Vorið - 01.06.1953, Blaðsíða 21

58
VORIÐ
i-
hrökkluðust fáein fet burtu. Svo
mokaði liann stóra geil í hauginn.
Undir eins voru þeir kornnir þang-
að aftur, er hann hafði lokið því
verki og gengið burtu. Og nú voru
þeir í svo góðu skjóli, að það var
nærri eins og í liúsi.
— Ég held þeim geti liðið þarna
þolanlega, mælti Sigurður. Og
kannske finna Jreir þarna eitthvað
ætilegt, minnsta kosti þrösturinn.
En nú skulum við fara heim til
mömmu, drengurinn minn bezti.
Sigurður gekk til bæjar. En
Doddi vildi sjá fuglana sína aftur
við ærhúsið.
Snjótittlingarnir voru allir á bak
og burt. En þrösturinn kúrði enn
undir kassanum, úfinn og lúpu-
legur.
— Ætli hann sé að deyja, hugsaði
drengurinn og varð illt fyrir hjart-
anu. Til að vita vissu sína, Jrokaði
hann sér nær og nær, hægt og hægt.
Þegar eftir var svo sem faðmslengd
milli þeirra, hrökklaðist fuglinn úr
skjólinu og ætlaði að grípa til
vængjanna og fljúga burtu. En þá
kastaði veðrið honum aftur til.
Hann megnaði ekki lengur að lyfta
sér. Hann hafði gefizt upp.
Drengurinn tók hann, strauk
honum um bakið og bar hann upp
að vörum sér mjúklega. Svo andaði
hann yl inn í litla kroppinn. Hann
er brúnn og mjúkur, fuglinn, með
dökk og djúp augu, ekki hræddur,
en svo magur að skipið stendux
nærri éit úr bjórnum.
— Ó, hann er víst að deyja, aunx-
inginn, liugsaði Doddi. Og sV°
hljóp hann með hann heim í eldhús
í einum spretti.
Þau voru að drekka kaffið, hjón-
ín.
Með hvað ertu? sagði moðn
hans.
— Það er lítill fugl, sem er a
deyja úr kulda. Við verðum að
hjúkra honum, bjarga honurn sVO
að liann deyi ekki. Drengurinn bai
ótt á.
— Það er nú hægara sagt en gjört’
drengur minn, sagði pabbi hans*
Lof mér að sjá.
— Ó, þetta er skinhorað, sag'ð1
hann svo. Þetta voðalega tíðarU1
ætlar að drepa allt. Út af fyrir sig el
það kuldinn. Það er hungrið, sU'1
urinn. Þessir aumingjar finna
ert í nef sitt. Þeir geta ekki lifað vl
saina borð og snjótittlingarnir okb
ar og rjúpan. Þau eru íslenzk eins og
við. En þetta eru gestir, sem treysta
iiér á sól og sumar, þegar hinga
kemur eftir langt óg strangt fei'ð*1
lag yfir höf og hauður. Svo mada
þeir hér bara gaddi, sem þeir lia a
aldrei kynnzt, gaddi og óveðrum.
heimskautaís og veðurfari. Sjálf I'01
sjónin Iiefur brugðizt þeim °S
stendur ekki við loforð sín og náó
úrulögmál.
— Nú drekkur þú mjólkina þllia’
Doddi minn, sagði mamma
hans-
V O R I Ð
59
Eg skal reyna að hléia að fuglinum *
Jiínum. Þau létu hann í kassa við
eldstóna og bjuggu um liann í ull.
— Líklega er hann dauðans mat-
ur. En það má reyna Jretta, sagði
faðirinn. En hann þarf að éta. Ann-
ars er úti um hann.
En þrösturinn fékkst ekki til að
eta, hvernig sem reynt var. Um há-
degisbilið virtist hann þó orðinn
heldur hressari. En ekkert nærðist
hann.
— Það er aðeins eitt ráð. En Jrað
er ólíklegt að Jiað dugi, sagði Sig-
Urður.
— Néi? spurði Doddi.
— Reyndu að lara með hann éit
í áburðargeymsluna. Þar er hlýtt og
þar er sæmilega Jrokkalegt framan
til. Svo eru flugur Jiar. Elugur og
lirfur er þrastamatur. Fuglinn verð-
ur að éta. Annars er hann dauður
áður en dagurinn er éiti.
Doddi flutti þröstinn éit í haug-
húsið.
— Gættu Jress að skilja eftir opna
fifu við innganginn, svo að hann
sjái í kringum sig, kallaði pabbi
hans á eftir lionum.
I Jxeirri ferð leit drengurinn til
lambærhússins. Það var torfhús.
Niðri í miðjan mæni þess hafði
hundurinn Snati grafið sér bæli
sumarið áður. Þar svaf hann um
uætur, þegar gott var veður. Néi
lagði yl upp um þakið frá skepnun-
um, einkum þar, sem þakið var
Jxynnst. Holan hans Snata var auð
og Jrýð. Þar sat nú heiðlóa í hléi.
Þar var skjól fyrir þann, sem var
nógu lítill og lágur. Já.
Bléimagarður var sunnan undir
íbúðarhúsinu. Þar eru enn 2 litlir
fuglar að berjast fyrir lífi sínu í
snjónum, maríerlur. Konan kom
fyrst auga á þær út um stofuglugg-
ann og hafði orð á, hvort eitthvað
væri hægt að gera fyrir þær:
— Þær ætla alveg inn í vegginn,
sýnist mér, sagði hún.
En það var nú samt alveg furða
hvað þær voru líflegar enn. Enda
höfðu þær snjólausa reyniviðar-
grein til að hvíla sig á, og svo ágætt
skjól undir húsveggnum.
— Við skulum reyna að gefa
þeim, sagði Sigurður, og láta þær
hafa kassa til að kúra í.
Þeir fluttu svo kassa út í garðinn,
lögðu hann á hliðina og létu í hann
brauðmola og heysalla. Nei. rnarí-
erlurnar vildu ekki éta þetta.
Þá hugkvæmdist bóndanum ráð-
ið:
Lamb hafði dáið daginn áður,
stórt lamb. Skrokkurinn af því var
lagður ofan á kassann. Og þá fóru
maríerlurnar að éta. Þær hömuðust
í kjötinu, nörtuðu í það, hlupu frá
og komu aftur og nörtuðu í það um
stund, flögruðu upp á greinina sína,
komu aftur og kroppuðu í kjötið.
— Þær lifa líklega, mælti Sigurð-
ur. Á þessu hafa þær lyst. Og þá er
það þeim holt, fyrst þær hafa svona
góða lyst á þessu. Fæða þeirra er