Heimilisblaðið - 01.07.1933, Qupperneq 21

HEIMILISBLAÐIÐ
115
til miðaldra piparsveins, frænda síns, og
hafa svona útlit - - að minsta kosti ætti
það ekki við, sæti hann í hjólastól og væri
líklegur til að gera það upp frá því til
æfiloka.
Henni til afsökunar má þó segja, að
látbragð hennar var ólíkt ekkju á leiksviði.
Hún gekk hægt til hans, beygði sig niður
að honum og tók hönd hans, svo laut hún
lægra og setti eitthvað, sem líktist loft-
þráðarneti á mögru kinnina hans. Við það
fanst ilmur — ekki eins sterkur og af ilm-
vatni. Svo stóð hún og horfði niður á hann.
»Þú ert. enn þá fallegri en mig minnir
að þú værir. Lynn frændi,« sagði hún.
»Ég er alls ekki fallegur maður, eins
og þér er ljóst,« hreytti hann úr sér.
»Hverig líður þér - eftir ferðalagið? Viltu
fara strax upp á herbergið þitt?«
Hún virtist vera mjög hlýðin, þó varð
dr. Bruce það ljóst, þegar hún var farin
með frú Coon, sem Pat hafði gert aðvart,
að óþarft hefi verið að láta hana flýta
sér svona mikið upp á herbergið. Samt
varð hún að koma niður aftur. Og svo
höfðu þau alt kvöldið að vera saman. Hann
þyrfti að fara í rúmið klukkan níu, eins
og hann var vanur. eftir fyrirskipun lækn-
isins. Það var óþarft að gera nokkra und-
antekningu, sem ekki var hægt að fylgja
framvegis.
Þegar hún kom niður líktist hún ekki
eins mikið konu á sjónarsviði. Nú hafði
hún tekið af sér litla hattinn og fíngerðu
blæjuna, sem ásamt dýru loðskinnskáp-
unni og háu hælunum, hafði gert útlit
hennar svo ógeðfelt. Þrátt fyrir þetta
myndi útlit hennar vekja eftirtekt. Bruce
vissi ekki hvaðan búningur hennar var,
en honum virtist alt benda til, að hann
hefði verið gaumgæfilega valinn úr sorg-
arbúningum sjálfrar Parísarborgar.
»Ég er einsetumaður, Nancy, eins og þú
veizt,« sagði hann strax við hana. »Ef til
vill viltu drekka síðdegiste með mér hcrna
fyrir framan eldinn, viltu gera það —
mér til gamans?«
»Nú fæ ég nóg af því, Lynn frændi,«
tók hún til máls. »Ég skyldi óðara fara
aftur, ef ég héldi að þú óskaðir þess. En
hví lætur þú svona við mig? Lít ég út fyrir
að vera gikkur?«
»Þú hefir núkvæmlega það útlit. Gerðu
mér þann greiða, að bjóða mér heldur
ekki að lesa fyrir mig. Ég er hræddur
um, að það myndi gera út af við mig.«
Hún brosti.
»Þætti þér betra, Lynn frændi, að ég
lofi því strax, að gera ekki þetta, sem þér
fellur svo illa að búast við að ég kunni
að gera? Aldrei að strjúka á þér hárið,
eða taka hönd þína, eða gera þig að hetju,
sem féll í alinn? Ég mintist á franska
sj úkrahúsið í bréfi mínu, en það var óvið-
eigandi - ég meinti ekkert illt með því.
Eg skil það vel, að þú ert engin hetja.
Mér þykir það leitt, hafi ég móðgað þig
með bréfinu. Eg býst við að ilm hafi þótt
leggja af því. Ég segi það satt, að ég hefi
ekki dropa af ilmvatni með mér.«
Þetta kom svo óvænt, að það sló um
stund vopnin úr höndum sjúklingsins.
Það var honum — einnig — stundar fróun.
Hann hafði ekki búist við, að Nancy Bruce
Ramsey — í Parísar-sorgarbúningnum —
myndi geta haldið svona ræðu.
»Jæja,« sagði hann. »Þá byrjum við á
þessum grundvelli. Þú hlýtur að vera orðin
svöng eftir ferðalagið. Frú Coon hefir
fljótlega tilbúin kvöldverð handa þér í
borðstofunni. Ég borða hér. Mér er fært
það á bakka. Við köllum það ekki mið-
degisverð, þó býst ég við að frú Coon sjái
um að það jafngildi miðdegisverði.«
Maturinn á bakkanum var mjög góður,
en Bruce var ekki svangur — það var
hann aldrei. Nancy hlaut að vera hungruð,
því hún var í borðstofunni fullan klukku-
tíma. Dr. Bruce hafði sagt frú Coon, að hin
unga frú Ramsey myndi búast við að fá
góðan mat og vel framborinn. Frú Coon
,var ekki hýr á svipinn, þegar hún heyrði
þessa fyrirskipun — því auðvitað var það
fyrirskipun; en hann vissi að henni mátti
treysta. Inn til hans barst angan af ein-
um eða tveimur réttum, sem honum var
ekki gætt á.
»Eldhússtúlkan þín steikir ágætlega
kjúklinga,« sagði Nancy. þegar hún kom
aftur, löngu eftir að bakkinn hans hafði
verið borinn burt. Þótti þér ekki þinn
kjúklingur góður, Lynn frændi? Ég vissi
ekki að ég var orðin svona hungruð fyr
en ég fór að borða.«
Dr. Bruce fékk engan kjúkling, en hanri
gat þess ekki. Honum hafði verið bannað
að éta kjöt á kvöldin. Hann hafði fengið
mjólkurglas og tvær sneiðar af (»toast«)
tvíbökuðu hveitibrauði — berjamauk borð-
aði hann ekki. Jafnvel sjúklingur getur
neitað að borða berjamauk, ef hann kær-
l.r sig ekki um það.