Vorið - 01.06.1953, Blaðsíða 37

V O R I Ð
75
Úr heimi harnanna
ÞEGAR FJÁRPRÝÐI FÓR í
lÍEKINN.
Það var einu sinni í hittið i'vrra
vor, að ég var að ganga uppi í l jalli
nteð Krunnna kúasmala. (Hann
lieitir reyndar Snæbjöril og er
frændi minn frá Akureyri, og 4 ár-
um eldri en ég.)
Við vorum að svipast um eftir
kindum, en allt í einu Itéyrðúm við
ámáttlegt jarm í fjallinu fyrir ofan
okkur, svo að við löbbuðum ögií
upp eftir, en þá sá ég á kindarhaus
upp úr fönn í gili. Það var lækur
undir fönninni og þarna stóð kind-
in undir bunu og var henni voða
kalt. Við reyndum að draga hana
upp, en gátum það ekki. Þá fór ég
heim að sækja pabba, en Krummi
beið hjá kindinni.
Ég hljóp alveg eins og ég komst
og varð svo móð, að ég gat varla tal-
að. Pabbi fór strax af stað, og ég
sagði, að hann yrði að vera fljótur,
en ég varð eftir heima. Svo þegar
pabbi var búinn að hjálpa Fjár-
prýði upp úr læknum, tór hann að
smala með Krumma og kveikja í
sinu. Þá þótti mér vont að vera
lieima. Eftir þetta kölluðum við
Fjárprýði alltaf Lækjardettu. Hún
gat varla gengið, þegar hún kom
upp úr læknum, og þc> sagði pabbi,
að hún hefði ekki getað verið þar
nema tvo klukkutíma.
Svo vantaði líka eina ána seint í
fyrravetur. Pabbi og Siggi frændi
leituðu strax með öllum lækjum, en
fundu hana ekki. Svo fóru þeir að
athuga, hvaða ær þetta væri, þá var