Búnaðarrit - 01.12.1916, Blaðsíða 9

BÚNAÐARRIT
263
hey og svo ótrúlega mikið, að heyeyðslan verður ])á
margfalt meiri heldur en með því að gefa fénu svo vel
frá fyrstu, að það haldist við. Þegar féð heflr lagt af
framan af og kviðdregist um of, og menn hafa ekki
nema vond hey, er ekki hægt að koma því aftur í lag.
Þetta stuðlar og mjög að því, að ormarnir verði sem
magnaðastir, séu þeir á annað borð í fénu.
Eins er það, að þegar þíðviðriskaflar koma á veturna,
hættir mönnum mjög til þess að treysta um of á beitina.
Yeturinn þennan voru þíður frá 9.—24. januar. Mátti
þá heita að frostlaust væri nótt og dag. Þennan góða
kafla beittu menn mjög, sem vonlegt var, en gáfu þá
margir of lítið með, svo að fé lagði mikið af og fóðrað-
ist því ver og veiktist frekara, er Ut á leið. Á stöku stöð-
um hefir fé þá ef til vill ekki fengist til að éta nóg af
hinum vondu heyjum með beitinni til að haldast við,
og hefði þá þurft fóðurbæti.
Þá viðgengst það mjög víða, að menn sleppa alt of
snemma og hætta að gefa að vorinu, einkum ám. Hrynja
þá fljótt af þeim holdin, ef kuldar eru og gróðurleysi,
því að bæði bregður þeim þá mjög við eftir hUsvistina,
og svo þurfa þær því meira fóður, því nær sem dregur
burðinum, eins og skiljanlegt er. En þó er þetta svo,
eins og eg gat um, að menn kippa oft gjöf af ám fyrir
burðinn, svo að þær hríðleggja af, bUast því ver til og
gefa rýrari lömb að hausti. Þetta mun einnig hafa átt
sér stað vorið 1914 og stuðlað að vanhöldum á lambfénu.
Á þessu svæði, þar sem féð drapst mest, eru menn
óvanir því, að þurfa að gefa yflr allan sauðburðinn. Þetta
vor þurfti víða að gefa ám þar til um 6. sumarhelgina.
Það mun þó ekki hafa verið gert nema óvíða. Menn
sleptu ánum ineð lömbunum fyrri, og svo óbornum líka.
Hrundu þá af þeim holdin, og Ur þeim mjólkin, svo að
lömb drápust unnvörpum, og svo ær eitthvað líka. NáttUr-
lega drápust lömb líka fyrir bleytu, bæði þegar ærnar
báru þeim í pollana, og svo þegar þau voru sífelt á renn-