikið svona á íra. Nú skulum við tvö
tala ofurlítið saman ...
Hún hljóðaði og brauzt um, en veitti
því ekki eftirtekt að vagn stanzaði rétt
hjá þeim.
— Slepptu mér! Ég hef ekki gert þér
neitt. Slepptu mér, hrópaði hún.
Allt í einu heyrði hún rödd og hélt,
að sig væri að dreyma.
— Viljið þér gjöra svo vel að sleppa
unnustu minni. Annars kalla ég á lög-
regluna.
Sean starði á hávaxinn og velklæddan
mann, sem steig rólega út úr vagninum.
Andartak velti hann því fyrir sér, hvort
hann ætti að leggja til atlögu við hann,
en hikaði. Á meðan hjálpaði sir Rich-
ard Katrínu upp í vagninn. Örskömmu
síðar ók vagninn af stað og formæling-
ar Seans heyrðust lengi á eftir.
— Hvert... hvert förum við, gat
Katrín loks stunið upp.
— Það fáið þér að sjá eftir andar-
tak, sagði sir Richard, beygði sig fram
og lét ekilinn hafa heimilisfang á May-
fair gegnum framrúðuna.
Hún sneri sér að honum og starði
óttaslegin á hann.
— Það er heima hjá yður, er það
ekki?
-—■ Auðvitað, svaraði hann.
Katrín sat grafkyrr á yztu brún sæt-
isins. Sir Richard sat við hlið henni
og tottaði pípu. Þögn hans gerði hana
hræðilega órólega. Á vissan hátt stóð
hún í þakkarskuld við hann fyrir að
hafa bjargað henni frá árás Seans, en
hvers mundi hann krefjast að launum
fyrir hjálpina? Hvers vegna vildi hann
taka hana með sér heim?
Hið versta sem henni datt í hug varð
að raunveruleika, er hann sneri sér að
henni og sagði:
— Jæja, stúlka mín! hvað verðlegg-
ur þú hátt eina nótt með mér?
Katrín vissi ekki hvað hún gerði fyrr
en hún hafði rekið honum löðrung.
Hún hnipraði sig saman eins og hrætt
dýr í öðru horni vagnsins. Þá heyrði
hún sér til mikillar undrunar, að hann
rak upp innilegan hlátur.
— Jæja, sagði hann. — Þá veit ég
það. Kenning mín er sem sagt rétt.
Mér fannst ég sjá roða sakleysisins á
kinn yðar, og það er mjög óvenjulegt
hjá stúlku, sem vinnur á þriðja flokks
knæpu, verð ég að segja.
Hún varð mjög undrandi og þegar
hann fór að tala um ,,tilboð“ og „öll
gæði veraldar“ var hún ekki lengur
með á nótunum. Orðin hringsnerust í
höfði hennar. Hvað átti hann við? En
hún fann það á sér, að hann sagði satt
og að hann hefði ekkert illt í huga.
Það var henni næg huggun.
Nokkru síðar stanzaði vagninn fyrir
utan stórt og ríkmannlegt hús í Park
Lane. Tunglsljósið speglaðist í rúðunum
og skuggar viðamikils skrauts á grind-
verkinu féllu á hvítkalkaða veggina.
FRAMHALDSSAGA EFTIR BRITT HAMDI - FJÓRÐI HLUTI
FÁLKINN
22