Vesturland - 01.12.1973, Blaðsíða 7

L. árgangur.
ísafirði í desember 1973.
1.—9. tölublað.
Hátíð
fjölskyld■
unnar
Séra Andrés Ölafsson
prófastur á Hólmavík
,,()</ þeir fóru með skyndi og fundu bæði Maríu og Jósef, og
ungbarnið liggjandi í jötunnu." Lúk. 2, 16.
Hún er falleg þessi jólamynd, sem orð guðspjallsins bregða upp,
af fjölskyldunni litlu í Betlehem. Bæði fjármenn og vitringar koma
og fara, og þeirra getur ekki framar, en hin heilaga fjölskylda er
eftir, þegar englar fara til himins og mennirnir hver til síns heima.
Jólamyndin er því í vissum skilningi fjölskyldumynd.
Ef til vill er það þetta, sem hefur gert jólahátíðina að fjölskyldu-
hátíð, öllum öðrum hátíðum fremur. Aldrei er fjölskyldan eins sam-
einuð og einmitt um jólin. Meðlimir hennar víla ekki fyrir sér löng
ferðalög til þess að geta verið saman á jólunum. Foreldrarnir verða
aftur börn með börnum sínum og gleðjast með þeim á einfaldan
og barnslegan hátt. Bilið verður skemmra milli barna og fullorð-
inna. Og dagana fyrir jólin láta menn gjarnan hugann dvelja meira
eða minna við það, með hverjum hætti heimilisfólkið geti glatt hvert
annað.
Þegar svo stendur á, að ekki er hægt að fullnægja þeirri þörf að
vera saman á jólunum — leita hugirnir saman — og tilfinningin
fyrir sameign jólahelginnar á liðnum árum verður ennþá skýrari
en ella.
Af þessum rótum er það einnig runnið, hversu títt þér verður
hugsað til bernskujólanna þinna, þegar þú heldur jól síðar á ævinni.
í huga þínum dvelja þeir, sem þá voru með þér, en nú eru horfnir
þér sýnum, annað hvort til fjarlægra staða eða yfir í æðri heim.
En þegar þú heldur jól með fjölskyldu þinni og ástvinum, hvað
er það þá, sem gerir þau jól að jólum? Eru jólin þín ekkert annað
en samverustund án annars innihalds en að þú og ástvinir þínir
nálgist hver annan? Hvað er það, sem gefur þeirri samverustund
innihald, svo að hún verður með allt öðrum blæ en flestar ef ekki
allar aðrar samverustundir? Hvað er það, sem gaf fjölskyldunni,
er dvaldi í fjárhúsinu í Betlehem, og þeim, sem heimsóttu hana,
jólagleðina og friðinn?
Það var hann, sem þá var ungbarnið, liggjandi í jötunni. Þar var
kærleikur Guðs, sem með þessum hætti kom til mannanna. — Þetta
sama veitir þér og þínum gleðileg jól! — Þar sem mennirnir finna
enga löngun til að veita honum lotningu, enga löngun til að þakka
Guði fyrir hann, — þar verða engin jól í sannasta skilningi þess
orðs.
Þýzkur prestur sagði svo frá, að það fegursta, sem ætíð rifjaðist
upp fyrir honum frá bernskujólunum, var það, þegar faðir hans tók
fram gagnsæja mynd og lét Ijós á bak við hana, og þá kom fram
á spjaldinu jólamyndin af Maríu, Jósef og barninu liggjandi í jöt-
unni. Og hann lýsti því, hvernig hann og systkini hans hópuðust
fyrir framan þessa mynd og hlustuðu hugfangin á föður sinn segja
söguna af því, sem gerðist í fjárhúsinu í Betlehem.
Það er þetta, sem þarf að gerast á hverju kristnu heimili
með einhverju móti á öllum jólum — að fjölskyldan sé ekki aðeins
saman komin umhverfis jólaborð, jólatré og jólagjafir, heldur um-
hverfis jötuna, þar sem frelsari mannanna er í reifum.
Þeir, sem eru vanir því, að jólaguðspjallið sé lesið á heimilinu,
munu fá reynslu fyrir því, hvað slík stund veitir. Það eru fleiri en
prestar, sem geta tekið Biblíuna sér í hönd og lesið fyrir börn sín
og heimilisfólk, áður en gengið er til náða. Ef móðir eða faðir vilja
heldur biðja eitthvert barnið að lesa söguna um jólabarnið upphátt,
hvaða húslestur væri í raun og veru tilhlýðilegri á jólanótt? En
hvernig svo sem framkvæmdin er hið ytra, má kjarni þessarar hugs-
unar ekki glatast, að það er Kristur, sem helgar samverustundir
heimilisfólksins á jólunum.
Ég hefi rættum jólin sem fagnaðarhátíð fjölskyldunnar og heimil-
isins, en reynsla iólanna er einnig sú, að þá líta menn út fyrir sinn
eigin fjölskylduhring, fremur en oftast endranær.
Á jólunum finnur þú, að þú ert ekki aðeins skyldur föður þínum
og móður, systrum og bræðrum, heldur öllum mönnum.
Þess vegna finnum við sárast til þess þá, ef við erum ósátt við
aðra, og aldrei finnum við betur til hins syndsamlega atferlis mann-
anna, heldur en þegar jólin eru saurguð með mannvígum, ránum
og ódæðisverkum. Jólin undirstrika þá staðreynd, að Guð vill líta
á allt mannkyn sem eina fjölskyldu. Sjálf friðarhugsjón kristin-
dómsins er í því fólgin, að allur heimurinn sameinist um jötu jóla-
barnsins. Það er misskilningur á eðli mannlífsins, ef því er haldið
fram, að friður geti orðið á jörðu fyrir tilverknað mannanna einna
án Guðs hjálpar.
Þegar spámaðurinn Jesaja setti fram sína stórkostlegu friðarhug-
sjón, blés Guðs andi honum í brjóst þeim skilningi, að friður kæm-
ist á fyrir mátt Guðs, en ekki mannanna:
,,Þuí að barn er oss fætt, sonur er oss gefinn.
Á hans herðum skal höfðingjadómurinn lwíla.
Nafn lians skal kallað: Undraráðgjafi, guðshetja.
eilífðarfaðir, friðarhöfðingi."
Sjálf guðsríkishugsjónin er í því fólgin, að jólafriðurinn breiðist
út um alla jörðina og mannkynið lifi hin sömu jól í hugsun sinni,
trú og breytni. Það er þetta, sem Guð er að koma til leiðar með
fæðingu hans, sem í gripahúsinu fæddist.
Langt mun að vísu að bíða þeirrar stundar, að mannkynið veiti
þessu viðtöku, og á meðan svo er ekki, heldur ófriðurinn áfram að
geisa, bæði á vígvöllum þjóðanna og ekki síður í sambúð einstak-
linganna og jafnvel hið innra með hverjum og einum, þar sem oft
má ekki á milli sjá hvort betur hefur, hið góða eða hið illa.
En því meiri nauðsyn er okkur að leggja rækt við allt, sem glæðir
hjá okkur trúna, vonina og kærleikann, og þar á meðal hin heilögu
jól.
Taktu þess vegna á móti hverjum jólum sem gjöf frá Guði til þín
persónulega. Veittu þeim viðtöku sem kalli föðurins himneska til
allra sinna barna — boði hans um að vera heima hjá honum og
fjölskyldu hans.
Megi þá þessi jólahátíð, sem nú fer í hönd, færa þér og þínum þá
heimilisgleði sem sönnust er, og þann frið, sem því fylgir að sam-
einast við jötu frelsarans og friðarhöfðingjans.
GLEÐILEG JÓL!
J Ó L !