Ljósberinn - 01.12.1960, Blaðsíða 4

Ljósberinn - 01.12.1960, Blaðsíða 4
myrða öll ungbörn þar. Enginn hefur djörf- ung til að hiðja harðstjórann vægðar. Þá kom kraftur Drottins yfir mig, svo ég gerði það. Ég gat ekki þolað að horfa á alla þá sorg og skelfingu, er þetta orsakaði vesalings mæðr- unum. Elíeser, bezti vinur minn, fylgdi mér að hallarhliðinu. — Hvað gerðir þú svo, bróðir minn? — Ég gekk fyrir Heródes. Ég talaði til harð- stjórans með fullri djörfung og bað mæðrun- um og ungbörnunum vægðar. — Og hverju svaraði konungurinn? spurði Naómí. — Hann reiddist ákaflega, svaraði Ben- Húri, og skipaði hermönnum sínum að grípa mig höndum og hengja mig á gálga á Golgata. — Hvernig getur þú verið hér, elsku bróð- ir? spurði stúlkan grátandi. — Ég bað um tveggja daga frest til þess að geta kvatt þig, því þú munt ein gráta mig eftir að foreldrar mínir dóu. — Og varð harðstjórinn við bæn þinni? — Já, systir mín, hann gaf mér fararleyfi gegn því að ég setti tryggingu. — Elíeser, vinur minn, lét hneppa sig í fangelsi þangað til ég kem aftur, og svo sannarlega sem ég er af hinum göfuga ættstofni Benjamíns skal ég koma aftur. — Nei, æ-nei, elsku bróðir minn, sagði Naómí grátandi og tók um háls bróður síns. Þú mátt ekki hverfa aftur í helgreipar Heró- desar. Þú verður að flýja í eitthvert fjarlægt land, flýðu til Egyptalands. Ég skal fylgja þér. Eg segi upp stöðu minni hér og fer með þér.-Þú skalt ekki deyja sem illræðismaður. — Talaðu ekki þannig, systir mín, sagði Ben-Húri alvöruþrunginn. Ég hef heitið Elíe- ser og lagt við drengskap minn, að koma aft- ur. "Verði ég ekki kominn til Jerúsalem á morgun, þá verður hann líflátinn sem ill- ræðismaður í minn stað. Ætti ég að láta líf- láta bezta vininn í minn stað af hugleysi einu saman? Naómí fól andlitið í höndum sér og grét. — Ég get ekki svikið tryggan vin, sagði sveinninn ennfremur. Hann hefur látið setja sig í varðhald af frjálsum vilja fyrir mig, og hann treystir mér. — Harðstjórinn mun hrósa sigri, komi ég ekki aftur. Hann kvaðst ein- göngu verða við bæn minni til þess að sýna og sanna, að tryggð og drenglyndi fyndist ekki meðal manna af hinum lítilsvirtu Gyð- ingaættum. Unga stúlkan titraði af gráti og gat engu' orði komið upp. — Nei, ég vil ekki leiða smán yfir eignar- lýð Guðs, sagði pilturinn eftir stundarþögn. En þú skalt hefna mín. Þú skalt fara til Betlehem og skýra frá því, er ég hef sagt og gert, og þá rís þjóðin upp eins og á dögum Gídeons og Makkabeanna, og dauði minn verður neistinn, sem tendrar bál um land vort allt. Þjóð vor rekur grimmdarsegginn af hönd- um sér og verður svo frjáls á ný! Að svo mæltu þrýsti hann kossi á enni systur sinnar og skundaði síðan á burt út i náttmyrkrið. Naómí féll á kné á jörðina, fórnaði höndum til himins og hrópaði: — Drottinn Zebaot, Abrahams Guð! Varð- veittu hann bróður minn, frelsa hann frá dauðanum, þá skal ég lofa nafn þitt, þú hinn allrahæsti! Ben-Húri, sem styrkzt hafði við næringuna og hina stuttu hvíld, tók til fótanna á ný. Nóttin var köld og dimm og sveipaði hann því fastar að sér kápunni og hljóp nú sem ung hind. Þegar dagaði í austri var hann hálfnaður til Betlehem . Allt í einu heyrði hann dimmt öskur í gljúfri nokkru við veginn. Honum var litið þangað og sá hann þá stórt ljón í nokkurra faðma fjarlægð búa sig til áhlaups. Áður en pilturinn hafði ráðrúm til að íhuga, hvort hann skyldi heldur nema staðar eða flýja, réðst ljónið á hann með hræðilegu öskri og sló hann niður. Hann fann með skelf- ingu brennheitan andardrátt þess á andliti sínu og klær þess í öxlinni. Ben-Húri fann, að hans síðasta stund var komin. Hann lokaði augunum og bjóst við dauða sínum með bæn til ísraels Guðs á vörum. En þá brá svo kynlega við, að ljónið dró allt í einu inn klær sínar, reisti höfuðið og horfði eftir veginum. Að því búnu lagðist það með mestu hægð fram á lappir sínar við hliðina á piltinum ósjálfbjarga. Þegar Ben-Húri opn- aði augun aftur stóðu hjá honum karlmaður og ung kona. Og konan bar engilfagurt svein- barn á örmum sér. Barnið strauk blóðugt enni hans með litlu, mjúku höndunum sínum, og fannst Ben-Húri 136 LJD5BERINN

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.