Fálkinn - 20.06.1962, Side 24

talsmáti þinn sömuleiðis og yfirleitt allt
við fas þitt og framkomu. Ég hef rann-
sakað þig nákvæmlega á laun, ekið
framhjá kránni kvöld eftir kvöld til
þess að athuga, hvort þú reyndir að
auka tekjur þínar á ósiðsamlegan máta.
Ef svo hefði reynzt, þá hefði ég misst
allan hug á að bjarga þér. Það sem
gerðist fyrr í kvöld þurfum við ekki
að rifja upp.
Sir Richard hikaði andartak, en hélt
síðan áfram:
— Ég er gamall og sérvitur pipar-
sveinn. Þar af leiðandi á ég ekki — að
því er ég bezt veit — neina afkomend-
ur, en ég hef oft verið að hugsa um
það, að ef ég hefði verið fjölskyldu-
maður, þá hefði ég óskað mér að eiga
dóttur, sem væri svo fögur, að allir
tækju andköf, þegar þeir sæju hana.
Ég get því miður ekki gert þig að dótt-
ur minni, en það er ekkert því til fyrir-
stöðu, að þú getir orðið fjarskyldur
LITLA SAGAN:
HOSTID EINU
SINNI...
Ef læknarnir ættu að lifa á heim-
sóknum sínum, ættu þeir ekki til hnífs
og skeiðar. Þau skipti, sem ég hef verið
hjá lækni má telja á fingrum annarrar
handar. Ég held, að botnlanginn hafi
verið rifinn úr mér, að minnsta kosti
fékk ég botnlangakast og ég held hann
hafi verið tættur úr á sjúkrahúsinu.
Það getur líka verið að hálskirtlarnir
hafi verið teknir úr mér, eða barna-
tönn verið rifin úr mér. Ég er ekki alveg
viss, hvað af þessu var gert.
En hérna um daginn fór ég til lækn-
is, til þess að fá lyfseðil handa Mari-
önnu, sem lá í hálsbólgu.
— Eigum við ekki að líta svolítið á
yður, stakk hann upp á, fyrst þér eruð
hér á annað borð?
— Á mig? sagði ég skilningssljór, —
ég er hress og sprækur eins og fiskarn-
ir í sjónum.
— Þér hóstið. Reykið þér mikið?
— Fjörutíu sígarettur á dag. Ég hef
gert það síðan ég var fermdur. Reykur
hefur engin áhrif á mig.
— Má ég hlusta í yður lungun?
— Með ánægju.
Ég smeygði mér úr jakkanum og reif
mig úr skyrtunni. Hann hlustaði.
— Hóstið einu sinni, sagði hann.
Ég hóstaði.
— Hum, sagði hann, — hóstið aftur.
Ég hóstaði aftur og hann hlustaði
betur.
24 FÁLKINN
ættingi minn. Það ætti ekki að verða
svo erfitt að finna hæfilegan bakgrunn
fyrir þig. Það eru nokkrar ömurlegar
greinar ættar minnar í nýlendunum, svo
að það verður auðvelt að útskýra van-
kunnáttu þína í skemmtanalífi heldra-
fólksins og skort á fágaðri framkomu.
Þig er kannski farið að gruna hvað
vakir fyrir mér? Það mun einfaldlegá
skemmta mér að fá að hjálpa náttúr-
unni að fullgera eitt lítið meistaraverk.
Ég mun gefa þér peninga, klæðnað,
húsnæði og síðast en ekki sízt mun ég
miðla þér af þekkingu minni á mann-
fólkinu, vönum þess og veikleika. Til
endurgjalds átt þú bara að hlusta og
læra og vera til! Eitt vil ég gera þér
Ijóst strax í upphafi: Þú færð næga
peninga til að lifa fyrir, en þú munt
ekki erfa mig...
— Sir Richard, hóf Katrín máls, en
síðan vafðist henni tunga um tönn og
hún gat ekki sagt fleira. Tilboðið, sem

— Hum, sagði hann, — hvernig er
maginn?
— Ekta hákarlsmagi. Því get ég lofað
yður, að honum er ekki hlíft.
Hann ýtti á magann.
— Hum, sagði hann aftur. Svo lagði
hann eyrað að honum og sagði aftur
hum.
— Það er bezt að mæla blóðþrýsting-
inn.
Hann mældi hann.
— Neytið þér oft víns?
— Ég hef nú aldrei neitað blessuðu
tárinu, þegar það býðst.
— Hum.
Hann hlustaði hjartað.
— Það hefur nú slegið örar en það
gerir nú, sagði ég glettnislega. Maður
hefur nú þekkt þær margar fjörugar
um ævina.
— Eigum við að líta á tunguna?
Ég teygði hana fúslega út.
—• Segið ah.
— Ah, ah, ah.
Hann skrifaði einhverjar athuga-
semdir niður.
— Það er ekki mikið hægt að sækja
Framh. á bls. 29.
hann hafði gert henni, og allir þeir
möguleikar sem það hafði upp á að
bjóða, varð henni ljóst smátt og smátt.
Hún kom ekki upp nokkru orði. Þar
sem hún hafði setið og hlustað á hann,
hafði hún óttast mest að hann mundi
allt í einu gufa upp eins og drauma-
vera og hún mundi vakna í eldhús-
króknum á kránni hjá Perkinshjónun-
um . . .
En hana var ekki að dreyma. Allt
þetta var raunverulegt. Henni hafði
boðist ótrúlegt tækifæri. Var það ekki
einmitt þetta, sem hún hafði alltaf vitað
innst inni, hvort sem hún var á götu-
hangsi í East End eða skúraði gólf á
barnaheimilinu? Hún hafði ekki ætlað
sér að enda ævi sína eins og móðir
hennar. Hún hafði beðið um annað hlut-
skipti og bæn hennar hafði verið heyrð.
Hún reis hægt á fætur og sagði virðu-
lega:
— Sir Richard! Það er mér mikill
heiður að þiggja hið vingjarnlega boð
yðar.
Hún vonaði, að henni hefði tekizt
vel upp í fasi og framsetningu, er hún
sagði þetta. En hann hló aðeins og
hristi höfuðið.
— Við eigum mikið verk fyrir hönd-
um, er ég hræddur um, sagði hann. Þú
ert nákvæmlega eins og frú Perkins.
Það er reginmunur á því að rikkja
sisvona höfðinu til eða kinka virðulega
kolli eins og hefðarmeyjar gera.
Katrín varð sár og undrandi. Hún
hélt að hún hefði gert þetta svo vel,
en að sjálfsögðu hlaut sir Richard að
hafa rétt fyrir sér. En samtímis vaknaði
einhver uppreisnarandi innra með
henni. Bíddu bara, hugsaði hún. Ég skal
svo sannarlega sýna þér, að ég hef vit
í kollinum, þótt ég sé uppalin í skítn-
um. Hann heldur að hann geti lítils-
virt mig, af því að ég á ekkert, en
hann á þessa höll hérna. En hvort ég
skal ekki sýna honum!
— Á morgun skulum við póstleggja
bréf til Perkins-hjónanna. — Ég reikna
með að þú kunnir að skrifa? f bréfinu
segir þú, að þú verðir að hætta, af því
að þú ætlir að fara að gifta þig. Það
er allt og sumt. Aðrar skýringar eru
óþarfar. Perkins og hans líkir eru fólk,
sem við verðum að sniðganga hér eftir.
Það ætti ekki að verða svo erfitt. Ég
fór á þessa krá þarna einungis í kynn-
ingarskyni. Það var af einskærri fróð-
leiksfýsn sem mig langaði til að kynn-
ast þessum lýð þarna á kránni.
Katrínu langaði til að mótmæla, því
að henni hafði fundist margur maður-
inn á kránni glæsilegur ásýndum og
virðulegur. En sir Richard vissi senni-
lega hvað hann söng.
Hann hélt áfram:
— Auk þess mun enginn þekkja þig
aftur eftir breytinguna. Ekki einu sinni
móðir þín.
— Móðir mín er látin, sagði hún lágt.
— Því betra, sagði hann án nokkurr-
ar samúðar. — Ég var satt að segja
orðinn svolítið órólegur með tilliti til
Framh. á bls. 28.