Vorið - 01.06.1953, Blaðsíða 34

72
V O R I Ð
hverjum degi.sem leið, lannst lienni
það meira og meira þreytandi að
hafa hann í kringum sig. Hin voru
ö!I í skólanum, en Karl var heima
allan daginn og eyddi meiru a£
tíma hennar en hún gat misst. —
Hann saug alltaf eirin fingurinn á
sér. En hún varð þreytt af masinu í
honum. Hann var alltaf með alls
konar spurningar og oft þurfti hann
að biðja um hjálp.
„Þetta er svo vont. Mamma gefur
mér alltaf heita mjólk með hun-
angi, þegar mér er illt í hálsinum,"
sagði hann óg vildi ekki láta
undan.“
„Hættu þessu bulli. Heldurðu að
eg skilji ekki, að þig langar í hun-
ang. Farðu niður og hættu að tefja
fyrir mér,“ svaraði María. Karl
vissi, að María var reið. Hann
heyrði það á röddinni, að el' hann
ekki færi, ætti hann á hættu að £á
löðrung. En hónum var illt í háls-
inum. Það var engin uppgerð. Og
það batnaði ekki, þó að systir hans
yrði reið.
(Framhald).
Saurbcejarkirkja i Eyjafirði,