Fálkinn - 20.06.1962, Síða 29

— Hún skal vera mér álíka framandi
og lífið í Afríku, sagði Katrín og brosti
ofurlítið stríðnislega.
Hann glotti við og þetta kom honum
bersýnilega á óvart. Það var eins og
hann uppgötvaði núna fyrst, að hún var
sjálfstæð manneskja.
— Þú hefur kímnigáfu, Catherine.
Það mætti segja mér, að þú hefðir
mikið gagn af henni í náinni fram-
tíð . . . (Framhald í næsta blaði).
Það cr draumur ...
Framhald af bls. 21.
eins og hann stæði hérna fyrir framan
mig.
— Þó það. Þú veizt ekkert hvað þú
ert að segja. Sá, sem ég var með er
mikilsvirtur um öll lönd, um allan
heim, og einu sinni á ári er haldin hátíð
til heiðurs honum alls staðar, nema
kannski hérna á íslandi. Það er vinsæl-
asti hermaður heimsins.
— Nú hvað heitir hann þá?
— Það veit ég ekkert, — það er ó-
þekkti hermaðurinn.“
Já, sennilega hafa fleiri en Villa
verið hrifnar af „óþekkta hermannin-
um“ og látið sig litlu skipta hvort hann
hét Bill eða Jim eða hvort hann hét
nokkuð. Því að eins og Spegillin kvað:
í gleðivímu gleymi ég mér
og gaf honum mína trú.
Hann hallaði mér að hjarta sér
og hvíslaði: „I love you.“
Þó var síður en svo alltaf sama í
hvorri Keflavíkinni var róið, eins og
eftirfarandi saga sýnir:
„Kona nokkur, sem átti heima í Aust-
urbænum í Reykjavík, vaknaði við það
nótt eina, að brezkur dáti kom inn í
herbergið hennar og fleygði sér í öllum
herklæðum upp í rúmið til hennar.
Konan snaraði sér framúr og hringdi
til lögreglunnar. Innan stundar komu
tveir lögregluþjónar og fóru með dátann
brott. Hann kom kurteislega fram í alla
staði eins og Breta sæmdi. Baðst hann
auðmjúklega afsökunar á komu sinni
til þessarar konu, — kvaðst hafa ætlað
í allt annað hús til annarrar konu..“
★
Þannig mætti halda áfram að rifja
upp sögur frá ástandsárunum, en við
skulum láta hér staðar numið. Tímarnir
hafa breytzt, en mannfólkið er alltaf
sjálfu sér líkt.
LITLA SAGAN
Frh. af bls. 24.
til mín, — þér verðið ekki ríkur á mér.
— Setjizt, það er bezt að reyna re-
flexana.
Hann kom með hamar og sló á hnéð á
mér.
— Sláið bara einu sinni til, — gamall
knattspyrnumaður þolir það vel.
Hann skrifaði niður einhverjar athuga-
semdir.
Síðan rispaði hann mig til blóðs á
eyranu og tók blóprufu.
— Hum, sagði hann, þegar hann hafði
rannsakað blóðið.
— Það er áreiðanlega ekkert að blóð-
inu, sagði ég. — Þér ættuð bara að sjá,
hve það blæðir mikið stundum á morgn-
ana eftir raksturinn.
— Leggizt á bekkinn þarna, á mag-
ann.
Ég lagðist á bekkinn og hann þrysu
á nýrun.
— Er þetta vont?
— Ef þér ætlið að fá mig til þess að
æpa, þá þarf nú meira til, kraftajötna
og glóandi tengur, sagði ég.
— Snúið yður við. Og beygið hnén.
— Ég beygði hnén.
— Einu sinni til.
— Ef þér eruð að leita að liðagigt,
sagði ég, — þá er hana ekki að finna
hjá mér, það hefur brakað í hnjáliðun-
um á mér í tíu ár.
Hann skrifaði það niður hjá sér. Síð-
an greip hann lítið vasaljós og augna-
spegil og bað mig að horfa í hann.
— Hum, sagði hann og lýsti upp í
augun á mér.
— Já, þá er þetta orðið gott, hesta-
heilsa, hvar sem leitað er.
Hann lagði augnaspegilinn frá sér
og fór í gegnum athugsemdirnar.
— Nú, sagði ég stoltur, — Hvað seg-
ið þér þá?
Hann mætti djörfu og ögrandi augna-
ráði mínu.
— Ég segi, að af fimmtugum manni
er þetta ekki svo slæmt. Þér eruð
fimmtugur, ekki satt?
—- Nei, sagði ég og var dálítið óstyrk-
ur í hnjáliðunum, ég er 37.
KAFFI
I KAFFI
Fl KAFF
FFI KAF
AFFI KA
O. JOHNSON & KAABER HF
FALKINN
29