Vorið - 01.03.1944, Síða 7

V O R I Ð
3
sjálfan sig og segja: Hér, meðal
þessara dómara, lærifeðra og
presta, ber mér að vera.“
„Litla hamingju mundi ég telja
honum í því fólgna,“ svaraði mað-
urinn, „að sitja innibyrgður hér í
þessum súlnagöngum. Er honum
hitt hollara, að hlaupa frjáls um
hóla og hæðir heima við Nazaret.“
Konan andvarpaði: „Hann er
svo ánægður heima,“ mælti hún.
„Hvað hann er glaður, þegar hann
fær að fara með fjárhirðunum,
eða þegar hann er úti á ökrunum
að horfa á vinnubrögð bændanna!
Ég fæ ekki skilið að í því felist
nokkur misgjörð við hann, þótt
við reynum að halda honum hjá
okkur.“
„Öðru nær en svo sé,“ svaraði
maðurinn. „Með því höldum við
honum frá hættunum mestu.“
Þannig héldu þau samtalinu
áfram, unz drengurinn vaknaði.
„Jæja,“ mælti móðir hans, „ertu
nú búinn að hvíla þig Stattu nú
upp, því að nú fer að kvölda og
við verðum að ná til gistibúð-
anna.“
Þau voru stödd innst inni í
byggingunni.
Leið þeirra lá um gamla hvelf-
ingu, leifar frá þeim tímum, er
fyrst var reist musteri á þessum
stað, og þar stóð upp við vegginn
gömul básúna úr eir, þung og löng,
eins og súla. Þarna stóð hún, begld
og ryðfallin, full af ryki og kongu-
lóarvefjum, og vafin því nær
ósýnilegu fornrúnabelti. Efalaust
voru nú liðnar þúsundir ára síðan
er nokkur hafði reynt að ná hljóði
úr henni.
En þegar drengurinn litli kom
auga á þennan mikla lúður, nam
hann staðar og spurði undrandi:
„Hvað er þetta?“
„Þetta er básúnan mikla, sem
nefnd er rödd konungs konung-
anna,“ svaraði móðir hans. „Með
henni kallaði Móse saman ísraels-
lýð, þegar hann var kominn á víð
og dreif um eyðimörkina. Eftir
hans daga hefur engum tekizt að
ná hljóði úr henni. En sá, er það
fær gert, hann á að ná valdi á öll-
um þjóðum heimsins.“
Hún brosti að þessu, enda hugði
hún ekki meira um það vert, en
hvert annað gamalt ævintýri. En
drengurinn litli stóð kyrr hjá bá-
súnunni, þangað til móðir hans
kallaði á hann. — Þessi lúður var
hið fyrsta, sem hann hafði gefið
gaum í niusterinu. Og hann hefði
feginn viljað fá tóm til að skoða
hana betur.
Þau gengu nú skamma stund og
komu út í musterisgarðinn. Þar var
breið og djúp gjá í bergið — alveg
eins og hún hafði verið frá ómuna-
tíð. Salómon konungur hafði sem
sé ekki viljað láta fylla hana, þeg-
ar hann byggði musterið. Enga
brú hafði hann látið gera yfir hana,
né heldur sett nokkrar varnir á
gjárbarmana. í þess stað hafði
hann lagt yfir þvera gjána afar-