Vikan - 17.02.1983, Side 37

fram, upp í stiga í götuskóm meö
tösku. Hún gerði sér ekki grein
fyrir slíkum undirbúningi né
heldur hvernig hún var þar komin.
Andardrátturinn var eðlilegur aft-
ur. Hana verkjaði í handleggina
en fæturnir báru hana möglunar-
laust upp stigann. Þegar hún
nálgaðist stigapallinn á annarri
hæð sló á móti henni ærandi
drununum sem engin leið virtist
að ráða viö.
Hún stansaði á pallinum og
staröi á dyrnar.
Ut um bréfalúguna stóð bleikt
horn af auglýsingabæklingi eins
og rekin væri tunga framan í
hana. Tréverkiö kringum hurðina
var sviplaust. Hún steig feti fram-
ar.
Um leiö varð dúnalogn.
Hún hikaði við þessa skyndilegu
þögn, útauguð. Þetta var ofvaxiö
hennar skilningi. Hún sneri aftur
niður stigann, alla leiö niður á
jarðhæð, að útidyrunum og út á
götu. Hún gekk ofsahratt í átt að
miðborginni.
Þegar hún kom að kvikmynda-
húsi keypti hún miöa og fór inn.
Konan í miðasölunni gjóaði
augunum á sljólega stúlku sem
seldi sælgætiö: „Sumir eru ekki að
vanda valið.” Sælgætisdaman
saug upp í nefiö.
4. KAFLI
Hádegissólin var sterk og ostur-
inn í samlokunni bráðnaði. Lindy
lagði hana til hliðar og breiddi
peysuna yfir. Af gömlum vana
haföi hún klætt sig í hana þegar
hún fór út í almenningsgaröinn en
farið úr henni strax og hún fann
lausan bekk (þann einasta með
baki) og nú lét hún sólina skína á
bera handleggina. Hver þurfti á
hádegismat að halda sem átti völ
á slíkri næringu?
Hún lokaði augunum og hallaði
sér aftur á bak. Eftir nokkrar
mínútur varð hún þess vör að hún
var ekki lengur ein. Hún andvarp-
aöi lágt og ákvaö að þykjast ekki
taka eftir því. Hún hafði litla
reynslu í að hrista af sér ókunnuga
og viðbrögö hennar voru álíka
óörugg og gagnvart öðrum utan-
aðkomandi truflunum. Eftir
nokkra stund neyddist hún til að
skipta um stellingu vegna sólar-
hitans. Hún forðaðist að líta í
kringum sig. I stað þess beindi
hún öllum áhuga sínum að því að
opna nýjasta blaöið af Girl’s
Guide, breiða úr því á bekknum
viö hliðina á sér og teygja hálsinn
til að reyna að lesa. Og nú skulum
við sjá hvernig þú bregst við,
hugsaði hún reiðilega með sér.
Skuggi féll á blaðsíðuna.
„Afsakaðu ónæðiö, en ert þú
Belinda Craig?”
Hún hrökk við, leit upp og fram-
an í mann sem henni fannst hún
kannast við eða ætti að kannast
við. Nokkur viöeigandi svör þutu
um hug hennar en var jafnóðum
hafnað og staðreyndirnar urðu
þyngri á metunum. „Jú, það er
rétt.”
Og hún bætti við ströng á svip:
„Hef ég ekki séð þig í Observer-
byggingunni?”
Hann sat hinum megin við tíma-
ritið, sneri sér að henni og lét
handlegginn hvíla á bakinu á
bekknum. „Það er ekki ólíklegt.
Eg hef elt þig um gangana. Þú
vinnur á auglýsingadeildinni, er
það ekki? Eg er á ritstjórn. Adrian
Hacker. Sæl.”
„Sæll,” sagði hún bjálfalega.
Hún togaði laumulega í peysuna
og ýtti lyktandi brauðsneiðinni inn
í plastpokann aftur.
„Eg vona að ég trufli þig ekki? ”
„Nei, alls ekki.” Með snöggu
átaki tókst henni aö koma
brauðsneiðinni ofan í töskuna sína
og loka henni.
„Mér datt í hug fyrst ég sá þig
hér aö nú væri tækifæri að tala við
þig. Doug minntist á þig viö mig.
„Doug?”
„Barker. Yfirmaður þinn.”
„Nú.” Hún minntist þess aö
hafa einhvern tíma heyrt skírnar-
nafn hans. Hún sá sjálfa sig í anda
ganga kæruleysislega inn á skrif-
stofuna hans og ávarpa hann með
því. „Smávegis vandamál hérna,
Doug. Hvað leggur þú til?” Hvern-
ig myndi hann bregðast við? Það
fengi hún aldrei að vita.
„I hvers konar sambandi minnt-
ist hann á mig? ” spurði hún.
„Þú haföir lent í einhverjum
vandræðum heima fyrir. ”
Hún leit gapandi á hann.
„Fyrirgefðu,” sagði hann, „Eg
ætti kannski aö oröa þetta öðru-
vísi. Nágranni þinn hefur valdiö
þér óþægindum, er þaö ekki sanni
nær?”
„Herra Barker hefði ekki átt að
breiða þetta út,” sagði hún alvar-
lega.
„Hvers vegna ekki? ”
„Eg kæri mig ekki um að allt
mögulegt fólk. . .”húnhikaði, „ég
skil ekki að öðrum komi einka-
vandamálmín viö.”
, ,Hvers vegna ekki ? ’ ’
Hann brosti vingjarnlega um
leið og hann endurtók spurning-
una. Hún endurgalt brosið dauf-
lega. „Hvar myndi það enda ef ég
hlypi út og suður með fréttirnar í
hvert sinn sem syöi upp úr potti
hjá mér eða ég missti egg á
gólfiö?”
„En þú gerir það ekki,” sagði
hann friösamlega. „Og satt aö
segja, elskan, hef ég ekki mikinn
áhuga á á því nema þá aö kviknaði
í húsinu út frá pottinum. Eg hef
áhuga á því fréttnæma og vand-
ræöi þín gætu heyrt undir það. Þaö
skal ég viöurkenna. Auk þess vil
ég gjarnan hjálpa.”
„Hversvegna?”
Hann yppti öxlum. „Hvers
vegna ekki?”
Hún varð að hlæja en hristi
síöan höfuðið. „Þú ætlar að gera
þér fréttamat úr þessu. Það er úti-
lokað.”
„Auðvitað. Alveg rétt hjá þér.
Sjáöu til, ég skal útskýra þetta
fyrir þér. Málið hefur tvær
hliðar.” Hann byrjaði að telja og
blimskakkaði augunum á einn
fingur. „I fyrsta lagi sérstök
fréttaklausa. Einkalífi ógnað í
háhýsunum. Stórborgarbrjálæöið.
Undirrót taugaveiklunar tuttug-
ustu aldarinnar.”
„Finnst þér ég vera taugaveikl-
uð?”
„Hvernig á ég að vita það,
elskan? Persónuleiki þinn er mér
lokuð bók þangað til ég fer að
vinna aö þessu. En.afsakaðu aö ég
skuli segja það, þú ert örlítiö við-
kvæm fyrir málinu. ”
Hann brosti aftur svo skein í
tennurnar. Þaö dró úr reiði
hennar. „Og hinhliðmálsins?”
„Hvað? Jú, eins og ég sagöi,
bara hjálpfýsi. Eg er hjálpsamur
að eölisfari. Það hlýtur að vera
þess vegna sem ég var settur í
stjórn stéttarsamtakanna. Hack-
er, sögðuþeir. . .”
„Ert þú í stéttabaráttunni?”
Hann hrökk frá henni með ýkt-
um hreyfingum. „Það er ekki
smitandi. Eg geng bara með
vírusinn í mér og ber á bólguna
ööru hvoru.”
„Fyrirgeföu. Eg meinti ekkert
með þessu. Eg er ekki einu sinni í
þínu stéttarfélagi.”
Hann færði sig aftur nær á
bekknum. „Það kemur meö æfing-
unni.”
Hún bandaði hendinni óákveöin.
„Þaö hljóta aö vera hundruð
íbúðablokka á þessum slóðum.
Auk þess bý ég ekki í háhýsi. Eg
bý á annarri hæö og allt hefur
verið með kyrrum kjörum þar til
fyrir tveimur, þremur vikum og
jafnvel núna er þetta aðeins einn
furöufugl svo ef þú ert á höttunum
eftir þekktu fyrirbrigði. . .”
„Einn furðufugl,” endurtók
7. tbl. Vikan 37