Vikan - 10.05.1962, Side 29

góði endirinn kemur. Hann kom með
hálsbólgu. Ég varð nefnilega veik af
henni nokkrum dögum seinna. Lækn-
irinn kom til mín og sagði mér að
liggja og að ég mætti ekkert tala,
fyrr en bólgan væri farin. Þetta var
allt ósköp leiðinlegt, en umhugsunin
um Sam þjáði mig mest. Ég gat ekki
skilið af hverju hann vildi ekki hitta
mig. Ég hal'ði gert allt, sem í mínu
valdi stóð, til að sýna honum að ég
hefði áhuga fyrir honum. Karlmenn
eru nú stundum undarlega skilnings-
sljóir.
Nú lá ég hér bundin i gömlu upp-
lituðu náttfötunum mínum —■ og Þá
var barið að dyrum.
Ég reyndi að stynja upp — Kom
inn, en gat ekki komið upp nokkru
hljóði. En hann kom bara inn. Mig
langaði mest til að fela mig, ég
skammaðist mín svo mikið. Ég hef
átt þessi náttföt siðan ég var í skóla
og ég er aldrei I Þeim, nema þegar
ég er veik. Þau eru svo heit. Ég er
ekki ein af þeim heppnu, sem líta úr
eins og Kamelíufrúin, þegar þær eru
veikar. Mér fannst ég einna líkust
köldu grautarslettunni, sem var á
disknum á náttborðinu.
— Hvað gengur að þér? spurði
hann.
Ég benti á penna og pappír á borð-
inu og skrifaði „Hálsbólga. Get ekki
talað. Hvað viltu?"
— Ég lait af tilviijun n'ður á sval-
írnar þinar og sá að bergfléttan þín
var að visna. Mór fannst vissara að
vita hvort noklcuð væri að þér.
Ég var of veik til að rífast við
hann. Ég skrifaði þvi, að cg væri veik
og hjálparlaus og mundi kjósa að
deyja í friði, ef honum væri sama.
— Já, þú ert spök núna, sagði hann
gleiður. — Getur ekki talað og skipað
fyrir, eða hvað?
Ég ætlaði að svara duglega fyrir
rnig, en kom ekki upp orði. Hann
glotti illgirnislega framan í mig og
hvarf fram í eldhúsið. Það heyrðist
hávaði og dynkir í pottum og pönnum
og svo kom hann inn með glas af
appelsínusafa. Hann reisti mig upp
og stakk glasinu undir nefið á mér.
Meiri hlutinn dembdist niður á nátt-
fötin, en það sem komst upp i mig,
var kalt og ijúffengt.
— Jæja, sagði hann, nú skulum við
taka svolítið til hér í þessari rottu-
holu.
Áður en ég gat áttað mig, var hann
búinn að taka mig upp úr rúminu,
vefja mig inn í teppi og setja mig í
sófann. Ég horfði orðlaus á meðan
hann leitaði að hreinum rúmfötum
og bjó um, eins og alvön hjúkrunar-
kona. Svo setti hann mig í rúmið aft-
ur og kveikti sér í sígarettu.
— Betra?
Ég kinkaði kolli þvermóðskulega.
Ég ætlaði að segja honum, að þetta
væri alveg óþarfi. Ég væri stúlka, sem
alltaf gæti bjargað sér sjálf. En hann
haíði tekið burt pennan og pappírinn.
— Sjáum til, sagði hann ánægður.
— Þarna erum við búin að sýna fram
á, að konan er ekki sú sterkasta. Er
það ekki?
Ég hristi önug höfuðið, en það
breytti engu.
Hann hélt áfram: — Sálfræðingar
halda því fram að það sé maðurinn,
sem sé veikbyggð og hjálparvana
vera. Konan hugsaði um allt — allt
frá fjármálunum upp i það að velja
grafstæðið fyrir veslings þrælinn.
Flestir taka þetta sem góða og gilda
vöru, en einstaka gera uppreisn. Við,
sem það gerum, vitum að karlmenn
eru til margs nýtir. Þeir geta borgað
KBK
A lOROMM
Klukkan 0,30 — 8,30 byrjar
l»ii Ean^aii ogr erfiðan viniin-
dag: — )»á er iniikilvæg't að
íiiorgunwerðuriiin sé stað
goður og næringarríkur.
SCOtt*S liairagrjjou eru í senn
kjarngoð IJiiffeng og
lieilnæin fæða.
SCOtt’S HAFltAURJÓN FAST 1
HeildRÖIubir^ðir: ^ ^
Kristján O. Skagfjörð h-f. 1EUD
reikninga og búið til geimför. Þeir
geta búið til börn. Þeir geta annazt
veikburða konur. Án þess að tala og
skipa fyrir. Af ást, án þess að þurfa
að ráða öllu. Nokkrar athugasemdir?
Ég var honum ekki sammála, en
ég þagði. Ég gat ekki einu sinni leng-
ur hrist höfuðið, ég fann of mikið til
i þvi. Ég bara lá þarna máttlaus og
hreyfingarlaus. Hann tók það sem
samþykki.
—Dugleg stúlka, sagði hann. Það
er ekki vonlaust um þig enn þá. Fái
ég svolítinn tíma, tekst mér sjálfsagt
að gera úr þér almennilega konu.
Hafið þið heyrt annað eins? Ég
hafði svör á reiðum höndum, en gat
ekkert sagt.
— 1 fyrsta sinn og ég sá þig, varð
ég hrifinn af þér. En ég var hræddur
við þig. Nú fyrst sé ég þig eins og
þú ert — sjúk og hjálparvana. Og
þögul. Hann kyssti mig á nefbrodd-
inn.
Ég hefði getað slegið hann.
— Flýttu þér að verða frísk, elsk-
an, sagði hann. Það er svo margt, sem
við þurfum að vinna upp.
Ég baðaði út öllum öngum til að
ná 5 pennann og blaðið.
— Hafðu engar áhyggjur, hjartað
mitt, ég veit hvað þú ætlar að segja,
sagði hann.
Og allt í einu vissi ég það líka. Nú
get ég sagt öilum konum það: Verið
ekki að hugsa um að grenna ykkur.
Hafið ekki áhyggjur af Þvi, að hárið
sé litlaust eða fæturnir of sverir.
Hugsið ekkert um að læra að búa til
mát, reynið ekki að mennta ykkur.
Það er aukaatriði þó þið séuð flatar
eins og planki, heimskar eins og gæs,
ungar eða gamlar. Þegið bara. Látið
hann um það að tala. Oft mun hann
þreyta ykkur ólýsanlega, það getur
verið að þið fáið gallsteina af illsku
út í hann. En fyrr eða síðar mun hann
bera upp spurninguna, sem er þýðing-
armest af öllu og sameinar ykkur.
Kemur þetta í bág við hugmyndir
ykkar um kvenréttindi? Minnizt þ:i
ekki á það. SteinÞegið!
Ykkur hefur tekizt að ná i hann.
★
VIKAN 29