Æskan - 01.10.1990, Blaðsíða 37

hélt hann í átt á eftir honum.
Starfsfélaginn, sent hét Jón, læddist
upp að einum gluggganum á húsi
Rikka. Þó að dregið væri fyrir sá hann
í gegnum gluggatjöldin með röngten-
gleraugunum sínum (- sem hann sjálf-
ur átti heiðurinn af að hafa fundið
upp).
„Guð minn góður!“ sagði hann um
leið og hann leit inn. „Þetta eru
skrímsli.“
Foringi geimveranna, sem hét
Dungan, ætlaði að flytja flaugina í
skúrinn. Hann fór upp í flaugina og 1 *
flaug af stað. Hann flaug frekar hægt
og það færði Jón sér í nyt. Hann elti
Dungan á bílnum sinum. Þegar Dung-
an var búinn að fela flaugina gróf
hann göng alla leið til Rikka. En Jón
hafði öðruvísi tilfæringar við skúrinn.
Hann kom þar fyrir tímasþrengju sem
átti að springa eftir klukkustund. Síð-
an fór hann heirn, hringdi á lögregl-
una og sagði að það væru skrímsli á
Njálsgötu. Það hlakkaði í honum að
símtalinu loknu.
Rikki hafði skotist til manns sem
seldi blý, þó ekki nema lítið magn í
einu, en geimflaug veranna þurfti 20
kíló af blýi til að komast til
Andrómedu.
„Ertu brjálaður!“ sagði maðurinn
þegar Rikki sagði honum hvað hann
vildi. „20 kíló er næstum allt sem ég á
og ég sel bara lítið í einu. Vertu sæll!“
Rikki gekk út en skaust bak við
næsta hús. Hann tók upp poka sem í
voru 40 mismunandi dulargervi. Hann
fór í hvert gervið af öðru og keypti lít-
ið magn af blýi í hvert sinn. Þannig
safnaðist það saman þangað til komin
voru 20 kíló. Þá fleygði hann dular-
gervunum og dró blýið heim til sín í
pokanum.
Skömmu eftir að hann kom heim
komu lögreglumenn og umkringdu
húsið.
„Gefstu upp!“ sögðu þeir í gjallar-
horn. „Komdu út og afhentu skrímslin."
Rikki var ekki á því að gefast upp
heldur opnaði leynihlera í veggnum
og sagði geimverunum að flýta sér
niður. Fyrir innan voru göng. Við end-
ann á þeim lágu tröppur upp. Fyrir
ofan var hleri sem þeir lyftu og komu
þá upp á yfirborðið fimmtán metrum
fyrir aftan húsið. En löggurnar sáu þá
og eltu. Einn lögreglumannanna skaut
og hæfði næstum því Dungan.
Þeir höfðu forskot en það kom
þeim í oþna skjöldu að þeir höfnuðu í
lokuðu húsasundi.
„Ó, nei! Við getum ekkert gert,“
sagði Rikki.
„Víst getum við það,“ sagði Dungan.
Því næst sendi hann rauðan geisla
út úr fingri og teiknaði ferhyrning
með honum.
„Allir upp á!“ sagði hann að því
loknu.
Allt þetta gerðist svo hratt að Rikki
vissi varla hvað var að gerast en stökk

þó upp á geislaflekann ásamt verun-
um. Flekinn þaut af stað og flaug hátt
yfir jörðu.
„Vá! Þetta er æðislegt!“ sagði Rikki.
Eftir einnar mínútu flug lentu þeir
fyrir utan skúrinn. Þeir tóku geim-
flaugina út og settu blýið í hana. En í
þann mund komu löggurnar á lög-
reglubílnum.
„Bless, jarðarbúi!" sögðu verurnar
um leið og þær þutu inn í flaugina.
„Megi Ammó fylgja þér!“ (Svo nefna
Andrómedubúar Guð)
Á því andartaki tók Rikki eftir
tímasþrengjunni. Hann tók hana og
kastaði henni í ógáti í einn lögreglu-
bílanna svo að hann sprakk en sem
betur fór var enginn í honum.
Lögreglumennirnir horfðu agndofa
á geimflaugina þjóta með ógnarhraða
í burtu en Rikki labbaði rólegur á
brott.
„Þetta er ekkert miðað við það
sem kom fyrir mig,“ sagði hann við
sjálfan sig og í þetta sinn rötuðust
honum sönn orð á munn!
ÆSKAN 41