Heimilisblaðið - 01.07.1933, Page 24

118
HEIMILISBLAÐIÐ
Sameiginleg sorg.
Hinrik litli lá í hvíta rúminu sínu á
sjúkrahúsinu. Hann var fimm ára g'amall.
Drættirnir í andliti hans og hálfbrostnu
augun báru vott um sárar kvalir. Læknir-
inn og hjúkrunarkonan báru mikla um-
hyggju fyrir honum, og allir sjúklingar í
stofunni höfðu vakandi auga á litla rúm-
inu, sem forhengið var dregið fyrir.
Foreldrar hans komu daglega að vitja
hans. En þau komu aldrei á sama tíma.
Faðir hans kom sem snöggvast á morgn-
ana, en móðir hans seinni part dagsins.
Svo kom faðir hans vanalega á kvöldin og
spurði um »hitann«.
Svo fréttist það á sjúkrahúsið, að þau
hjónin væru skilin fyrir tveim árum, hefðu
verið aðeins fimm ár í hjónabandi og
Hinrik litla hefði verið komið í fóstur hjá
móðursystur sinni.
Faðir hans hafði fasta stöðu við járn-
brautarstöðina. Hann borgaði mánaðar-
lega með drengnum. Enginn vissi fyrir
víst um orsök skilnaðarins. Sumir skeltu
allri sökinni á konuna, aðrir drógu hennar
taum, og enn aðrir sögðu, að sjaldan væri
öll sökin hjá öðrum, er tveir deildu.
Heimsóknartími var á sjúkrahúsinu. —
Heimsækjendur gengu á milli herbergja
og á milli rúmanna — eða tyltu sér á stól
og ræddu við vini sína. Sumir komu inn
og heilsuðu. Aðrir kvöddu og fóru.
Ung kona, há og grannvaxin, föl í and-
liti og tekin til augnanna, eins og væri
hún yfirkomin af svefnleysi og þreytu,
gekk hægt og hljóðlega yfir gólfið og að
litlu rúmi í einu horni sjúkrastofunnar.
Það var móðir Hinriks litla.
Ilún leit spyrjandi augum á hjúkrunar-
konuna, sem einmitt í því kom frá litla
rúminu með meðalaglas í hendinni.
»Systir,« stundi hún upp, svo lágt, að
varla heyrðist. »Hvernig-----?«
Systirin hristi höfuðið þegjandi.
Svo hvarf móðirin inn fyrir rúmtjaldið.
Hún leit á litla, líðandi drenginn sinn;
hún sá kvaladrættina í deyjandi andliti
hans. Sú sjón varð henni ofraun. Hún hné
niður við rúmið með þungum grátekka.
Systirin kom inn fyrir rúmtjaldið, og
hluttekningin skein úr augum hennar.
»Hve lengi mun hann þjást svona?«
stundi hin grátþrungna móðir upp. »Mun
hann ekki fá rænu áður en hann --------?«
»Jú, ef til vill. En um það veit enginn.
En þér skuluð dvelja hér — það verður
víst ekki langt umskiftanna að bíða. —
Eg hefi símað eftir manninum yðar; hann
bað um það í morgun. Reynið að vera ró-
leg. Guðs englar bera litla drenginn yðar
til sælli heimkynna. Hann fer saklaus og
hreinn úr þessum heimi. Og máske hefði
hann orðið aumingi á heilsunni, þótt hann
hefði lifað. Leggið alt í Drottins hönd. - -
Nú, þarna kemur maðurinn yðar.«
»Hvernig ,líður, systir?« mælti ungur
maður með sólbrent andlit og snarleg, blá
augu- um leið og hann vatt sér að hjúkr-
unarkonunni, sem hafði með hægð rent
sér út undan rúmtjaldinu. »Er engin von,
systir?«
»Fyrir manna sjónum er það ekki, en
Guði er ekkert ómáttugt.«
Hún dró rúmtjaldið lítið eitt til hliðar
og benti honum inn fyrir og gekk svo burt.
Eftir tveggja ára skilnað stóðu þan
þarna, hlið við hlið, við rúm deyjandi
drengsins síns. Hvíta tjaldið huldi þau
fyrir augum forvitinna náunga.
Meðaumkun brá fyrir í svip hins unga
manns- er hann sá hrygð konu sinnar, og
næstum óafvitandi sagði 1 hann lágt, en
í hlýum rómi:
»Veslings Karen!«
Hún leit sem snöggvast upp, og augu
þeirra mættust. Svo lagði hún aftur höfuð
sitt niður á sæng sjúka barnsins.
Lítil stund leið.
Alt í einu opnaði Hinrik stóru, bláu aug-
un sín og starði út í loftið.
»Eigum við að fara í skógarferð í dag.
frænka? Hví eru þau aldrei með okkur,
pabbi og mamma? — Hví búa þau nú ekki