Vorið - 01.03.1944, Síða 28

24
V O R I Ð
nokkuð um þá byrði, ekki sízt fyr-
ir það, að hann var sjaldan kyrr.
Það var kafaldshríð og ofsarok.
Þótt Óli þekkti hvern blett á þess-
um slóðum, mátti hann þó hafa sig
allan við, til þess að villast ekki.
Hann varð oft að taka á sig langa
króka til þess að komast fram hjá
stórum sköflum. Við og við mætti
hann einum og einum manni, en
enginn mátti vera að því að líta
upp, nú hafði hver nóg með sjálf-
an sig.
Óli var sá eini, sem varð að
brjótast á móti veðrinu þennan
dag, og hvað eftir annað langaði
hann til að mega snúa bakinu í
veðrið, þótt það væri ekki nema
örlitla stund, leggjast niður í
skjóli við eitthvert tréð og hvíla
sig andartak. En hann stóðst jafn-
an þessa freistingu, því að hann
vissi, hvað það var hættulegt að
láta slíkt eftir sér. Það hafði hann
lesið um í ferðabókum Knud Ras-
mussens, og hann fór að hugsa um
ýmsa fræga menn, fræga ferða-
menn og heimskautafara, svo sem
hinn fræga landa sinn Knud Ras-
mussen, Lauge Koch, Wegener,
Nansen, Peary, og hann sótti í sig
veðrið og brauzt á móti stormin-
um.
Ferjan átti að leggja af stað til
Þýzkalands kl. 3,20 síðd., og þeg-
ar Óli loksins náði til litla hafnar-
bæjarins, þar sem ferjan beið ferð-
búin, sló klukkan í kirkjuturninum
3. Herra Holm hafði dottið í hug
að fara fram á það við Þjóðverj-
ann, að hann kæmi á móti Óla, en
hafði þó horfið frá því aftur. Það
gat ef til vill orðið til þess, að þeir
færust á mis, því að Þjóðverjinn
var ókunnugur á þessum slóðum,
þess vegna var svo um talað, að
Óli skyldi fara beina leið til gisti-
hússins, þar sem Þjóðverjinn bjó.
En þegar hér var komið sög-
unni var hinn síðastnefndi orðinn-
óþolinmóður. Hann gekk um gólf
í gistihúsgarðinum og leit út á göt-
una með fárra mínútna millibili.
Nú voru ekki nema 15 mínútur
þangað til ferjan átti að fara.
Skyldi þessi drengur ekki ætla að
koma í tæka tíð?
Jú, Óli kom í tæka tíð--------
hann hafði náð takmarki sínu!
Lafmóður og kafrjóður, bæði af
hita og kulda, kom hann hlaup-
andi heim að gistihúsinu með litla
hundinn í barmi sínum. Svarta
trýnið hans gægðist út við og við,
eins og hann væri að gá að hvern-
ig ferðin gengi.
„Ó, ég þakka, ég þakka hjartan-
lega!“ mælti Þjóðverjinn, herra
Braun, og hristi hönd Óla um leið
og hann tók hundinn í fang sér, en
hann gjammaði hátt af gleði, er
hann sá húsbónda sinn. „Komdu,
komdu með mér niður að ferjunni,
ég þarf að tala við þig.“
Og Óli steig upp í bifreiðina,
sem hafði beðið eftir Þjóðverjan-
um og ók með herra Braun niður
að höfninni. Á leiðinni gerði hann