Ægir - 01.08.1981, Blaðsíða 12

og þótti hin bezta smíð á öllum hans byggingum,
meðal annars var hann fenginn til að byggj3
nokkrar kirkjur, og bar ekki á öðru en að vel þætti
til takast.
Eftir lát föður síns tók Þorsteinn við búi a
Skipalóni, en hélt þó áfram húsasmíðum víðs
vegar um land, hélt hann þá ætíð fjölda vinnu-
manna á Skipalóni, enda þótti hann ætíð hinn
mesti búhöldur. Svo virðist sem það sé ekki fyrr en
Þorsteinn hefir tekið við búi á Skipalóni, að hann
tekur til við þá grein smíðaiðnarinnar, sem lengst
hefur haldið nafni hans á loft með þjóðinni,-^
skipasmíðarnar.
Ekki hefur tekizt að finna heimildir fyrir þvi,
hvenær Þorsteinn eignaðist í fyrsta sinni hákarla-
skip eða hlut í hákarlaskipi, en með ólíkindum ma
það teljast, að ekki hafi jafnan verið til slíkt skip a
stórbúinu Skipalóni, eins og það var í sveit sett,
eftir að hákarlaútvegur fór verulega að rísa á legg
þar nyrðra. í síðasta lagi hlýtur Þorsteinn að hafa
eignazt hákarlaskip jafnskjótt og hann varð
sjálfseignarbóndi, enda segir sagan, að hann haú
jafnan haft nokkra útgerð samfara búskapnum-
Sjálfur sótti Þorsteinn lítt sjó, en þeim mun ötull'
var hann við að halda vinnumönnum sínum úti,
meðan nokkurs afla var von. Kostaði hann líka
jafnan kapps um að hafa sem sæknasta formenn a
skipum sínum, og þótti það jafnan góður maður,
sem komst í skiprúm hjá Danielsen. Þá má og geta
þess, að sagan segir, að Þorsteinn hafi fyrstur
manna þar nyrðra orðið til þess að stækka
hákarlaskip og setja á þau skýli.
Veturinn 1849-50 dvaldist Þorsteinn 1
Danmörku, og er ekki að efa, að í mörg horn hefur
hann litið, þar er greina mátti nokkuð, er til fram-
fara horfði, því að ætið var hann opinn fyrir ölju
slíku, þótt ekki þætti honum að sama skapi gef'f
hin andlega spektin.
Raunar verður að telja það nær óyggjandi, að
Þorsteinn hafi í þessari ferð kynnt sér eitthvað
smíði þilskipa, þótt ef til vill hafi hann ekki gert
það í fyrri utanferð sinni. Enda var nú marg’
breytt á íslandi frá því, er var rúmum þrjátíu áruú1
fyrr. Þegar við heimkomuna bryddaði Þorsteim1
upp á ýmsum nýjungum, en sú þótti mönnum ný'
stárlegust, að hann hafði með sér fjórhjólaðan
vagn til flutninga, svo sem hann hafði séð gert 1
Danmörku. Er sagt, að menn hafi starað furðm
lostnir á þetta farartæki, og enn meiri varð Þ°
undrun þeirra, er Danielsen hóf að flytja ýmsa
Sjómaður í skinnklœðum.
hans en vandvirkni. Þess er jafnvel getið, að hann
hafi smíðað nokkur skip, hann var búhöldur mikill
og vinnuharður svo að með afbrigðum þótti, jafn-
vel á þeim tíma. Um Þorstein er það sagt, að hann
hafi þegar í æsku verið öðrum jafnöldrum sínum
mikilvirkari og lagtækari við smíðar, var honum
og snemma komið til smíðanáms hjá Óla ísfeld á
Húsavík, sem þá þótti einhver mesti smiður
norðanlands. Þorsteinn náði snemma miklum
hagleik í iðn sinni og fór brátt að fást við ýmiss
konar smíðar á eigin spýtur. Ekki vildi hann þó
láta þar við sitja, er hann hafði numið hjá ísfeld,
heldur hélt utan til Danmerkur árið 1818 og
hugðist fullnema sig þar í húsasmíðum. Eftir heim-
komuna tók hann til við iðn sína af fullum krafti,
420 — ÆGIR