Dýraverndarinn - 01.11.1972, Blaðsíða 11

Er aflífun sela
ábótavant?
Fyrr á árum háðu dýraverndunarmenn harða bar-
áttu fyrir því að breyta hroðalegum aðferðum við af-
lífun húsdýra. Kindur voru hálsskornar og á stórgripi
voru notaðar helgrímur. Oft vildi það bera við, að
dýrin létust ekki strax, og liðu þá miklar kvalir áður
en yfir lauk.
En sem betur fer, þá breyttust þessar úreltu og
hroðalegu aðferðir, og þekkist ekki lengur að annað
sé notað en viðurkenndar byssur. Yanir menn annast
slögtun, svo ætla má, að það heyri til algjörra undan-
tekninga, að húsdýr deyi ekki strax við slöktun. Þetta
var mikil og góð breyting til bóta, og nú er svo komið.
að það þætti óheyrilegt ef það yrði heyrum kunnugt.
að húsdýr væru aflífuð á annan hátt.
Aðalbreytingin er fólgin í breyttum hugsunarhætti
gagnvart gömlum venjum. En á einstaka sviðum upp-
götvast, að orðið hefur alvarleg stöðnun, sem stingur
gjörsamlega í stúf við allar þær framfarir sem hafa
orðið á nálega öllum sviðum.
Á aðal selveiðitímanum fyrrihluta sumars birtust
frásagnir í dagblöðum um selveiðidráp hér við land,
sem vakti furðu margra dýraverndunarmanna. Sela-
keppur var notaður við drápið og síðan hnífur, sem
brugðið var á háls dýrsins eða það mænustungið. Frá-
sagnir þessar vöktu marga til umhugsunar um hversu
sóðalegar aðfarir eru notaðar á þessu sviði. Hafa marg-
ir aðilar vakið athygli á þessum aðförum.
I viðtölum við ýmsa veiðimenn kemur fram að yfir-
leitt er farið að nota byssur til veiðanna, en samkvæmt
þessum frásögnum sem birtust í fleiri en einu dagblaði,
þá virðast forneskjuleg vinnubrögð ríkja á þessu sviði.
Það virðast því vera til bændur, sem hafa staðnað í allri
framþróun, og halda enn við í dag viðbjóðslegum
veiðiaðferðum. Þetta er því undarlegra fyrir það hve
bændur eru annars þekktir fyrir að vera fljótir, flestir
hverjir, að hagnýta sér nýtízku vinnubrögð. Einnigeru
íslenzkir bændur kunnir að því að fara yfirleitt vel
með dýr sem þeir umgangast.
I einni lýsingunni kemur fram, að rotaður selur
rankaði við sér og reyndi að forða sér áður en hægt
var að korna við hnífnum, en snar veiðimaður náði
að aflífa dýrið, áður en það komst á sund. Á öðrum
stað í sömu lýsingu, segir orðrétt:
„Selakeppirnir höfðu orðið eftir handan lónsins, og
varð því að nota það barefli, sem alltaf er tiltækt, —
hnefann. Með duglegum höggum á framanvert höfuð-
ið voru þeir gerðir meðvitundarlausir til þess að auð-
velda dráttinn.”
Þegar þessar aðfarir eru ræddar við selveiðimenn, þá
kemur sú skoðun m. a. fram, að skot styggi selinn, þess
vegna verði að nota keppinn, þó barsmíðarnar séu við-
bjóðslegar veiðiaðferðir, því oft kemur fyrir að höggin
geiga og berja þarf tvisvar eða þrisvar, áður en selurinn
missir meðvitund. Þetta viðurkenna ýmsir gamlir veiði-
menn.
DÝRAVERNDARINN
75