Heimilisblaðið - 01.07.1957, Qupperneq 13

/
---------
SMÁSAGAN
VAR í KAIRÖ
^ ”Hver er þessi stúlka?“ spurði ungi sam-
Vaamisklæddi maðurinn þjóninn í borðsal
j ePheard-Hótelsins í Kaíró. Það sáust eng-
i , SvlPbrigði á andliti þjónsins og hann
^Vlslaði svo lítið bar á: „Mér þykir það leitt,
erra minn, en við megum ekki gefa neinar
PPlýsingar um gesti okkar.“
j 1111 sat alein við borð og var í mjög lát-
en smekklegum kvöldkjól úr svörtu
j^j. ' Óökkt, gljáandi hárið var fremur stutt-
s^?p^ samkvæmt nýjustu tízku. Hún hafði
eimileg talandi augu, sem ljómuðu eins
Var e^Ilc^Ur eldur feldist í þeim. Ósjálfrátt
t-r.^rthur de Jongk hugsað til liðugrar
8risynju.
slí 111 kálsinn bar hún festi úr stórum, flat-
h.. uð?m smarögðum. Á vinstri úlnlið bar
ku Vl®e'gandi armband. Þótt einkennilegt
fin 1 ^ykja var hnn me® enga hringi á
aðfunum. Eitt skipti, þegar þjónninn var
u eikja í vindlingi fyrir hana, virtist hon-
ef hun sendi sér snöggt augnaráð. En
k^1 Vlh hafði honum samt skjátlazt. Ná-
leBa klukkan níu reis hún úr sæti sínu,
hvarf annarri lyftunni í forsalnum og
lyj^ ' Árthur labbaði í hægðum sínum að
stjó^. Arabadrengurinn, sem var lyftu-
horfði spurnaraugum á hann.
’’^Vaða hæð, herra minn?“
sem f-6r Vlnur madömu Périots, konunnar,
vej Ur UPP hérna rétt áðan — gerðu svo
p! ^ara upp á sömu hæð.“
1 Urinn horfði ringlaður á hann.
isj. ’j^ a^ama Périot? Ég held að yður skjátl-
nún 6rra ramn. Konan, sem fór hér upp rétt
Aa’ er Giulia Barini!“
Ur Ur he Jongk bældi niður ánægjuhlát-
”Ó.
það j! |3a hefur mér skjátlazt, ég hélt, að
Hieð 6 .^1 verið madama Périot. Farið þá
hmð k011® UPP 1 herbergi mitt — þriðju
Næsta j i
alei^ . uag, þegar unga stúlkan sat aftur
Vlð borð sitt, gekk Arthur de Jongk
einfaldlega til hennar. Hann beygði sig og
sagði:
„Barini greifynja? Afsakið þér, að ég
ávarpa yður svona formálalaust. Ég heiti
Arthur de Jongk, ég er Hollendingur að
þjóðemi og átti plantekru á Ceylon. Ná-
granni minn þar var Barini nokkur greifi
— Emo Barini —, hann féll í síðasta stríði
þegar Japanir hernámu Ceylon. Þér líkist
mínum góða vini svo mjög, greifynja, að ég
dirfðist að koma að borði yðar.“
Unga konan horfði eitt andartak rann-
sakandi augum á hann, þá sagði hún: „Emo
Barini? Já, ég man, að ég átti frænda með
þessu nafni, sem bjó á Ceylon — ég þekkti
hann ekki persónulega."
Arthur de Jongk komst að því, að Giulia
Barini var alger einstæðingur í heiminum,
að hún var hér í Egyptalandi til hressingar,
af því að lungu hennar voru dálítið við-
kvæm, og — að henni leiddist. Þau óku
saman út til píramídanna, drukku kokkteila
í hinu fræga eyðimerkurhóteli „Medan“,
spiluðu golf saman, fóru í margar göngu-
ferðir, dönsuðu og hlógu mikið og voru brátt
óaðskiljanleg.
„Hvað gerið þér eiginlega héma, Arthur?"
spurði hún kvöld eitt, þegar þau dönsuðu x
marokkanska salnum á „Shepheard". „Mað-
ur á yðar aldri hlýtur að sjálfsögðu að hafa
einhverja atvinnu."
„Stríðið hefur gert dálítið strik í reikn-
inginn hjá mér. Ég hafði miklar ráðagerðir
á prjónunum, en ég hef ekki getað fram-
kvæmt nema lítið eitt af þeim. — En við
ættum vissulega að tala um eitthvað annað
á svona dásamlegu kvöldi. — Giulia, vitið
þér sjálf, að þér eruð fegurri í dag en nokkru
sinni?"
Giulia hló.
„Hérna er svo heitt," sagði hún eftir
stundarkorn með sinni djúpu, ofurlítið rámu
rödd, „og það er svo margt fólk hérna."
„Já, förum við þá til Ismail?“ Hún kinkaði
kolli. Ismail átti eitt af þessum litlu egypzku
HEIMILISBLAÐIÐ — 145