Heimilisblaðið - 01.07.1933, Side 10

104
HEIMILISBLAÐIÐ
IV.
Gildran.
Lontzen hafði staðið fjær tjalddyrunum
en Caverly, en samt varð hann fyrri að
komast út. Hann þaut af stað í röndóttum
silkináttfötunum. Caverly hafði aldrei get-
að hugsað, að svo þungur maður gæti
brugðist svo hart við. Honum datt ósjálf-
rátt í hug hýena, sem reykt hefir verið
út úr hýði sínu.
»Hættið þið, hættið þið!« æpti Lontzen,
»1 hamingjunnar bænum. við erum vinir,
við erum vinirk I hræðslufátinu, sem á
hann kom, gleymdi hann alveg að nota þá
tungu, sem flestir eyðimerkurbúar skilja,
hina svonefndu sabir.
En í raun og veru stóð það alveg á sama.
Engin mannsrödd hefði getað yfirgnæft
eða smogið í gegn um þenna vítis-hávaða
og gauragang. Það var eins og að hvísla
í ofviðri.
Tjaldstæðið var umkringt af sandhæð-
um á alla vegu, og nú rigndi blýhríðinni
úr öllum áttum niður yfir tjöldin og lestar-
mennina. Skotleiftrin glitruðu eins og
hrævareldur úr öllum áttum. Kúlurnar
smullu á tjalddúkunum og farangrinum
og tættu allt í sundur og sandurinn gus-
aðist hátt í loft upp.
I tjaldborginni, þar sem rétt áður hafði
ríkt kyrð og friður, var nú alt í ægilegu
uppnámi. Það var eins og hópur af villi-
dýrum hefði alt í einu sprottið upp úr
jörðunni, ýlfrandi og grenjandi í ógur-
legum tryllingi.
Úlfaldarnir höfðu stokkið á fætur. Gegn-
um skothríðina heyrði maður þjóta í tjóð-
urböndunum harðstrengdum, unz þau
slitnuðu og úlfaldarnir þutu af stað inn á
milli tjaldanna, eins og risavaxnir skuggar.
Frá tjaldborginni gullu nú við skot á víð
og dreif. Höfðu ferðamennirnir leitað sér
athvarfs á bak við farangur sinn og
hnakka, og skutu þaðan.
»Grið. Grið!«
Sumir af mönnum Lontzens skutu í sí-
fellu, en aðrir hrópuðu hátt og báðu sér
griða. Hljóð og kveinstafir kváðu við hvað-
anæfá inn á milli skotgnýsins. Margir þess-
ara manna höfðu vaknað upp úr illum og
ömurlegum draumum til ennþá skelfi-
legri veruleika.
»Sídí!« Lontzen hnipraði sig saman á
bak við farangurinn og hrópaði hærra en
allir hinir: »Sídí Sassí! Frelsaðu okkur,
S í d í!«
Tagar kærði sig ekki um að hætta
fleiri af mönnum sínum, en brýn nauðsyn
krafði. Hermenn hans lágu á dreif í víð-
um hring utan í sandöldubrúnunum. Ætl-
un þeirra var sú, að drepa sem flesta af
lestarmönnunum niðri í dældinni, því þ?-
gátu þeir á eftir látið greipar sópa um það,
sem dauðinn hafði skilið eftir.
Rétt eftir að Caverly var kominn út úr
tjaldi Lontzens, kom trylltur og stynjandi
úlfaldi æðandi þvert í gegnum tjaldið,
svifti tjalddúkunum sundur og purpaði
sundur stögin og sleit upp hælana, og síð-
an þaut skepnan eitthvað út í buskann
með tjald-tætlurnar á bakinu — eins og
skip með flakandi seglum í aftaka ofviðri.
Nú voru dyrnar á næsta tjaldinu rifn-
ar upp, og kom þar út forkunnar skraut-
klæddur maður í silfurprýddum silkiklæð-
um, sem glitruðu og glóðu í tunglsljósinu.
Þetta var ungur maður, hár vexti og fríður
sýnum, klæddur í viðhafnarskrúða Bedú-
ínahöfðingja. Caverly sá gulbrúnt andlit
hans undir hinum gula höfuðbúningi
mjúkar varir og þykkar, þung augnalok
og bogið nef og þunt, og honum var þeg-
ar ljóst, að hér hafði hann fyrir sér úlf-
ungann, sjálfan son Tagars, Sídí Sassí, sem
var á heimleið til ættar sinnar.
Lontzen hafði einnig rekið augun í Sídí
Sassi og kom nú hlaupandi. »Sídí Sassi!«
hrópaði hann — »skipaðu þeim að hætta!
Þetta er höfðinginn, faðir þinn. Guð minn
góður, segðu þeim, hver þú ert!«
Um leið og Sídí Sassi gekk framhjá,
fann Caverly ilminn af fötum hans. Hann
gekk ósmeikur og virðulega fram á ber-