Búnaðarrit - 01.12.1916, Blaðsíða 27

BÚNAÐARRIT
281
Bréf Magiiúsar Einarssouar, dags. 21. jan. 1916.
Meb bréfi dags. 7. ágúst síðastl. hefir háttvirt
stjórn Búnaðarfélags íslands mælst til þess, að eg gæfi
henni ítarlegt álit mitt um þau vandkvæði, er á því
eru, sakir sýkingarhættu, að flytja inn kynbótapening
til takmarkaðrar kynblöndunar.
Eins og hinni háttvirtu búnaðarfélagsstjórn er
kunnugt, hefi eg áður ritað félaginu bréf um þetta
efni, og er bréf það prentað í 6. árg. „Freys“, og enn
fremur hefi eg síðar skrifað í „Lögréttu" grein um
sama efni, og get eg að nokkru vísað til þessa.
Það er álit mitt, að af innflutningi erlends bú-
penings geti stafað tvennskonar sjúkdómshættur. Önnur
er sú, sem menn venjulega líta mest á, að til lands-
ins berist, erlendir dýrasjúkdómar, sem áður eru hér
óþektir, og dreifist hér út. Hin er fólgin í því, að inn-
lendir sjúkdómar, sem af sníkjuverum stafa, fái við
innflutninginn aukin þróunarskilyrði, og verði við það
skæðari eða illkynjaðri yfir höfuð.
Af erlendum næmum sjúkdómum stafar að sjálf-
sögðu mest hætta af þeim, sem eru langvinnir, leynast
lengi og eru hægfara að minsta kosti í byrjun, svo
sem lifrarflyðrusýki í sauðfé, berklaveiki í öllum grip-
um, sníf í hestum og ýmsir fleiri sjúkdómar, sem menn
þekkja nú, auk þeirra, sem til kunna að vera og verða,
og menn þekkja nú annaðhvort mjög lítið eða ekkert.
Enginn efi er á því, að altaf eru að koma upp nýir
og nýir sníkjuvera-sjúkdómar á þann hátt, að smádýr
og plöntur, sem áður hafa ekki valdið veikindum, finna
fyrir tilviljun hentug lífsskilyrði í skepnum eða á, og
við veru sína þar þroskast smátt og smátt að hæfi-
leikum til að notfæra sér efnin í likama þeirra sér til
viðurværis, en missa þá oft um leið þá eiginleika, sem
áður voru þeim nauðsynlegir til að draga fram lífið við
hin fyrri, lakari lífskjör sín; þannig þykir víst, að allir