Vorið - 01.03.1944, Síða 13

VORIÐ
9
mikils af lífinu, og hann var venju-
lega sæmilega ánægður. — En í
dag var hann sorgbitinn! Að
fallegi, myndarlegi drengur hrepp-
stjórans, sem honum þótti svo
vænt um, skyldi geta látið sér
önnur eins orð um munn fara, það
olli honum sársauka.
„Hann skammast sín fyrir mig,“
endurtók hann aftur og aftur. „Og
ég er svo ljótur, illa búinn og
óhreinn, að hann vill ekki framar
tala við mig eða leika sér við
mig.“
Hann leit upp með tárin í aug-
unum, og hrökk við. Þarna stóð
Filippus nokkur fótmál frá hon-
um og horfði á hann, sneri sér svo
undan, eins og hann ætlaði að
segja eitthvað, sem hann ætti erf-
itt með.
„Hvað fékkst þú til miðdegis-
verðar í dag?“ spurði hann að lok-
um.
Það var alls ekki þetta, sem
hann ætlaði að segja. En það kem-
ur stundum fyrir á úrslitastund-
um, að menn segja allt annað en
þeir ætluðu.
„Kál og kartöflur," svaraði Hin-
rik.
„Það fékk ég einnig,“ sagði
Filippus. „En ég fékk svínasteik
með. Fékkstu það ekki líka?“
Hinrik glennti upp augun af
undrun. Hvaðan átti hann að fá
svínasteik? Hann hafði hingað til
aldrei bragðað svínasteik eða
nokkra aðra steik.
„Þykir þér góð svínasteik?“
bætti Filippus við. „Mér þykir
hún mjög góð. En í dag geðjaðist
mér hún ekki.“
Honum geðjaðist ekki svína-
steik. Hinrik rak upp stór augu.
„Veiztu hvers vegna mér geðj-
aðist hún ekki?“ spurði litli prins-
inn. „Það var af því að, af því
. . . .“ -—- hann hafði byrjað svo
djarflega á setningunni, en hann
rak í vörðurnar, og stokkroðnaði
niður á háls.
„Hefur þú grátið?“ spurði hann
andartaki síðar.
Hinrik hristi höfuðið í mót-
mælaskyni, en þó stóðu augun
full af tárum.
„Jú, víst hefur þú grátið,“ full-
yrti Filippus. „Ég hef séð það, ég
hef staðið hér lengi, og ég held að
það sá mér að kenna, og ég gat
ekki borðað svínasteikina þín
vegna. Presturinn sagði svo margt
merkilegt í dag og starði stöðugt á
mig, og Jesús Kristur yfir rúminu
hans pabba hefur líka starað á
mig, og ég má ekki kyssa hann, og
þú ert líka reiður við mig.“
Hann talaði svo ótt, að Hinrik
gat naumast fylgst með, aðeins síð-
ustu orðin skildi hann.
„Nei, nei, ég er ekki reiður við
þig, Filippus,“ sagði hann blíðlega.
Filippus snökti hátt af iðrun og
gleði, og litli, drambsami, fallegi
prinsinn kastaði sér um hálsinn á
tötralega drengnum, þrýsti honum
að sér og kyssti hann.