Vorið - 01.06.1953, Blaðsíða 12

50
V O R I Ð

MÓÐIRIN: Hm?
TRÍNA: Jú — e — ég var alveg rétt
að fara, Jiegar drengirni komu,
svo að ég varð að koma undir
eins, eins og ég var búin
FRÆNKA: J:eja, ja:ja, Jrað var samt
gott, að þú komst.
MÓÐIRIN: Jæja, eins og þú kann-
ske veizt, Jrá kemur Marteinn
frændi hingað. Já, Marteinn
frændi er mágur minn.
TRÍNA: Já, ég veit Jrað.
MÓÐIRIN: Já, nú er um að gera
að gera allt svo fínt og flott fyrir
hann sem mögulegt er.
TRÍNA (hugsi): Já, ég skal gera allt
mögulegt.
MOÐIRIN: En það er annars satt:
Við megum ekki Jmast, svo að
frændi Iieyri. Við verðum því að
segja þér, hvor við aðra. Mundu
það.
FRÆNKA: Eigum við þá líka að
segja þér, hvor við aðra, Björg?
MOÐIRIN: Hvað ertu að bulla.
Ekki við tvær; en við eigum að
Jréra Trínu, og hún á að |>éra
okkur. Og svo enn eitt, Trína.
Þú verður að muna að segja náð-
uga frú við mig.
FRÆNKA: Og náðuga frænka við
mig.
TRÍNA: En-----.
MÓÐIRIN: Ekkert en núna, þú
gerir eins og ég hef sagt þér.
TRÍNA: Já, sjálfsagt, náðuga frú
og náðuga frænka,
FRÆNKA: Glæsilegt og flott. -
Reglulega flott!
MÓÐIRIN: Já, og ég vona, að þú
munir nú allt J>etta, Trína.
Frændi er Jressu svo vanur, skal
ég segja þér. En ni'i verðurðu að
taka til starfa, Trína, nóg er að
gera. Við verðum að klæða okk-
ur og punta. Ég ætlaði bara að
sækja hingað rós, sem ég á hérna
í skúffunni.
FRÆNKA: Og ég ætlaði bara að
sækja tízkublaðið.
MÓÐIRIN: Jæja, nú verður Jrú að
sjá um eldhúsið, — og húsið yfir-
leitt.
TRÍNA (knébeygir): Já, sjálfsagt,
náðuga frú.
MÓÐIRIN: Þetta er ágætt. Jæja,
komdu þá, frænka. (Þær fara.)
FRÆNKA (um leið og hún fer):
Mundu nú: náðuga frænka!
TRÍNA: Jæja, það er þá sisona:
Frúin og frænka eru farnar að
líta stórt á sig. Náðuga frú og
Náðuga frænka. Hoj bara. Pu-u!
T j a 1 d i ð.
H3KH3£HJ{H3£HHH3ÍHJ£H3Cri3£H3SB3í>SH3<3£H3
SKÓ GR/EKTA RSÖ'NG UR.
Verlu til, er vorið kallar á pig,
vertu með að leggja liönd á plóg.
Komdu út, J>vi sólskinið vill sjá plS
sveifla haka, rœkta nýjan skóg.
Tryggvi Þorsteinsson.