Vorið - 01.06.1944, Blaðsíða 6

36
V O R I Ð
þá að sjá aumur á sér og taka við
lambinu; því að sonur sinn lægi
fyrir dauðanum, og hann ætti ekki
annað að fórna drottni fyrir
heilsu hans. „Leyfið mér að fórna
lambinu,“ mælti hann, „annars
nær bæn mín ekki til guðs, og þá
deyr sonur minn.“
„Ekki máttu ætla annað, en að
ég kenni í brjósti um þig,“ mælti
presturinn, „en það er bannað í
lögunum að fórna dýri, sem á er
nokkur blettur eða lýti. Það er
sem sé jafn ómögulegt að veita þér
bæn þína, eins og að komast yfir
paradísarbrúna.“
Drengurinn litli var ekki fjær
en svo, að hann heyrði það, er
mælt var. Hann harmaði það, að
enginn skyldi geta komizt yfir
brúna. Ef til vill fengi fátæki mað-
urinn að halda syni sínum, ef hann
mætti fórna lambinu.
Öldungurinn gekk hryggur út
úr musterisgarðinum; en drengur-
inn stóð upp, og gekk að brúnni og
steig á hana öðrum fæti.
Ekki kom honum til hugar að
reyna að ganga brúna þess vegna,
að honum væri þá vís vist í para-
dís, heldur eingöngu til að hjálpa
fátæka manninum.
En hann lyfti fætinum af brúnni
aftur, því að hann hugði ómögu-
legt yfir að komast; sverðið væri
svo gamalt og ryðbrunnið, það
héldi ekki þunga hans.
En aftur hvarflaði hugurinn til
gamla mannsins, er sagt hafði, að
sonur sinn lægi fyrir dauðanum.
Og enn steig hann fætinum á
sverðbrengluna.
Þá fann hann, að sverðið hætti
að riða og varð flatt og traust und-
ir fæti hans.
Og við næsta skref fannst hon-
um loftið þéttast umhverfis sig
og styðja sig svo að hann dytti
ekki. Það var eins og hann bærist
á vængjum.
En þegar drengurinn gekk yfir,
söng við í sverðinu svo hátt, að öll-
um varð litið þangað.
Felmtri miklum og undrun sló
á mannfjöldann, er á þetta horfði.
Prestarnir urðu fyrstir að átta sig.
Þeir sendu þegar eftir fátæka
manninum, og sögðu við hann:
„Guð hefur gjört kraftaverk til þess
að sýna okkur, að hann vill þiggja
gjöf þína. Kom þú með lambið, og
vér skulum fórna því.“
Að því loknu spurðu þeir eftir
drengnum litla, er gengið hafði yf-
ir gjána. En þegar farið var að
svipast að honum, var hann allur
á brott.
Hann hafði sem sé, er hann var
kominn yfir gjána, minnst foreldra
sinna og heimferðarinnar. Hann
vissi það ekki, að nú var farið að
halla degi ,en hugsaði með sér: nú
verð ég að hraða mér, svo að þau
þurfi ekki að bíða mín. En fyrst
ætla ég að bregða mér snöggvast
inn og líta á rödd konungs konung-
anna.
Og hann vatt sér gegnum mann-
þyrpinguna inn í dimmu súlna-