Búnaðarrit - 01.12.1916, Blaðsíða 28

-282
BÚNAÐARRIT
næmir sjúkdómar hafi orðið til, og svona verði þeir til
nú og framvegis. Auðvitað gætu komið upp hér á landi
nýir sjúkdómar, en meiri Iíkur eru til að þeir komi
upp í öðrum löndum, þar sem dýra og plöntu líf er
/jölskrúðugra yfirleitt.
Innlenda sjúkdómshættan, að hérlendir sjúkdómar
kunni að ágerast við innflutninginn, byggist á þeirri
staðreynd, að aðflutt og ólandvant kyn er yfirleitt
næmara fyrir sníkjusjúkdóma og þolir þá ver en land-
vant kyn. Þetta hlýtur að stafa af því, að aðflutta
kynið veiti hlutaðeigandi sníkjuverum betri lífsskilyrði,
en af því getur aftur leitt, að lífskraftur þeirra — eða
sýkikraftur — magnist svo, að þegar þær berast aftur
í innlent kyn, verði þær því skæðari en áður, sýkin
verði yfirleitt illkynjaðri. — Þessu hafa menn veitt
eftirtekt annarsstaðar, t. d. í Noregi.
Til varnar innflutningi erlendra sjúkdóma hafa
menn auðvitað nú ýms hjálparmeðöl til þess að komast
að því, hvort ákveðinn gripur hafi ósýnilegan snert
af ákveðinni veiki, svo sem túberkúlín við berklaveiki
•og malleín við snífi, og hyggja því surnir að óþarft sé
að óttast svo mjög að sjúkdómar flytjist inn með að-
fluttum gripum, en til þessa liggja þau svör, að fyrst
eru það að eins fáir sjúkdómar enn, sem svona er
ástatt um, og svo hafa þessar rannsóknaraðferðir alls
ekki hingað til reynst óyggjandi tryggar. Enn er það,
að sumir sjúkdómar dyljast svo vel, og það einatt um
langan tíma, að ómögulegt er í lifanda lífi að segja
neitt ákveðið um það, hvort skepnan er sýkt eða ekki.
Enn er eitt atriði, sem nefna má í þessu sam-
bandi, og það er dýralæknafæðin hér á landi, sem að
mínu áliti • gerir það enn þá viðsjálla að leggja inn á
þá braut, að leyfa innflutning útlends kvikfénaðar í
stórum stíl.
Að endingu skal eg taka það fram, að það er
bæði trú mín og vissa, að enn sem komið er að minsta