Heimilisblaðið - 01.07.1957, Qupperneq 10

Hveitibrauðsdagar í Mexíkó
„Þau eignuSust 11 börn fyrsta hjúskaparári&.“
Þegar Marjorie Marshall kom í listaskól-
ann í Boston, hitti hún Charles Furr, sem
eins og Marjorie lagði stund á málaralist.
Charles var 25 ára, en Marjorie aðeins tví-
tug, þegar þau gengu í heilagt hjónaband í
júnímánuði 1953. Þau fóru í brúðkaupsferð
til Oaxaca í Suður-Mesxico, sem er drauma-
bær allra málara, með kölkuðum múrveggj-
um, aragrúa af vínviðarekrum og heitu og
dásamlegu loftslagi. Þar komu þau sér fyrir
í kofa, og í flunkunýrri bifreið, sem þau
fengu í brúðargjöf óku þau um héraðið og
námu staðar, þar sem þau höfðu löngun til.
Dag nokkurn höfðu þau numið staðar til
að gera fjalllendi í nágrenninu ódauðlegt,
þar sem berfættur indíánadrengur gætti
fjár. Charles veitti því eftirtekt, að drengur-
inn hafði skorið sig í fótinn, og bólga var
að hlaupa í sárið. Hann skýrði drengnum á
sinni bjöguðu spönsku frá því, að hann yrði
að láta hreinsa sárið og binda um það.
Daginn eftir, þegar þau komu til að ljúka
við myndir sínar, tók Charles eftir því, að
sárið var í sama ásigkomulagi. Það var orð-
ið eldrautt af bólgu og skítug tuska lafði
utan um það. Hann kallaði á drenginn:
„Toledo, hefur þú ekki sagt mömmu þinni,
að hún verði að þvo sár þitt?“
„Jú, herra, en hún er ekki móðir mín.
Hún er patrona (matmóðir) mín, og hún
hefur annað að gera en að hugsa um fjár-
hirði.“
Charles tók drenginn upp í bifreiðina og
ók af stað til að hafa tal af patronu hans.
Hann fann hana á bæ skammt frá — fáfróða,
harðneskjulega konu með grófan málróm og
Ijótt útlit. Henni stóð nákvæmlega á sama
um fót Toledos. Hún hafði gert samning
um vinnukraft þessa tólf ára drengs við
foreldra hans, sem bjuggu hærra uppi í
fjöllunum, fyrir utan það hafði hún ekkert
af honum að segja.
Harmi lostinn lyfti Charles drengnum upp
í bifreið sína og ók af stað til læknis í
Oaxaca. Að því búnu lagði hann hann upp
í rúm sitt heima í kofanum, og Marjorie lét

hann ekki fara á fætur, fyrr en sárið v^j
alveg gróið. Um leið notaði hún tækif®1'1
til að baða Toledo og klippa hár hans,
maður hennar keypti nokkrar stuttbuX111'
og skyrtur handa honum — og fór að kenU3
honum að lesa og skrifa.
Marjorie varð þrumu lostin, þegar Char
les lýsti því yfir, að þau skyldu láta dreité
inn búa hjá þeim — hugsa sér að fá fóstur
son, sem aðeins var átta árum yngri en hi;l!
sjálf!
„Hvar ætti hann annars að vera?“ spul
Charles.
Ungu hjónin fengu mánaðarlega seP
smáfjárupphæð frá föður Charles — nog 1
þess, að þau gátu framfleytt lífinu, þ311^
til að Charles færi sjálfur að afla peninS®
En það takmark átti langt í land. Hann
ekki ennþá búinn að gera það upp við s !
hvort hann ætti að gera það að lífsstar
sínu að mála, eða hvort hann ætti að ta
sér annað fyrir hendur. ^
Dag nokkurn kom maður frá nærliggU11 j
þorpi til að tala við þau. Með hattim1^.
hendinni og ótal afsakanir á vörunum saí
hann: „Herra Furr, ég er hér með lJt*
munaðarlausan dreng. Eiginlega ætti ha^
að fara að vinna fyrir sér sjálfur eins
aðrir drengir á hans aldri, en hann er ^
skynsamur. Mér fyndist, að hann setti
læra að lesa og skrifa. Því miður hoiu
við naumlega í okkur og á, og það er
held'
ur enginn skóli í þorpi okkar. Má hann
hjá ykkur og læra að lesa og skrifa? C°
Guð mun launa ykkur.“ ,
Þannig vildi það til, að Jósafat, H
fluttist inn í kofa Charles og Marjori6
varð leikfélagi Toledos. ,-^f
Þegar Israel, 14 ára, stakk skömnW sl
höfðinu inn um kofagættina og spurði hu
eislega, hvort hann gæti fengið fæði, u
næði og kennslu, ef hann ynni fyrir "
urðu ungu hjónin svo snortin af hævel SJ
hans, að þau gátu ekki neitað honum- lsl
fluttist inn. jf
Nú var fjölskyldan orðin of stór ^
142 — HEIMILISBLAÐIÐ