Heimilisblaðið - 01.07.1957, Blaðsíða 26

hugsi. „Mér er ljóst, að þið hafið sagt mér
allan sannleikann, og það er ánægja mín að
vera gestur yðar.“
Katrín roðnaði af gleði. Þá bauð hún hon-
um dús, og þau skáluðu fyrir tortímingu
þorparanna.
,,En nú verð ég því miður að hryggja ykk-
ur dálítið," sagði Marteinn og settist aftur.
„Þið hafið fengið mig til að koma hingað,
og ég er reiðubúinn til að gera skyldu mina.
En ég hef komið með óvininn í eftirdragi,
minnsta kosti til Cruise. Náungi nokkur, sem
ég man greinilega eftir, að stóð í anddyri
gistihússins í Rouen, þegar ég spurði eftir
þér, Tómas, kom með sömu lest og ég til
Cruise."
Tómas starði á Martein O’Brian.
Þá höfðu þau, þegar öllu var á botninn
hvolft, ekki getað talið óvininum trú um,
að þau hefðu yfirgefið höllina. Njósnari hafði
fylgt Marteini eftir í þeirri öruggu vissu, að
hann myndi fyrr eða síðar hitta vin sinn
Tómas Avalon — og Formósu.
Um nóttina var fárviðri, regnið buldi á
gluggum hallarinnar. En morguninn eftir var
himinninn aftur orðinn heiðskír og blár, sól
skein í heiði, og blautur skógurinn ljómaði
í öllum regnbogans litum.
Það var samt sem áður ekki þess vegna
sem Tómas var kominn upp í virki klukkan
sjö um morguninn. Hugsunin um, að þorp-
arinn hefði njósnað um þau og elt Martein,
ásótti hann í svefninum. Slíkt harðfylgi
sýndi betur en allt annað, hve hættulegir
þessir menn voru, sem þau áttu við að etja.
Tómas kenndi sjálfum sér um, hvernig
komið var. Og Katrín ásakaði sig harðlega
fyrir að hafa ekki varað Martein við hætt-
unni.
„Ég skil ekki, hvað ég hef verið að hugsa,“
sagði Tómas. „Ég gat hafa sagt mér það
sjálfur, að þeir myndu gruna Martein.
Bifreið minni, sem við flúðum í, þegar við
komum út úr kaffihúsinu, hafði ég lagt fyrir
framan gistihúsið. Það var ekkert auðveldara
en að fara inn í gistihúsið og spyrjast fyrir
um, hver ætti þessa bifreið. Og á meðan einn
þorparanna stendur þar inni, kemur Mar-
teinn og setur allt í gistihúsinu á annan end-
ann með fyrirspurnum um Tómas Avalon.
Og þegar hann vár hvergi að finna, hélt
Marteinn aftur til Parísar, og njósnari vaf
látinn fylgja honum eftir. Allt ofur einfalt.
Skömmu síðar þegar Katrín og MarteinH
komu upp í vígið urðu þau ásátt um að kalla
á Konráð og Jósef og skýra þeim að nokkrU
leyti frá sannleikanum. Konráð var síðan
sendur til veitingamannsins, sem hafði einn
krána í þorpinu, til þess að biðja hann um
að senda dreng til hallarinnar með skilaboð,
ef einhver ókunugur kæmi.
Dagurinn leið, en ekki bólaði á óvinin'
um. Tómas varð æ sannfærðari um, að þaU
hefðu blekkt þorparana með þessum flótta
sínum frá höllinni um daginn, og hann ákvað
því, að verða fyrri til og færa sér í nyt hi*
ágæta útsýni, sem var frá vegamótunurn.
Það var ekki beinlínis ætlun hans að gera
þeim fyrirsát — Shamer myndi öruggleS3
vera á verði gegn þess háttar, og þar á ofan
voru þorpararnir vopnaðir. En ef þau smj11
einhvern aka fram hjá, gætu þau veitt eftn'
för og það voru líkindi til þess, að þau gset^
komið þorpurunum að óvörum, því að þeir
myndu beina allri athygli sinni að höllinn1
og byggjust ekki við árás að baki sér.
Þetta kvöld snæddu þau tilkomumikinn
kvöldverð.
1 borðsalnum var hátt til lofts og veggirIlir
voru klæddir gömlum, svörtum eikarþiljurn'
Á borðinu stóðu tveir fimmarma kertastjak'
ar, og bjarmi þeirra endurljómaði í silfur'
borðbúnaðinum, krystalnum og fagurglja'
andi tréklæðningunni. Maturinn var frábser
og fornlegur. Framreiddar voru valdar vin'
tegundir til heiðurs gestunum.
En hvað snerti Tómas, þá þurfti hann ekk'
ert vín. Það var nóg fyrir hann að horfa a
Katrinu. Hún var í svörtum kjol, sem f°r
vel við hennar bjarta litarhátt — þegar huU
sat þama í armstólnum með þessu háa bak1’
líktist hún prinsessu eða ungri, fagurrr
drottningu. Hann gat ekki haft augun a
henni. Hve fjarstætt það var, að þetta vserl
sama unga stúlkan, sem hann hafði séð 1
félagi við glæpamannaforingjann í knsepu
þeirra í Rouen. En ennþá ótrúlegra var þa^’
að hún hafði mælt til hans, Tómasar Avalon,
þau blíðustu orð, sem karlmaður getur hey1^
af vömm konu.
Klukkan sjö næsta morgun voru Katrin,
158 — HEIMILISBLAÐIÐ