Vikan - 17.02.1983, Side 23

Il> •• " . • . •• .V-* T • ,V' . , • . '7 *. • -
I
i .
Si

að það voru ekki framtíðarmögu-
leikar þar. Þaö voru framtíðar-
möguleikar hjá mér. Ég kláraöi
ekki allt einsömul og strax skildi
ég að það var hægt aö styðja sig
við breiöu axlirnar þínar.
Þar til þá hafði ég ekki haft tíma
til að kynnast öðrum mönnum en
útsendurum frá öðrum fyrir-
tækjum.
Hvað sástu við mig? Duglegu
viðskiptakonuna sem haföi haldið
áfram þar sem faðir hennar haföi
hætt þegar hann dó.
Hvaösérðunúna?
Bréfið mitt átti að opna augun
þín. Nú lá þaö útbreitt, blaö fyrir
blaö, fyrir fótum mínum og með
tánni á skónum ýtti ég því í áttina
að eldinum. Sá hvernig eldurinn
náði tökunum. Eitt af blöðunum,
það síöasta, reisti sig upp á móti
mér, mótmælti, að mér sýndist, og
ég sá eitt orð hrópa til mín áöur en
þaö varð að ösku. Einmanaleiki.
Samankrumpnir afgangar sigu
saman fyrir fram glóandi kubb-
ana af perutrénu. Síðan datt það
sundur og varð aö ösku.
Þaö var þá sem þú komst...
Þú hafðir hringt dyrabjöllunni
og ég hafði ekki heyrt þaö. Þú
hafðir gengið hringinn í kringum
húsiö og farið inn um garðshliðið
og nú gekkstu inn um opnar svala-
dyrnar. Það var þess vegna sem
hafði fariö hrollur um mig. Ég
hafði setið meö vorkuldann í bakið
og brennt andlitið viö arineldinn.
Þú haföir verið í sunnudags-
göngutúr í skóginum og leist inn á
leið til bæjarins. Vonaðist til að ég
mundi bjóða þér í mat. Þú varst
líka einmana og hræddist kyrrð-
ina í einsetuíbúöinni. Sunnudagar
eru langir dagar fyrir þá sem eru
einsamlir.
Þú gekkst að barnum og
blandaöir einn drykk fyrir þig,
eins og þú varst vanur, og þú tókst
meö eitt glas fyrir mig. Þú hafðir
oröiö húsvanur síöasta árið, eins
og þú varst á skrifstofunni.
Stúlkurnar mínar spurðu þig um
hluti sem þær höfðu áður spurt
mig um.
Þú settist á skemilinn fyrir
framan arininn og byrjaðir að
skara í eldinn. Það var sæt lykt af
perutrénu, angan af ávöxtum sem
þaö mundi ekki bera í ár, eins og
hinn þurri stofn hefði haldið ein-
hverju af krafti sínum. Þú
rótaðir í leifum ástaroröanna
sem höfðu eyöilagt sig sjálf. Og þú
vissir ekki að þú rótaöir í hlut sem
skipti þig máli.
Það var þá sem svaladyrnar
opnuðust aftur og ískaldur vindur
kom inn frá garöinum og blés í
deyjandi eldinn og þú fékkst enn
meiri ösku í ljósa hárið þitt. Þig
sveið í augun og þau urðu full af
tárum. Þú reist á fætur til að loka
dyrunum sem þú hafðir ekki lokað
almennilega og ég tók umslagiö,
sem lá enn á gólfinu meö bakhlið-
ina upp, og kastaði því í eldinn.
Oröin mín, hugsaði ég. Þau náöu
þér þrátt fyrir allt, þau liggja í
hárinu þínu, móti enninu, grá á
móti því gráa í augunum þínum.
Enþú sérð þauekki.
— Brennirðu bréf? spurðir þú
þegar þú komst til baka og sást
umslagið og ég brosti af því að þú
varst orðinn minni maður og
meiri strákur með öskuna í hárinu
og merki um tár á kinnunum. Eg
var ekki hrædd við þig lengur. Þú
vaktir ekki ótta hjá mér eins og
áöur fyrr. Eg gat horft á gráu
peysuna þína sem sýndi axlir
þínar og breiöa bringuna. Eg sá
sterku fótleggina þína og löngu
lærin þín í þröngu buxunum. Eg
fann hitann frá líkama þínum og
lyktina af blautu hnakkahári,
tóbaki, svita og skóg, allt blandað
saman í eitthvaö ógreinanlegt,
eins og lyktin er af mönnum sem
koma heim úr þreytandi göngu-
túr.
Eg heföi getað látið mig renna
af stólnum og lagt ennið á móti
hnjánum þínum en ég er ekki eins
köld í gerðum sem í orðum.
— Hvers konar bréf var það?
spurðir þú forvitnislega, eins og þú
ert vanur þegar ég er öðruvísi en
þú átt að venjast.
— Astarbréf, sagði ég.
Þú leistámig,hissa.
Það var aövörun. Þú varðst
hissa yfir því aö einhver gæti
skrifað ástarbréf til mín. Þú hélst
aö það væri bréf til min, ekki frá
mér.
Hverjum gat ég skrifað?
Já, hverjum?
— Særöi þaö þig? spurðir þu.
— Kannski.
Þú varðst hugsi, afar hugsi.
— Astarbréf á aö vera fallegt,
sagðir þú og náðir í pípuna þína.
Nú vissi ég að þú tókst þér það nær
en þú vildir vera láta og ég vissi aö
þú mundir halda áfram aö spyrja.
Þaö er hluti af strákslegum
töfrum þínum að þú hefur ekki vit
á aö spyrja ekki of mikið — aö
minnsta kosti ekki þegar um er að
ræða einhvern sem er þér kær og
mér hefur skilist að ég sé það.
„Síðan mamma dó hef ég ekki
verið bundinn nokkrum eins og
þér,” sagðir þú nýlega.
— Það var fallegt, sagöi ég. —
011 bréf eru falleg þegar þau opin-
bera sendandann. Maöur gefur
meira af sjálfum sér í bréfi en 1
orðum, sem eru sögö, vegna þess
að maður hræðist ekki sina eigin
rödd.
— Það kunna ekki allir að fara
meö penna, sagðir þú. — Hjá mér
veröur þaö bara símskeytastíll.
— Það er háttur nútimans,
sagði ég. — I gamla daga var
maöur vanur listinni aö skrifa
bréf. I dag eru bréfaskrifarar
orðnir að höfundum.
— Hvaðskrifaði hann?
Eg brosti aftur. Allt varö svo
einfalt núna, ég gat geymt mig á
bak viö ókunnugt bak. Eg hallaði
höföinu að stólbakinu. Nú komu
orðin aftui- til mm, fra gloðunum,
frá röku hári þínu, frá augum
þínum sem horfðu áhugasöm á
mig. Þau höfðu bara oröiö enn
heitari eftir ferðina í
eldglæðurnar. Þaö var á meðan ég
endurtók þau að mér skildist að
þau gætu eins verið sögð af manni
til konu.
Þegar ég hætti sastu kyrr, án
þess að hreyfa þig, og ég opnaði
augun sem ég haföi lokað augna-
blik til aö leyna hamingju minni.
Þú hafðir fengið lit í kinnarnar og
eitthvaö af hita eldsins í augun. Þú
andaöir þungt, eins og eitthvað
berðist um í brjósti þínu, næstum
eins og orðin mín hefðu leyst ein-
hvernhnúthjáþér. . uj
Eg leyföi mér að vona. Lj
Þýðing: Lilja
VIDEOLEIGAN VESTURGÖTU 17, SÍM117599.
Góðar myndir með ís/enskum texta fyrir VHS og Betamax.
' ’> I, 'l!»
RAiNi » RNiiR i:\iiviiiViVi V V
■
HANNA<
SCHYGULLA
m Wl ÍŒglj
mtv.
31 - r
Se/jum einnig óáteknar spó/ur.
Sérlegar góðar barnamyndir með íslenskum texta.
7. tbl. Vikan 23