Vikan - 10.05.1962, Síða 15

„Þú lýgur ... þú lýgur ...“ hrópaði hún og barði
hann. „Þú lýgur á hann Chino. Ég hata þig ... hata
þig ... Ég skal sjá svo um að Bernardo leyfi þér
ekki að koma hingað aftur!“ Blístruveinið frá lög-
reglubílnum rauf enn þögnina.
Rosalia, að Chino er ekki allur þar,
sem hann er séður. Hann er ekki sí
og æ að guma af því hve vel hann
kunni tökin á kvenfólkinu, ekki frek-
ar en hann talar um atvinnuna —
vegna þess að hann hefur atvinnu.
Og vitið þið hvað ég ræð af þessu?"
„Nei .... hvað?“ spurði Rosalía;
ekki þó af neinni forvitni, heldur
vegna þess að hún vildi ekki móðga
Rosalíu.
„Hann er einn af þeim, sem fram-
kvæmir hlutina í stað þess að vera
alltaf að tala um að framkvæma þá,
og það eru einmitt karlmennirnir,
sem bezt duga við hvað sem er.
Hvenær ætlarðu að giftast þessum
ástagarpi þínum?“
María varp þungt öndinnl. „Ég er
alls ekki að bíða eftir Chino .... “
„Vesalings telpan!“ Consuelo lagði
höndina á enni Maríu. „Það er hit-
inn sem fer svona með hana. Hún
er ekki með sjálfri sér.“
„Það er satt — ég er ekki með
sjálfri mér!" hrópaði María og rödd
hennar var heit af fögnuði. „Ég er
ur ekki útvarpað leyndarmálinu nema
að hálfu leyti.“ ,
„Við getum þó alltaf látið i það
skína," varð Consuelo að orði.
María laut að viðtækinu og lokaði
fyrir tónlistina. „Það er einhver að
kalla á mig þarna niðri," sagði hún
og hallaði sér út yfir handriðið.
„Halló .... við erum hérna uppi á
þakinu .... “ Síðan sneri hún sér að
stöllum sínum og rödd hennar titraði
af heitum fögnuði. „Nú kemur hann
.... nú fáið þið að sjá hann .... “
Hún hljóp að hleranum og lyfti
honum. Vesalings Tony, hugsaði hún
með sér. Nú hefur hann knúið dyra
niðri og engin svarað ....
„Ég er hérna uppi,“ kallaði hún
niður. „Og hérna eru nokkrar af
stöllum mínum, sem langar heldur
en ekki til að kynnast þér .... “
Hún þagnaði við og varð vandræða-
leg á svipinn, þegar hún sá að það
var Chino, sem kom upp stigann.
„Ég verð að fá að tala við Þig,“
mælti hann lágt. „Hvaða stúlkur eru
þarna uppi?“
„Stelpurnar," svaraðl Mraía ðþolin-
móð. „Chlno — hvað hefur elginlega
gerzt? Þú lítur út eins og það hafl
orðið eitthvert alvarlegt slys?“
„Er Aníta þarna llka?“
„Nei .... en hvað gengur að þér,
Chino?" María hraðaði sér niður stig-
ann til móts við hann. „Hvað er um
að vera?“
Chino lét hallast upp að veggn-
um og starði á hendur slnar, rétt elns
og hann hefði aldrei séð þær áður.
Svo bar hann arminn að andlitl sér
og þurrkaði svitann framan úr sér
á erminni. „Komdu niður með mér,“
mælti hann lágt við Mariu, en kallaðl
síðan upp til þeirra hinna; „Verið
þið kyrrar. Og standið ekki á hlerl,
heyrið þið það?“
,,Við skiljum fyrr en skellur I tönn-
unum, ef okkur er ofaukið," svaraði
Consuelo.
„Lofið okkur að vera einum." Maria
hljóp upp stigann aftur og lokaði hler-
anum. „Hvað gerðist?" spurði hún
Chino enn, þegar hún kom niður til
hans. „Hefurðu ratað I einhver vand-
ræði, Chino?“ spurði hún lágt.
„Hvar eru foreldrar Þínar? Og syst-
urnar?"
„Á kvikmyndasýningu .... Chino
.... hefurðu lent í einhverjum átök-
um .... “
Chino greip báðum lófum fyrir and-
lit sér. „Þetta gerðist allt á einu vet-
fangi ...."
„Hvað gerðist á einu vetfangi,
Chino?"
„María .... í bardaganum .... “
„En það varð ekkert úr bardag-
anum .... “
„Jú,“ svaraði Chino. „Og Þá gerð-
ist Það, sem enginn ætlaðist til, eða
vildi að gerðist. Englnn .... “ Hann
barði hnúunum að enni sér í örvænt-
ingu.
Það var sem kaldur gustur léki
um andlit Maríu. „Hvað .... Segðu
mér það strax. Það verður léttbærara,
ef þú segir mér það umsvifalaust."
„Þeir börðust." Chino vafðist tunga
um tönn. „Þeir börðust .... og Bern-
ardo .... “
„Haltu áfram."
„Þeir börðust með hnífum .... “
„Tony,“ veinaði Maria og greip
harkalega í öxl honum. „Hvað kom
fyrir Tony?“
Chino starði á hana með bersýni-
legri vanþóknun. Og nú veitti hann
fyrst athygli því, að Maria hafði
klæðzt hvíta kjólnum og var á hæla-
háum skóm. Hún hafði meira að
segja málað varirnar, og honum var
það alltaf ljóst, að hún gerði þetta
ekki til þess að hann hrifist af því.
„Tony,“ hreytti hann gremjulega
út úr sér. „Það er allt í lagi með
hann. Hann drap bróður þinn .... “
„Þú lýgur .... þú lýgur .... “ hróp-
aði hún og barði hann. „Þú lýgur á
hann, Chino. Ég hata Þig .... hata
þig .... Ég skal sjá svo um að
Bernardo leyfi þér ekki að koma
hingað oftar!" Blistruveinið frá lög-
reglubílnum rauf enn þögnina.
„Hvers vegna ertu að ljúga þessu
að mér, Chino?“
Um leið og Chino heyrði veinið
í blistrunni, var sem hann losnaði úr
álögum. Hann hratt Maríu frá sér
og hljóp niður stigann. Hann hafði
Framhald á bls. 38.
ekki með sjálfri mér, svo óumræði-
leg er gleði min og hamingja. Getur
ykkur komið það til hugar', að Chino
sé fær úm að gera mig svo hamingju-
sarha?"
Consuelo leit á Rosaliu og skildi
ekki neitt í neinu, og Rosalia gerði
oinungis að yppta öxlum. Ég sé bara
að María hefur tekið einkennilegum
stakkaskiptum," sagði Rosalia. „En
bvað veldur, veit ég ekki . . ..“
„Já, ég hef tekið stakkaskiptum,"
mælti María og sveif í léttum dansi
urn þakið. „Og þó hef ég tekið enn
meiri stakkaskipturn, en nokkur getur
á mér séð.“
„Það leynir sér ekki,“ sagði Rosalia
og kinkaði kolli. „Það er eins og þú
logir öil skyndilega."
„Þaning er það líka,“ svaraði María.
„Ég loga öll, og allt er furðulegt, dá-
samlegt og fagurt. Ég er sannfærð
um að ég gæti flogið ef ég vildi. Að
ég gæti stokkið út af þakbrúninni
og svifið upp þangað, þar sem stjörn-
urnar skína. Alia leið til tunglsins
og sólarinnar. Ég eiska hann, sem
ber af jöllum öðrum ...."
„Það fer ekki milli mála, að hann
kann að öllu, sá náungi," varð
Consuelo að orði og leit enn á Rosaliu.
„Þessi Chino — hann hlýtur að hafa
eitthvað fram yfir aðra . ... “
„Já,“ svaraði Rosalia. „Hann hefur
vel launaða atvinnu, og það er hreint
ekki svo litið ....“
,,Æ, þegiðu,“ sagði Consuelo. ,.Þú
hugsar eingöngu um það raunveru-
lega, María aftur á móti eingöngu
um hitt. Ég fer nú að efast um ....“
Rosalia yppti enn öxlu...'.. „Hún ha
ur ekki enn trúað okkur fyrir þvi
hver það er, svo við getu >. þvi mið-
Bernardo stóð berskjaldaður fyrir
lagi hans og blaðið gekk að hjötlum
í síðu hans.
VIKAN 15